เมื่อไม่นานมานี่ พี่ชายผมได้มาเล่าให้แม่ที่ตอนนี้เป็นโรคอัลไซเมอร์ และผมได้ฟังถึงเรื่องที่รู้สึกเหมือนกับว่าชีวิตเหมือนเป็นละครน้ำเน่าเรื่องหนึ่ง
พี่ผมเล่าให้ฟังว่า เมื่อประมาณเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมา พ่อของผมได้ถือโอกาสใช้ช่วงเวลาที่คุณแม่ผมกลับไปเยี่ยมญาติที่อุทัยธานีบ้านเกิด และตัวผมซึ่งตอนนั้นคาดว่าคงจะออกไปซื้อการ์ตูนที่J.C.สาส์นสะพานควายหรือไม่ก็ไปงานการ์ตูนที่เซ็นทรัลเวิลด์หรือรพ.เซ็นหลุยส์ มาขอร้องให้พี่ผมที่ตอนนั้นว่างจากงานประจำมาช่วยขับรถให้แกหน่อย
แรกๆพี่ผมเข้าใจว่าพ่อจะให้ขับรถไปที่ห้องพักในอ.นครชัยศรี จ.นครปฐม เพื่อจะไปขนของสัมภาระใหญ่ที่อยู่ในห้องพักหลังจากที่เสร็จจากงานสร้างโรงพิมพ์ธนบัตรแห่งใหม่ของธนาคารแห่งประเทศไทยไปแล้ว แต่ทว่าขับรถไปได้สักพักมาจนถึงแยกวงเวียนถนนนครอินทร์-บางกรวย จู่ๆพ่อก็บอกให้เลี้ยวกลับรถมาเข้าซอยเล็กๆก่อนถึงร้านอาหารปลายจวักที่เคยไปกินกันทั้งครอบครัว
และหลังจากนั้นก็เข้าซอยมาลึกมากพอสมควร จนกระทั่งมาหยุดที่แมนชั่นแห่งหนึ่ง จากนั้นพ่อผมก็ลงจากรถเข้าไปในแมนชั่นเหมือนเข้าไปพูดคุยกับใครสักคน จนกระทั่งแกได้เรียกตัวพี่ผมให้มาทักทายกับเขา และในที่สุดคำสารภาพอันน่าตะลึงก็ได้หลุดออกมาจากปากของพ่อผมจนได้
"นี่คือ แม่อีกคนหนึ่งของแก" พี่ผมตะลึงงัน เพราะว่าหน้าตาของหญิงวัยกลางคนที่ว่านี่ หน้าตาสู้แม่ผมไม่ได้เลยแถมฟันยังหยินอีกต่างหาก และต่อมานี่คือเรื่องราวทั้งหมดที่ถูกสารภาพมาให้พี่ผมได้รับรู้ครับ
นับย้อนไปปี2522 ช่วงที่แม่ผมไปพักผ่อนช่วงที่คลอดผมที่บ้านเกิดอุทัยธานีประมาณครึ่งปีได้ พ่อผมอาศัยอย่างเดียวดายในบ้านเช่าซอยโรงเรียนพาณิชย์ ย่านเขตดินแดง ลึกเข้าไปจากถนนประชาสงเคราะห์ แกลักลอบได้เสียกับแม่คนที่ว่านี่ ซึ่งตอนนั้นยังเป็นแม่ค้าขายอาหารอยู่แถวตลาดหน้าแฟลตดินแดง
และพอแม่กลับมาแกก็ไม่ได้ติดต่ออะไรเขาอีกเลย จนกระทั่งแกมาทราบว่าในอีก2-3ปีต่อมาว่า แม่คนนั้นท้องและก็คลอดลูกหลังจากนั้นไม่นาน ถึงเพิ่งจะรู้ตัวว่าแกมีลูกชายอีกคนหนึ่งเพิ่มเข้าให้
เล่ามาถึงตรงนี้ ผมลองนึกย้อนไปว่าถ้าเกิดเรื่องพรรค์อย่างงี้มันแดงขึ้นมาซะก่อนอะไรจะเกิดขึ้น คุณตาผมเสียด้วยโรคมะเร็งในลำไส้ใหญ่เมื่อช่วงปี2526 แน่นอนว่าคุณตาซึ่งมีอดีตเป็นทนายความและยังเคยเป็นสส.อุทัยธานี เมื่อช่วงสมัยรัฐบาลจอมพลถนอม คงจะเดือดดาลอย่างที่สุด และคงจะนอนตายในโลงแบบไม่สงบไปด้วยแน่ๆ ส่วนตัวแม่ คงพูดไม่ออกว่ารู้สึกยังไงดี
พ่อผมสารภาพว่าในช่วงวันเสาร์ที่แกอ้างว่าออกไปทำงานนั้น แท้จริง แกมาเยี่ยมชู้รักและก็ลูกนอกสมรสคนนี้ที่ได้ย้ายมาอาศัยอยู่ในที่แห่งนี้มานานมากแล้ว
จนตอนนี้ลูกนอกสมรส หรือก็คือน้องชายคนละแม่ของผมเอง จบคณะวิศวะ จากมหาวิทยาลัยสยาม และกำลังทำงานอยู่ในบริษัทโตโยต้า มอเตอร์(ประเทศไทย)จำกัด
ซึ่งผมเองก็พอจะทราบคร่าวๆว่าแกอยากได้ลูกชายที่จบวิศวะมาสักคน ซึ่งแรกๆแกคิดว่าผมน่าจะเรียนจบได้ แต่สุดท้ายตัวผมไปไม่ไหวเพราะลักษณะนิสัยส่วนตัวผมมันไม่เข้ากับงานที่ทำ ผมมารู้ความจริงตรงนี้ผมพูดไม่ออกเลย ช่วงวัยเด็กที่ผ่านมาแกมักจะเจียดเงินให้ผมและพี่เป็นค่าขนมน้อยมากๆ แท้จริงแล้วแกเอาเงินรายได้ของแกที่หามาส่งเสียให้กับครอบครัวลับๆของแกตรงนี้นี่เอง เหมือนกับละครน้ำเน่าเรื่องหนึ่งยังไงยังงั้น
เอาละเพิ่งมาสารภาพตอนนี้ ไม่เป็นไร เพราะอย่างน้อยพ่อผมก็ยังประคับประคองชีวิตครอบครัวตรงนี้จนกระทั่งลูกๆเรียนจบกันไปหมดแล้ว ก็ไม่อยากว่าอะไรเพราะลูกๆเองก็รบกวนพ่อมามากอยู่
แต่จริงๆแล้วพ่อสารภาพให้พี่ผมฟังคนเดียว โดยปิดไม่ให้แม่และผมได้รับทราบด้วย แล้วทำไมจู่ๆพี่ผมถึงเอาเรื่องมาแฉให้แม่กับผมทราบในตอนนี้ละ
ก็เพราะว่า เงินบำนาญที่แม่ได้มาและเข้าบัญชีธนาคารของแม่ในตอนนี้ อาจจะถูกพ่อผมซึ่งถือATMไว้แทนแม่ซึ่งเป็นโรคอัลไซเมอร์ในตอนนี้กดไปใช้ เพราะแม้แต่สมุดบัญชีเงินฝากพ่อยังเก็บไว้กับตัวด้วย
และอีกข้อ ช่วงที่พ่อพาแม่ผมไปรับเบิกเงินจากสหกรณ์ออมทรัพย์ครูที่ครุสภา แล้วจู่ๆแม่หาเงินที่รับมาในตอนนั้นไว้ไม่เจอ ทั้งที่พ่อบอกว่าแม่เก็บไว้เองอย่างดีแล้ว พี่ผมสงสัยว่าตอนนั้นทำไมพ่อถึงไม่พาแม่เข้าไปธนาคารกรุงไทยซึ่งอยู่ใกล้ๆกันนั้นเพื่อเอาเงินเข้าบัญชี ดีกว่าจะถือติดตัวเอาไว้แบบนี้
แม่ผมมักจะสงสัยในตัวผมซึ่งตอนนี้ยังตกงาน อาจจะมาขโมยเงินก็ได้ ผมก็ย้ำนักหนาแล้วว่าไม่ได้เข้ามาในห้องของแม่เลยสักนิด ผมยังมีเงินใช้ของผมอยู่ ขาดเมื่อไหร่ตอนนั้นผมถึงอาจจะมาขอตรงๆแล้วเตรียมหางานขายของ7-11ทำ
ด้วยเหตุนี้พี่ผมซึ่งเริ่มสงสัยในตัวพ่อก็เลยติดสินใจแฉเรื่องนี้ให้ทราบกัน คุณแม่ดูเหมือนจะเฉยชากับเรื่องนี้ เพราะท่านเองก็สงสัยมานานมากแล้วอยู่เหมือนกันรวมไปถึงโรคอัลไซเมอร์ที่เป็นในตอนนี้ก็ทำให้ใจเฉื่อยชาไปด้วย
ผมยกปัดเรื่องนี้ให้พี่ผมเป็นคนจัดการเอง เพราะยังไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเงินๆทองๆในช่วงนี้ ผมมีแค่กองขุมทรัพย์หนังสือผมก็พอใจมากแล้ว
แต่ผมก็ยังต้องสังเกตท่าทีของพ่อเป็นระยะๆ เพราะผมเองช่วงนี้ก็ไม่ค่อยอยากจะพูดคุยสัมพันธ์กับพ่อสักเท่าไหร่ แต่ไม่ใช่ด้วยเรื่องที่เล่ามานี่หรอกครับ เพราะแกก็มักจะเทศน์ด่าผมในเรื่องนิสัยที่ผมเป็นเนื่องจากภาวะแอสเพอร์เกอร์ของผมเองนั้นแหละ
แถมท่านรวมไปถึงแม่เองยังเป็นสาวกสื่อเน่าๆอย่างเนชั่(ว)นและAssHoleTVตัวเป้งซะอีก ทำให้ผมยิ่งต้องหนีห่างตัว หลบไปอ่านหนังสือในช่วงที่เปิดทีวีช่องที่ว่านี่ขึ้นมา
ชีวิตผมในตอนนี้ต้องออกไปหาความสุขอย่างเดียวดายกับเน็ตข้างนอกบ้าน จะมีครอบครัวใหม่ก็ไม่ได้ งานก็หาไม่ได้อีก ผมยังหาทางออกให้ตัวเองไม่เจอเลยถ้าเกิดว่าเงินที่เก็บไว้มันหมดขึ้นมา ผมมีแต่ต้องทนทำงานขายของในร้านสะดวกซื้อเท่านั้นสินะ เอ้อ...
ข้อมูลสาระ(แนว)ระดับคุณภาพรวบรวมจากที่ต่างๆ ยกมาสำรองให้อ่านกันที่นี่ โดย ไทยวรรษ สีทันดรสมุทร
ป้ายกำกับ
Google
(13)
forum
(12)
webboard
(12)
กระดานสนทนา
(12)
ethic
(10)
มารยาท
(10)
politic
(9)
การเมือง
(9)
election
(6)
life
(6)
life style
(6)
local
(6)
การเลือกตั้ง
(6)
ชีวิต
(6)
ท้องถิ่น
(6)
cartoon
(5)
history
(5)
การ์ตูน
(5)
ประวัติศาสตร์
(5)
แบบแผนชีวิต
(5)
family
(4)
freetalk
(4)
manga
(4)
strategy
(4)
war
(4)
ยุทธศาสตร์
(4)
สงคราม
(4)
สนทนาทักทาย
(4)
data
(3)
download
(3)
sun tzu
(3)
ข้อมูล
(3)
ครอบครัว
(3)
ซุนวู
(3)
ระเบียบวิธี
(3)
Algorithm
(2)
administration
(2)
art
(2)
book
(2)
buddhist
(2)
business
(2)
chatroom
(2)
fiction
(2)
instruction
(2)
learning
(2)
management
(2)
methodology
(2)
monk
(2)
philosophy
(2)
search
(2)
society
(2)
technology
(2)
thai
(2)
website
(2)
การเรียนรู้
(2)
ค้นหา
(2)
จัดการ
(2)
ธุรกิจ
(2)
นิยาย
(2)
บริหาร
(2)
ปรัชญา
(2)
พระสงฆ์
(2)
พุทธศาสนา
(2)
ภาษาไทย
(2)
วิธีใช้
(2)
สังคม
(2)
หนังสือ
(2)
ห้องสนทนา
(2)
เทคโนโลยี
(2)
E-mail
(1)
Facebook
(1)
Gmail
(1)
Thailand
(1)
Twitter
(1)
Youtube
(1)
ads
(1)
artbook
(1)
artist
(1)
birthplace
(1)
blog
(1)
city
(1)
communication
(1)
computer
(1)
concubine
(1)
discuss
(1)
eating
(1)
fallacy
(1)
father
(1)
focus
(1)
food
(1)
future
(1)
growth
(1)
height
(1)
homeland
(1)
ink
(1)
internet
(1)
introduce
(1)
language
(1)
lie
(1)
logic
(1)
marketing
(1)
morale
(1)
open
(1)
paper
(1)
parents
(1)
political party
(1)
printer
(1)
procedure
(1)
profile
(1)
reader
(1)
scan
(1)
service
(1)
spam
(1)
start
(1)
studybook
(1)
sufficient
(1)
system
(1)
thanks
(1)
thin
(1)
three kingdoms
(1)
topic
(1)
traveling
(1)
uthaithani
(1)
video
(1)
weblog
(1)
webmaster
(1)
weight
(1)
กระดาษ
(1)
กระทู้
(1)
การกิน
(1)
การตลาด
(1)
การสื่อสาร
(1)
การเดินทาง
(1)
การเติบโต
(1)
ขยะข้อมูล
(1)
ขอบคุณ
(1)
ข้อปฏิบัติ
(1)
คติธรรม
(1)
ความสูง
(1)
คอมพิวเตอร์
(1)
ตรรกะวิบัติ
(1)
ตรรกะศาสตร์
(1)
ตระกูล
(1)
ตอแหล
(1)
นักอ่าน
(1)
น้ำหนัก
(1)
บรรพชน
(1)
บริการ
(1)
บ้านเกิด
(1)
บ้านเกิดเมืองนอน
(1)
ประเทศไทย
(1)
ผอม
(1)
พรรคการเมือง
(1)
พอเพียง
(1)
พ่อ
(1)
ภาษา
(1)
มุมมอง
(1)
ระบบ
(1)
วิจารณ์
(1)
ศิลปิน
(1)
ศีลธรรม
(1)
สามก๊ก
(1)
หมึก
(1)
อนาคต
(1)
อาหาร
(1)
อุทัยธานี
(1)
เครื่องพิมพ์
(1)
เมียน้อย
(1)
เมือง
(1)
แนะนำตัว
(1)
แบบเรียน
(1)
โฆษณา
(1)
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ life แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ life แสดงบทความทั้งหมด
วันอังคารที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554
ดูสมุดพกเก่าๆแล้วเรานี่สมองเติบโตช้าแถมยังไม้เสียบผีอีกถึงตอนนี้ก็ยังไม่เปลี่ยน
ไม่น่าเชื่อว่าผมยังเก็บสมุดพกเก่าๆแก่ๆของตัวเองมาตั้งแต่ยังอยู่โรงเรียนปัญจทรัพย์ ซึ่งเป็นโรงเรียนของคริสตจักรมิชชันนารีใกล้ๆคลองบางซื่อ ถนนรัชดาภิเษกฝั่งดินแดง ก็ใกล้บ้านผมแค่เดินไป10-15นาทีก็ถึงแล้ว ปัจจุบันมีสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน(สถานีรัชดาภิเษก)อยู่ใกล้ด้วย เด็กสมัยนี้เลยมาโรงเรียนได้สะดวกขึ้นเยอะ
จริงๆผมไม่ได้เก็บไว้แต่แรกหรอก แต่มันสุมอยู่ในมุมมืดส่วนไหนของบ้านก็ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อไม่กี่ปีนี่พอผมเจอเข้าก็เลยถือโอกาสเก็บรวมๆไว้กับแฟ้มเก็บเอกสารสำคัญๆของผมเองซะเลย
สมุดพกที่ผมเก็บไว้ก็มีตั้งแต่ชั้นอนุบาล2ไปจนถึงป.6 รวม7เล่มด้วยกัน ตั้งแต่ปีการศึกษา2527-2533 ข้อมูลที่เก็บไว้ก็มีบันทึกการฉีดวัคซีน น้ำหนักส่วนสูง สถิติจำนวนวันการมาเรียน มาสาย ลาป่วย ลากิจ ขาดเรียนในแต่ละเดือน
ซึ่งพอจะสรุปคร่าวได้ว่า
1.ส่วนสูงผมเติบโตอยู่ระหว่าง106-136.5 ซม. ซึ่งถือว่าต่ำกว่าเด็กโดยทั่วไปเมื่อตอนนั้น เนื่องจากช่วงที่เข้าแถวเตรียมเคารพธงชาติเรียงลำดับไหล่ทีไร ผมมักจะอยู่หางแถวประจำเลยครับ
2.น้ำหนักผมขึ้นอย่างช้าๆที่15-25 กก.ซึ่งถ้าเอาน้ำหนัก(กก.)มาหารด้วยกำลังสองของส่วนสูง(เมตร)ก็จะได้ค่าดัชนีที่13-14หน่วย ซึ่งถือว่าอยู่ในภาวะLoseweightเบากว่ามาตรฐานอยู่พอสมควรครับ มาตรฐานปกติประมาณสัก17-18ได้
3.ตั้งแต่อนุบาล2จนถึงป.3เทอมต้นผมได้เกรดวิชาเลขที่0-1ตลอดเลย แต่พอเข้าเทอมปลายป.3ผมได้เกรด4และก็เป็นอย่างนั้นเรื่อยมาจนจบประถม ประมาณปัญญาการคำนวณเริ่มเข้าที่เมื่อตอนนั้นนี่เอง
4.ส่วนวิชาอื่นๆอย่างพวกภาษาไทย ,อังกฤษ ,สปช. ,สลน. ,กพอ. ก็ขึ้นๆลงๆที่เกรด1-2 พอขึ้นป.4ก็ไปขึ้นลงที่เกรด2-4 มีอังกฤษวิชาเดียวขึ้นไปถึงเกรด4
5.เรื่องของพฤติกรรมช่วงนั้นจนถึงตอนนี้ผมก็ยังแทบไม่เปลี่ยนแปลงเลยนั้นก็คือ ผมไม่ค่อยชอบเข้าสังคมการเล่นกับเพื่อนฝูง รวมถึงการพูดคุยปฏิสัมพันธ์ซึ่งคงเป็นเพราะผมพอใจในชีวิตที่แสวงหาความสุข ความสนุกโดยไม่ต้องอาศัยเพื่อนสนิทมิตรสหายมาจนถึงตอนนี้ เวลาจะต้องทำงานร่วมกันกับเพื่อนเลยเจอปัญหาไม่ใช่น้อยเหมือนกัน
6.ลายมือผมไก่เขี่ยแบบสุดๆ แถมผมยังติดนิสัยการจับปากกาที่ผิดจากชาวบ้านเขาคือเอานิ้วนางมาจับประคองด้วยรวมเป็น4นิ้วซึ่งปกติใช้แค่นิ้วกลางก็พอ จนถึงตอนนี้ผมก็ยังเป็นอยู่เลยครับ ลายมือผมในตอนนี้ดีกว่าแรกๆเยอะ แต่ใช้เวลาเขียนกว่าจะจบก็นานเอาเหมือนกันแถมยังทำเอานิ้วเมื่อยอีกต่างหาก(น่าจะต้องบริหารนิ้วอยู่เหมือนกัน)
ยังไม่หมดครับยังสมุดพกเมื่อสมัยม.ต้น(รบ.4-ต)ด้วยครับมาถึงตรงนี้ผมได้เกรด3-4เกือบทุกวิชาเลยครับจะมี2ก็ภาษาไทยกับสุขศึกษานี่แหละ เกรดเฉลี่ยของม.ต้นรวมแล้วก็3.52ครับ เลขผมก็ยังคงได้เกรด4เรื่อยมา ส่วนวิทยาศาสตร์นั้นม.1ได้เกรด3 พอขึ้นม.2ปัญญาเริ่มเข้าที่ครับผมได้4ตั้งแต่นั้นมา
ยังดีที่ตอนนั้นวงการเกมกับการ์ตูนบ้านเรายังไม่เจริญมากมายเหมือนตอนนี้ ถ้าผมมาเกิดช้ากว่านี้สัก10ปีละก็ผมอาจจะไม่ใช่คนบ้าสาระและภูมิปัญญาเหมือนในตอนนี้ก็ได้นะครับ
คราวนี้มาว่ากันในเรื่องของน้ำหนักส่วนสูงกันมั่ง ปัจจุบันนี้ก็อย่างที่เห็นนั้นละครับ
สูง : 171 ซม.
หนัก : 55 กก.
ถ้าคิดค่าดัชนีความหนาของร่างกายจาก น้ำหนัก(กิโลกรัม)/ส่วนสูง2(เมตร2)ก็ได้มา18.8 ซึ่งอยู่ในภาวะที่เรียกว่าLose weightหรือผอมกว่ามาตรฐานนั้นละครับ ถ้าจะให้รูปร่างพอดีก็ต้อง20ขึ้นไปมั๊ง
ทำให้นึกถึงเมื่อสมัยทดสอบเข้าเรียนนักศึกษาวิชาทหารตอนเรียนม.ปลาย ตอนนั้นผมหนักแค่41-42ได้มั๊ง แต่มาตรฐานเขากำหนดไว้ที่44 เลยมีการแอบยัดก้อนหินใส่กระเป๋าถ่วงเพิ่มเข้าไปก็เลยอนุโลมให้ผ่านได้ แถมทดสอบวิ่ง800เมตรในเวลา2นาทีครึ่งผ่านไปอย่างไม่น่าเชื่อด้วยลมหายใจกับอุณหภูมิในร่างกายสูงเกือบเกินกว่าที่ร่างกายจะรับได้
นับจากนั้นมาจนถึงตอนนี้ น้ำหนักผมก็ไม่ได้ขึ้นมากเท่าไหร่นัก แต่ก็ดีตรงที่เวลาเดินไปไหนมาไหนนี่คล่องตัวเร็วปรู๊ดสุดๆเลยครับ
ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นเพราะผมทานน้อยพออิ่มกลัวเปลืองตังค์ หรือว่าทานแล้วสารอาหารมันไม่ค่อยถูกดูดซึมไปใช้มากเลยออกมากับของเสียซะเยอะ หรือเพราะผมออกกำลังโดยการเดินเร็วๆร่อนไปร่อนมาประจำวันกันแน่นะ
ขนมที่ผมชอบกินประจำวันตามใจปากในบางครั้ง แต่ไม่บ่อยเพราะไม่ทำให้ท้องอิ่มคุ้มกับเงินที่เสียไป แถมยังได้รับสารอาหารไม่ครบอีกต่างหาก ก็มีมันฝรั่งทอดกรอบรสบาบีคิว ไอศกรีมวานิลลาช็อกโกแลต และก็คอร์นเนตโตซุเปอร์ นั้นละ ส่วนอาหารหลักที่ผมกินก็อ่านได้จากBlogก่อนๆนะครับ
จริงๆผมไม่ได้เก็บไว้แต่แรกหรอก แต่มันสุมอยู่ในมุมมืดส่วนไหนของบ้านก็ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อไม่กี่ปีนี่พอผมเจอเข้าก็เลยถือโอกาสเก็บรวมๆไว้กับแฟ้มเก็บเอกสารสำคัญๆของผมเองซะเลย
สมุดพกที่ผมเก็บไว้ก็มีตั้งแต่ชั้นอนุบาล2ไปจนถึงป.6 รวม7เล่มด้วยกัน ตั้งแต่ปีการศึกษา2527-2533 ข้อมูลที่เก็บไว้ก็มีบันทึกการฉีดวัคซีน น้ำหนักส่วนสูง สถิติจำนวนวันการมาเรียน มาสาย ลาป่วย ลากิจ ขาดเรียนในแต่ละเดือน
ซึ่งพอจะสรุปคร่าวได้ว่า
1.ส่วนสูงผมเติบโตอยู่ระหว่าง106-136.5 ซม. ซึ่งถือว่าต่ำกว่าเด็กโดยทั่วไปเมื่อตอนนั้น เนื่องจากช่วงที่เข้าแถวเตรียมเคารพธงชาติเรียงลำดับไหล่ทีไร ผมมักจะอยู่หางแถวประจำเลยครับ
2.น้ำหนักผมขึ้นอย่างช้าๆที่15-25 กก.ซึ่งถ้าเอาน้ำหนัก(กก.)มาหารด้วยกำลังสองของส่วนสูง(เมตร)ก็จะได้ค่าดัชนีที่13-14หน่วย ซึ่งถือว่าอยู่ในภาวะLoseweightเบากว่ามาตรฐานอยู่พอสมควรครับ มาตรฐานปกติประมาณสัก17-18ได้
3.ตั้งแต่อนุบาล2จนถึงป.3เทอมต้นผมได้เกรดวิชาเลขที่0-1ตลอดเลย แต่พอเข้าเทอมปลายป.3ผมได้เกรด4และก็เป็นอย่างนั้นเรื่อยมาจนจบประถม ประมาณปัญญาการคำนวณเริ่มเข้าที่เมื่อตอนนั้นนี่เอง
4.ส่วนวิชาอื่นๆอย่างพวกภาษาไทย ,อังกฤษ ,สปช. ,สลน. ,กพอ. ก็ขึ้นๆลงๆที่เกรด1-2 พอขึ้นป.4ก็ไปขึ้นลงที่เกรด2-4 มีอังกฤษวิชาเดียวขึ้นไปถึงเกรด4
5.เรื่องของพฤติกรรมช่วงนั้นจนถึงตอนนี้ผมก็ยังแทบไม่เปลี่ยนแปลงเลยนั้นก็คือ ผมไม่ค่อยชอบเข้าสังคมการเล่นกับเพื่อนฝูง รวมถึงการพูดคุยปฏิสัมพันธ์ซึ่งคงเป็นเพราะผมพอใจในชีวิตที่แสวงหาความสุข ความสนุกโดยไม่ต้องอาศัยเพื่อนสนิทมิตรสหายมาจนถึงตอนนี้ เวลาจะต้องทำงานร่วมกันกับเพื่อนเลยเจอปัญหาไม่ใช่น้อยเหมือนกัน
6.ลายมือผมไก่เขี่ยแบบสุดๆ แถมผมยังติดนิสัยการจับปากกาที่ผิดจากชาวบ้านเขาคือเอานิ้วนางมาจับประคองด้วยรวมเป็น4นิ้วซึ่งปกติใช้แค่นิ้วกลางก็พอ จนถึงตอนนี้ผมก็ยังเป็นอยู่เลยครับ ลายมือผมในตอนนี้ดีกว่าแรกๆเยอะ แต่ใช้เวลาเขียนกว่าจะจบก็นานเอาเหมือนกันแถมยังทำเอานิ้วเมื่อยอีกต่างหาก(น่าจะต้องบริหารนิ้วอยู่เหมือนกัน)
ยังไม่หมดครับยังสมุดพกเมื่อสมัยม.ต้น(รบ.4-ต)ด้วยครับมาถึงตรงนี้ผมได้เกรด3-4เกือบทุกวิชาเลยครับจะมี2ก็ภาษาไทยกับสุขศึกษานี่แหละ เกรดเฉลี่ยของม.ต้นรวมแล้วก็3.52ครับ เลขผมก็ยังคงได้เกรด4เรื่อยมา ส่วนวิทยาศาสตร์นั้นม.1ได้เกรด3 พอขึ้นม.2ปัญญาเริ่มเข้าที่ครับผมได้4ตั้งแต่นั้นมา
ยังดีที่ตอนนั้นวงการเกมกับการ์ตูนบ้านเรายังไม่เจริญมากมายเหมือนตอนนี้ ถ้าผมมาเกิดช้ากว่านี้สัก10ปีละก็ผมอาจจะไม่ใช่คนบ้าสาระและภูมิปัญญาเหมือนในตอนนี้ก็ได้นะครับ
คราวนี้มาว่ากันในเรื่องของน้ำหนักส่วนสูงกันมั่ง ปัจจุบันนี้ก็อย่างที่เห็นนั้นละครับ
สูง : 171 ซม.
หนัก : 55 กก.
ถ้าคิดค่าดัชนีความหนาของร่างกายจาก น้ำหนัก(กิโลกรัม)/ส่วนสูง2(เมตร2)ก็ได้มา18.8 ซึ่งอยู่ในภาวะที่เรียกว่าLose weightหรือผอมกว่ามาตรฐานนั้นละครับ ถ้าจะให้รูปร่างพอดีก็ต้อง20ขึ้นไปมั๊ง
ทำให้นึกถึงเมื่อสมัยทดสอบเข้าเรียนนักศึกษาวิชาทหารตอนเรียนม.ปลาย ตอนนั้นผมหนักแค่41-42ได้มั๊ง แต่มาตรฐานเขากำหนดไว้ที่44 เลยมีการแอบยัดก้อนหินใส่กระเป๋าถ่วงเพิ่มเข้าไปก็เลยอนุโลมให้ผ่านได้ แถมทดสอบวิ่ง800เมตรในเวลา2นาทีครึ่งผ่านไปอย่างไม่น่าเชื่อด้วยลมหายใจกับอุณหภูมิในร่างกายสูงเกือบเกินกว่าที่ร่างกายจะรับได้
นับจากนั้นมาจนถึงตอนนี้ น้ำหนักผมก็ไม่ได้ขึ้นมากเท่าไหร่นัก แต่ก็ดีตรงที่เวลาเดินไปไหนมาไหนนี่คล่องตัวเร็วปรู๊ดสุดๆเลยครับ
ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นเพราะผมทานน้อยพออิ่มกลัวเปลืองตังค์ หรือว่าทานแล้วสารอาหารมันไม่ค่อยถูกดูดซึมไปใช้มากเลยออกมากับของเสียซะเยอะ หรือเพราะผมออกกำลังโดยการเดินเร็วๆร่อนไปร่อนมาประจำวันกันแน่นะ
ขนมที่ผมชอบกินประจำวันตามใจปากในบางครั้ง แต่ไม่บ่อยเพราะไม่ทำให้ท้องอิ่มคุ้มกับเงินที่เสียไป แถมยังได้รับสารอาหารไม่ครบอีกต่างหาก ก็มีมันฝรั่งทอดกรอบรสบาบีคิว ไอศกรีมวานิลลาช็อกโกแลต และก็คอร์นเนตโตซุเปอร์ นั้นละ ส่วนอาหารหลักที่ผมกินก็อ่านได้จากBlogก่อนๆนะครับ
ชาตินี้กรรมกรกระทู้อย่างเราจะมีครอบครัวไหมเนี่ย
ไม่ทราบเหมือนกันว่าถ้าผมจั่วหัวข้อBlogแบบนี้แล้วจะมีคนหลงเข้ามาอ่านเยอะกว่าปกติหรือเปล่าไม่รู้
แต่ที่แน่ๆก็คือผมถูกแม่ถามถึงเรื่องนี้อยู่บ่อยครับ ว่า
เมื่อไหร่จะมีเนื้อคู่เป็นตัวเป็นตนสักที
น่าจะทำความรู้จักกับสาวร่วมรุ่นคณะเดียวกันสักหน่อยเผื่อจะได้เพื่อนไปเที่ยวเข้าสังคมเปิดหูเปิดตาไปโลกข้างนอกบ้าง เน็ตจะได้เลิกสักที
บ้าแต่การ์ตูนกับเน็ตอย่างนี้แล้วชีวิตมันจะเจริญขึ้นได้ยังไง
ผมเพิ่งจะอ่านไทยรัฐฉบับเมื่อวานคอลัมป์สกู๊ปหน้า1พบว่าในรอบทศวรรษที่ผ่านมา เด็ก3ขวบขึ้นไปมีพัฒนาการล่าช้าไม่สมวัยโดยเฉพาะอย่างยิ่งสมอง สติปัญญา
พอเข้าสู่วัยเรียนสิ่งแวดล้อมในบ้านไม่ได้กระตุ้นพัฒนาการของเด็กให้เหมาะสม เนื่องจากผู้เลี้ยงมีปฏิสัมพันธ์กับเด็กค่อนข้างน้อย
เด็กส่วนใหญ่ใช้เวลาหมดไปกับการบ้าน เรียนพิเศษ เวลาว่างก็ทีวี วิดิโอเกม เกมออนไลน์ สุดท้ายเชาวน์ปัญญาของเด็กวัยเรียนลดลงอย่างน่าตกใจ พ่อมีบทบาทการเลี้ยงดูน้อยมากเพียง1.2%
พ่อแม่คาดหวังให้ลูกเป็นเด็กดีเรียนหนังสือเก่ง จบสูงๆมีการงานดีคิดเพียงว่าทำงานเก็บเงินให้ลูกเรียนจะเป็นวิธีบรรลุความหวัง แต่ไม่ได้ช่วยเรื่องการเรียนของลูก เอาแต่เน้นการเลี้ยงดุ กินอยู่หลับนอน แต่ขาดการส่งเสริมทางปัญญา ไม่ได้ส่งเสริมการอ่าน ส่วนใหญ่เปิดทีวีให้เด็กดู แล้วยกเรื่องการเรียนรู้ให้เป็นหน้าที่ของครูและโรงเรียน
ต่อมาผู้เลี้ยงดูมักแสดงความรักต่อเด็กเปลี่ยนแปลงไปตามอายุ เด็กเมื่อโตขึ้นพ่อแม่ก็จะชมเชยลูกน้อยลง และเพิ่มการสั่งสอนว่ากล่าวตักเตือนมากขึ้น
สังคมกับสมองของเด็กเป็นเรื่องเดียวกัน เมื่อเด็กแต่ละคนมีพัฒนาการเหมือนกัน จะต่างกันก็เพียงโอกาส ปัจจุบันสังคมคนส่วนน้อยมีโอกาสพัฒนาสมอง เข้าถึงข้อมูลความรู้ได้มากกว่า แสวงหาผลประโยชน์อยู่รอดในสถานะที่ดีกว่า ก่อให้เกิดความแตกต่างขึ้น
ปัญหาความยากจน ไม่เท่าเทียมในฐานะ ก่อให้เกิดความเครียดรุนแรงนำมาซึ่งความขัดแย้งระหว่างชนกลุ่มต่างๆในสังคม ภาวะการพัฒนาสมองก็เช่นกัน ถ้าไม่สมดุลเซลล์สมองจะเป็นปรปักษ์ เกิดการทำลายกันและกัน
การแก้ปัญหาก็คือต้องเพิ่มศักยภาพของสมองเด็กและเยาวชนไทยให้ความสำคัญกับการลงทุนเพื่อการเรียนรู้ วางรากฐานกำหนดนโยบายกันแบบระยะยาว ก่อนจะสายเกินไป
ผมอ่านแล้วย้อนกลับมาคิดถึงตัวเองว่า เราพร้อมจะมีเนื้อคู่ ครอบครัว และมีลูกไว้สืบสกุล แล้วหรือยัง
เพราะนั้นหมายถึงว่าเราไม่มีเวลามาบ้าเล่นเน็ตแบบนี้อีกต่อไปแล้ว ทุกอย่างที่ทำเป็นเล่นเป็นงานอดิเรกจะต้องลดลงไปอย่างมากหรืออาจจะต้องยุติไปเลย รวมถึงบทบาทการเป็นกรรมกรกระทู้ด้วย
การเลี้ยงดูลูกถือเป็นศาสตร์ที่ซับซ้อน ต้องสูญเสียทั้งเวลา สละความชอบความสนุกส่วนตัวมาทุ่มเทอย่างถึงที่สุดเท่านั้น เราจึงจะได้ลูกที่มีคุณภาพ ขึ้นอยู่กับว่าเราจะวางแผนเวลาชีวิตตัวเองไว้ในรูปแบบไหนกัน
แต่เรื่องนั้นช่างมันก่อนออกทะเลสาระไปไกลอีกแล้วฉัน เอาแค่ว่าชาตินี้เราจะหาสาวที่ไหนสักคนมาแอ้มได้ไหมละ ผับบาร์คาราโอเกะอะไรนั้นผมไม่สนอยู่แล้ว นอกเหนือจากนั้นผมจะไปจากไหนละ จากเน็ต? ที่ทำงาน? ร้านหนังสือ? ร้านการ์ตูน? แล้วมันจะไปเจอเหรอ? ประเภทที่เพลงสัญชาตญาณบอกนั้นนะ ผมยังไม่เจอเลยสักคนหนึ่ง
แถมเวลาเดินทางไปไหนต่อไหน ผมมักมีนิสัยชอบเดินเร็วแซงชาวบ้านแบบสุดๆ สายตามองอยู่แค่เส้นทางข้างหน้า เวลาขึ้นบันไดสะพานลอยก็วิ่งก้าวขึ้นไปทีละสองขั้นเพราะคนข้างหน้าเดินกันเชื่องช้าซะเหลือเกิน แล้วใครหน้าไหนจะมาสนใจเรามั่งละฟ่ะ
เรามันก็ไม่เหมือนชาวบ้าน หน้าตาก็ไม่หล่อเอาซะเลยแถมยังขี้เกียจโกนหนวดหวีผมอีก ไม่ทำหน้าตาให้ดีๆแล้วใครเขาจะหันมาสนใจอีกละ
เอาเป็นว่าสาวคนไหนก็ได้มีการมีงานทำแล้ว ทำอาหารเก่ง งานบ้านงานเรือนแจ๋ว ถ้าอ่านเนื้อหาทั้งหมดในWeblogของผมแล้วถูกใจขึ้นมาละก็ จะติดต่อขอทำความรู้จักกับเบอร์มือถือผมก็ได้นะครับ มีอมยิ้มพันทิปเป็นตัวเป็นตนก็ดีฮะจะได้ส่งหลังไมค์สะดวก เผื่อว่าผมจะปรับปรุงตัวเองให้มันดีขึ้นกว่านี้ ให้เป็นพ่อที่เลี้ยงดูลูกให้เจริญและมีคุณภาพอย่างที่ต้องการ
โดยเฉพาะถ้าจบทางด้านวิทยาศาสตร์อาหาร(Food Science)ละก็ อันนั้นเข้าขั้นอุดมคติในใจผมเลยละครับ แหะๆ...
ขอบคุณที่เสียสละเวลามาอ่านBlogไร้สาระเรื่อยเปื่อย(หรือเปล่าหว่า?)ของผมนะครับ
แต่ที่แน่ๆก็คือผมถูกแม่ถามถึงเรื่องนี้อยู่บ่อยครับ ว่า
เมื่อไหร่จะมีเนื้อคู่เป็นตัวเป็นตนสักที
น่าจะทำความรู้จักกับสาวร่วมรุ่นคณะเดียวกันสักหน่อยเผื่อจะได้เพื่อนไปเที่ยวเข้าสังคมเปิดหูเปิดตาไปโลกข้างนอกบ้าง เน็ตจะได้เลิกสักที
บ้าแต่การ์ตูนกับเน็ตอย่างนี้แล้วชีวิตมันจะเจริญขึ้นได้ยังไง
ผมเพิ่งจะอ่านไทยรัฐฉบับเมื่อวานคอลัมป์สกู๊ปหน้า1พบว่าในรอบทศวรรษที่ผ่านมา เด็ก3ขวบขึ้นไปมีพัฒนาการล่าช้าไม่สมวัยโดยเฉพาะอย่างยิ่งสมอง สติปัญญา
พอเข้าสู่วัยเรียนสิ่งแวดล้อมในบ้านไม่ได้กระตุ้นพัฒนาการของเด็กให้เหมาะสม เนื่องจากผู้เลี้ยงมีปฏิสัมพันธ์กับเด็กค่อนข้างน้อย
เด็กส่วนใหญ่ใช้เวลาหมดไปกับการบ้าน เรียนพิเศษ เวลาว่างก็ทีวี วิดิโอเกม เกมออนไลน์ สุดท้ายเชาวน์ปัญญาของเด็กวัยเรียนลดลงอย่างน่าตกใจ พ่อมีบทบาทการเลี้ยงดูน้อยมากเพียง1.2%
พ่อแม่คาดหวังให้ลูกเป็นเด็กดีเรียนหนังสือเก่ง จบสูงๆมีการงานดีคิดเพียงว่าทำงานเก็บเงินให้ลูกเรียนจะเป็นวิธีบรรลุความหวัง แต่ไม่ได้ช่วยเรื่องการเรียนของลูก เอาแต่เน้นการเลี้ยงดุ กินอยู่หลับนอน แต่ขาดการส่งเสริมทางปัญญา ไม่ได้ส่งเสริมการอ่าน ส่วนใหญ่เปิดทีวีให้เด็กดู แล้วยกเรื่องการเรียนรู้ให้เป็นหน้าที่ของครูและโรงเรียน
ต่อมาผู้เลี้ยงดูมักแสดงความรักต่อเด็กเปลี่ยนแปลงไปตามอายุ เด็กเมื่อโตขึ้นพ่อแม่ก็จะชมเชยลูกน้อยลง และเพิ่มการสั่งสอนว่ากล่าวตักเตือนมากขึ้น
สังคมกับสมองของเด็กเป็นเรื่องเดียวกัน เมื่อเด็กแต่ละคนมีพัฒนาการเหมือนกัน จะต่างกันก็เพียงโอกาส ปัจจุบันสังคมคนส่วนน้อยมีโอกาสพัฒนาสมอง เข้าถึงข้อมูลความรู้ได้มากกว่า แสวงหาผลประโยชน์อยู่รอดในสถานะที่ดีกว่า ก่อให้เกิดความแตกต่างขึ้น
ปัญหาความยากจน ไม่เท่าเทียมในฐานะ ก่อให้เกิดความเครียดรุนแรงนำมาซึ่งความขัดแย้งระหว่างชนกลุ่มต่างๆในสังคม ภาวะการพัฒนาสมองก็เช่นกัน ถ้าไม่สมดุลเซลล์สมองจะเป็นปรปักษ์ เกิดการทำลายกันและกัน
การแก้ปัญหาก็คือต้องเพิ่มศักยภาพของสมองเด็กและเยาวชนไทยให้ความสำคัญกับการลงทุนเพื่อการเรียนรู้ วางรากฐานกำหนดนโยบายกันแบบระยะยาว ก่อนจะสายเกินไป
ผมอ่านแล้วย้อนกลับมาคิดถึงตัวเองว่า เราพร้อมจะมีเนื้อคู่ ครอบครัว และมีลูกไว้สืบสกุล แล้วหรือยัง
เพราะนั้นหมายถึงว่าเราไม่มีเวลามาบ้าเล่นเน็ตแบบนี้อีกต่อไปแล้ว ทุกอย่างที่ทำเป็นเล่นเป็นงานอดิเรกจะต้องลดลงไปอย่างมากหรืออาจจะต้องยุติไปเลย รวมถึงบทบาทการเป็นกรรมกรกระทู้ด้วย
การเลี้ยงดูลูกถือเป็นศาสตร์ที่ซับซ้อน ต้องสูญเสียทั้งเวลา สละความชอบความสนุกส่วนตัวมาทุ่มเทอย่างถึงที่สุดเท่านั้น เราจึงจะได้ลูกที่มีคุณภาพ ขึ้นอยู่กับว่าเราจะวางแผนเวลาชีวิตตัวเองไว้ในรูปแบบไหนกัน
แต่เรื่องนั้นช่างมันก่อนออกทะเลสาระไปไกลอีกแล้วฉัน เอาแค่ว่าชาตินี้เราจะหาสาวที่ไหนสักคนมาแอ้มได้ไหมละ ผับบาร์คาราโอเกะอะไรนั้นผมไม่สนอยู่แล้ว นอกเหนือจากนั้นผมจะไปจากไหนละ จากเน็ต? ที่ทำงาน? ร้านหนังสือ? ร้านการ์ตูน? แล้วมันจะไปเจอเหรอ? ประเภทที่เพลงสัญชาตญาณบอกนั้นนะ ผมยังไม่เจอเลยสักคนหนึ่ง
แถมเวลาเดินทางไปไหนต่อไหน ผมมักมีนิสัยชอบเดินเร็วแซงชาวบ้านแบบสุดๆ สายตามองอยู่แค่เส้นทางข้างหน้า เวลาขึ้นบันไดสะพานลอยก็วิ่งก้าวขึ้นไปทีละสองขั้นเพราะคนข้างหน้าเดินกันเชื่องช้าซะเหลือเกิน แล้วใครหน้าไหนจะมาสนใจเรามั่งละฟ่ะ
เรามันก็ไม่เหมือนชาวบ้าน หน้าตาก็ไม่หล่อเอาซะเลยแถมยังขี้เกียจโกนหนวดหวีผมอีก ไม่ทำหน้าตาให้ดีๆแล้วใครเขาจะหันมาสนใจอีกละ
เอาเป็นว่าสาวคนไหนก็ได้มีการมีงานทำแล้ว ทำอาหารเก่ง งานบ้านงานเรือนแจ๋ว ถ้าอ่านเนื้อหาทั้งหมดในWeblogของผมแล้วถูกใจขึ้นมาละก็ จะติดต่อขอทำความรู้จักกับเบอร์มือถือผมก็ได้นะครับ มีอมยิ้มพันทิปเป็นตัวเป็นตนก็ดีฮะจะได้ส่งหลังไมค์สะดวก เผื่อว่าผมจะปรับปรุงตัวเองให้มันดีขึ้นกว่านี้ ให้เป็นพ่อที่เลี้ยงดูลูกให้เจริญและมีคุณภาพอย่างที่ต้องการ
โดยเฉพาะถ้าจบทางด้านวิทยาศาสตร์อาหาร(Food Science)ละก็ อันนั้นเข้าขั้นอุดมคติในใจผมเลยละครับ แหะๆ...
ขอบคุณที่เสียสละเวลามาอ่านBlogไร้สาระเรื่อยเปื่อย(หรือเปล่าหว่า?)ของผมนะครับ
ต้นตระกูลบรรพชนของกรรมกรกระทู้
วันนี้ผมมาเผยข้อมูลเล็กๆน้อยๆเท่าที่พอจะเผยได้ของต้นตระกูลบรรพชนของผมครับ
เริ่มกันที่สายพ่อของผมก่อน พ่อของผมนั้นเดิมมีบ้านเกิดอยู่แถวซัวเถา มณฑลกวางตุ้งโดยเป็นชาวจีนอพยพมาตั้งแต่เมื่อท่านยังอายุแค่10ขวบพร้อมๆกับอาก๋ง(ปู่)อาศัยอยู่แถวบ้านเกิดที่อุทัยธานี โดยอาม้า(ย่า)บังเกิดเกล้านั้นท่านได้เสียไปก่อนจะอพยพไปนานแล้วและศพก็ฝังอยู่ที่บ้านเกิดนั้นแต่น่าเสียดายที่ไม่สามารถชี้จุดเดิมซึ่งเป็นที่ฝังศพของอาม้าได้เนื่องจากการปฏิวัติศิลปะัวัฒนธรรมของจีนเมื่อสมัยท่านประธานเหมาเจ๋อตุงได้ทำลายศาลเจ้า ป้ายหลุมศพบรรพชนซะสิ้น
นอกจากนี้พ่อผมยังมีอาแปะ(ลุง)ที่อายุมากกว่าพ่อผมเกือบ10ปีด้วยกัน ซึ่งปัจจุบันยังคงยึดถิ่นฐานพำนักอยู่ที่เมืองวูฮั่น โดยคาดว่าญาติท่านอื่นๆของอาก๋งคงอาสารับเลี้ยงดูแทนท่านไป และไม่ได้เจอหน้ากันมานานมากถึง40ปีเห็นจะได้ กว่าจะได้เจอหน้ากันก็เมื่อเกือบ10ปีที่แล้วนี่เองซึ่งอาแปะท่านก็เกษียณอายุไปก่อนแล้วจึงมีเวลาและเงินทองมากพอจะมาเที่ยวเมืองไทยพร้อมๆกับอาอึ้ม(ป้าสะใภ้)เพื่อมาเจอหน้าพ่อผมสักครั้งซึ่งก็เป็นน่ายินดีแทนพวกท่านไปละครับ พอจะพูดคุยกันรู้เรื่องจากภาษาจีนแต้จิ๋วนะ
กลับเข้าเรื่องกันต่อ อาก๋งเมื่ออพยพมาอยู่เมืองไทยแล้วท่านก็ได้แต่งงานใหม่กับชาวจีนคนหนึ่งและรับอุปการะลูกบุญธรรมอายุมากกว่าพ่อผมเกือบ20ปี และเป็นชาวจีนเช่นกันคนหนึ่งไปด้วย ต่อมาเมื่ออาก๋ง อาม้าบุญธรรมเสียไป ลูกเลี้ยงคนนั้นก็รับอุปการะพ่อผมและรับเป็นอาแปะบุญธรรมไป พร้อมกับอี้หมวย(น้องสาวของอาม้าบุญธรรม)ก็ช่วยรับเลี้ยงดูต่อไปเช่นกัน
พ่อผมเรียนจบปวส.ช่างกล ปทุมวัน แล้วทำงานในสายงานถนัดของท่าน ปัจจุบันทำงานเป็นช่างเทคนิคอาวุโสในบริษัทรับเหมาก่อสร้างของสถาปนิกมือหนึ่งแห่งวงการสถาปัตยกรรมท่านหนึ่ง โดยถึงแม้พ่อผมจะแซยิดไปแล้วแต่ประธานบริษัทก็ยังคงให้ทำงานต่อไปจนถึงวัย65 จนป่านนี้เพิ่งจะทำเรื่องโอนสัญชาติมาเป็นไทยอยู่เลยครับ
มาถึงสายของคุณแม่บ้าง แม่ผมเกิดในช่วงที่สงครามโลกครั้งที่2ใกล้จะยุติพอดี โดยพักอาศัยอยู่ที่บ้านไม้เล็กๆใกล้กับตลาดสดริมแม่น้ำสะแกกรังของตัวเมืองอุทัยธานี
โดยคุณตานั้นมีรากฐานบรรพชนเดิมเป็นบ่าวไพร่ผู้รับใช้ท่านขุนผู้หนึ่งแถวๆอ.ลาดยาว นครสวรรค์ ซึ่งต่อมาก็ได้ใช้นามสกุลตามชื่อของท่านขุนไปด้วย แต่คุณตาซึ่งจบมาทำงานเป็นทนายความเห็นว่าไม่เป็นมงคลก็เลยเปลี่ยนนามสกุลซะใหม่เป็นที่ใช้อยู่ในปัจจุบันนี้ และผมก็ใช้นามสกุลตามของแม่ไป
ส่วนคุณยายนั้นก็เป็นลูกหลานของชาวจีนไหหลำที่มีถิ่นฐานเดิมอยู่ที่ริมแม่น้ำใกล้ๆอำเภอบางปลาม้า สุพรรณบุรี ทำงานเป็นครูในโรงเรียนเล็กๆประจำชนบท
ในสมัยที่จอมพล ป.พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี รัฐบาลมีนโยบายให้คนไทยในสมัยนั้นมีลูกมีครอบครัวกันแบบขยาย เนื่องจากประเทศไทยเมื่อตอนนั้นมีจำนวนประชากรที่จะมาช่วยพัฒนาบ้านเมืองน้อยมากเมื่อเทียบชนชาติที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานอย่างจีน ญี่ปุ่น เกาหลี และอินเดียเมื่อสมัยนั้น เพราะเรามีประชากรแค่10-20ล้านเท่านั้นเอง ส่งผลให้ช่วงตั้งแต่ปีพ.ศ.2485 - 2500 ทั้งคุณตาและคุณยายต่างก็มีลูกเป็นคุณป้าคุณน้ารวมแล้วก็6คนด้วยกัน โดยคุณแม่ผมนั้นเป็นคนที่2
ต่อมาหลังจากที่คุณน้าคนสุดท้องถือกำเนิดได้ไม่นาน คุณตาก็ได้ซื้อบ้านไม้หลังใหม่ซึ่งก็คือบ้านเกิดเดิมของผมหลังปัจจุบันที่ผมกล่าวไว้ในBlogก่อนๆแล้ว นับอายุของบ้านมาก็เกือบ50ปีแล้วครับ
หลังจากนั้นไม่กี่ปีคุณตาก็เริ่มเข้าสู่สนามการเมืองโดยการลงสมัครเป็นสส.เมืองอุทัยธานี ในนามพรรคประชาธิปัตย์ แล้วได้รับเลือกตั้งเข้ามาในสภาอยู่ช่วงหนึ่งก่อนจะถูกทำรัฐประหารยุบสภาไปตามธรรมเนียม แต่ก็ยังคงทำงานในสายงานเดิมของท่านตราบจนเกษียณอายุ และใช้ชีวิตอย่างสงบจนเสียไปด้วยโรคมะเร็งในลำไส้ใหญ่เมื่อผมวัยได้แค่2-3ขวบเท่านั้นเอง เหลือคุณยายที่ยังคงแข็งแรงดีอยู่จนเสียไปเมื่อปลายปี46ที่ผ่านมา ด้วยโรคหัวใจล้มเหลว
โดยคุณแม่ผมเรียนหนังสือจนจบปริญญาตรี มศว.ประสานมิตร แล้วเริ่มงานเป็นอาจาร์ยในโรงเรียนแถวอำเภอหนองฉาง อุทัยธานี ก่อนจะย้ายมาสอนวิชาพระพุทธศาสนา อยู่โรงเรียนกุนนทีฯแถวรัชดาห้วยขวางจนปลดเกษียณตัวเองก่อนกำหนดไปเมื่อปีที่แล้วนี่ ใช้ชีวิตอย่างสงบของแม่บ้านผู้ดูแลสั่งสอนลูกๆวัยทำงานอย่างผมนี่ละ
มาถึงชีวิตครอบครัวของท่านบ้าง หลังจากที่ท่านแต่งงานกันเมื่อสักปี2519ได้ ท่ามกลางสถานการณ์การเมืองที่วุ่นวายจากการปราบปรามคอมมิวนิสต์ พี่ชายผมเกิดก่อนและเติบโตอยู่ที่บ้านเกิดที่อุทัย จากนั้นพอผมเกิดก็ได้ย้ายมาอยู่บ้านทาวน์เฮาส์เล็กๆที่ซื้อไว้ในซอยแคบๆแถวตลาดแฟลตดินแดง ก่อนจะขายทิ้งและกู้เงินไปซื้อบ้านหลังปัจจุบันที่กล่าวไว้ในBlogก่อนๆโดยไปอาศัยค้างบ้านทาวน์เฮาส์3ชั้นของน้าแถวซอยสุทธิพร ถนนประชาสงเคราะห์ก่อนจะย้ายไปอยู่จริงอีกทีหนึ่ง
ก็จบเท่านี้ละครับเกี่ยวกับเรื่องบรรพชนของผม
เริ่มกันที่สายพ่อของผมก่อน พ่อของผมนั้นเดิมมีบ้านเกิดอยู่แถวซัวเถา มณฑลกวางตุ้งโดยเป็นชาวจีนอพยพมาตั้งแต่เมื่อท่านยังอายุแค่10ขวบพร้อมๆกับอาก๋ง(ปู่)อาศัยอยู่แถวบ้านเกิดที่อุทัยธานี โดยอาม้า(ย่า)บังเกิดเกล้านั้นท่านได้เสียไปก่อนจะอพยพไปนานแล้วและศพก็ฝังอยู่ที่บ้านเกิดนั้นแต่น่าเสียดายที่ไม่สามารถชี้จุดเดิมซึ่งเป็นที่ฝังศพของอาม้าได้เนื่องจากการปฏิวัติศิลปะัวัฒนธรรมของจีนเมื่อสมัยท่านประธานเหมาเจ๋อตุงได้ทำลายศาลเจ้า ป้ายหลุมศพบรรพชนซะสิ้น
นอกจากนี้พ่อผมยังมีอาแปะ(ลุง)ที่อายุมากกว่าพ่อผมเกือบ10ปีด้วยกัน ซึ่งปัจจุบันยังคงยึดถิ่นฐานพำนักอยู่ที่เมืองวูฮั่น โดยคาดว่าญาติท่านอื่นๆของอาก๋งคงอาสารับเลี้ยงดูแทนท่านไป และไม่ได้เจอหน้ากันมานานมากถึง40ปีเห็นจะได้ กว่าจะได้เจอหน้ากันก็เมื่อเกือบ10ปีที่แล้วนี่เองซึ่งอาแปะท่านก็เกษียณอายุไปก่อนแล้วจึงมีเวลาและเงินทองมากพอจะมาเที่ยวเมืองไทยพร้อมๆกับอาอึ้ม(ป้าสะใภ้)เพื่อมาเจอหน้าพ่อผมสักครั้งซึ่งก็เป็นน่ายินดีแทนพวกท่านไปละครับ พอจะพูดคุยกันรู้เรื่องจากภาษาจีนแต้จิ๋วนะ
กลับเข้าเรื่องกันต่อ อาก๋งเมื่ออพยพมาอยู่เมืองไทยแล้วท่านก็ได้แต่งงานใหม่กับชาวจีนคนหนึ่งและรับอุปการะลูกบุญธรรมอายุมากกว่าพ่อผมเกือบ20ปี และเป็นชาวจีนเช่นกันคนหนึ่งไปด้วย ต่อมาเมื่ออาก๋ง อาม้าบุญธรรมเสียไป ลูกเลี้ยงคนนั้นก็รับอุปการะพ่อผมและรับเป็นอาแปะบุญธรรมไป พร้อมกับอี้หมวย(น้องสาวของอาม้าบุญธรรม)ก็ช่วยรับเลี้ยงดูต่อไปเช่นกัน
พ่อผมเรียนจบปวส.ช่างกล ปทุมวัน แล้วทำงานในสายงานถนัดของท่าน ปัจจุบันทำงานเป็นช่างเทคนิคอาวุโสในบริษัทรับเหมาก่อสร้างของสถาปนิกมือหนึ่งแห่งวงการสถาปัตยกรรมท่านหนึ่ง โดยถึงแม้พ่อผมจะแซยิดไปแล้วแต่ประธานบริษัทก็ยังคงให้ทำงานต่อไปจนถึงวัย65 จนป่านนี้เพิ่งจะทำเรื่องโอนสัญชาติมาเป็นไทยอยู่เลยครับ
มาถึงสายของคุณแม่บ้าง แม่ผมเกิดในช่วงที่สงครามโลกครั้งที่2ใกล้จะยุติพอดี โดยพักอาศัยอยู่ที่บ้านไม้เล็กๆใกล้กับตลาดสดริมแม่น้ำสะแกกรังของตัวเมืองอุทัยธานี
โดยคุณตานั้นมีรากฐานบรรพชนเดิมเป็นบ่าวไพร่ผู้รับใช้ท่านขุนผู้หนึ่งแถวๆอ.ลาดยาว นครสวรรค์ ซึ่งต่อมาก็ได้ใช้นามสกุลตามชื่อของท่านขุนไปด้วย แต่คุณตาซึ่งจบมาทำงานเป็นทนายความเห็นว่าไม่เป็นมงคลก็เลยเปลี่ยนนามสกุลซะใหม่เป็นที่ใช้อยู่ในปัจจุบันนี้ และผมก็ใช้นามสกุลตามของแม่ไป
ส่วนคุณยายนั้นก็เป็นลูกหลานของชาวจีนไหหลำที่มีถิ่นฐานเดิมอยู่ที่ริมแม่น้ำใกล้ๆอำเภอบางปลาม้า สุพรรณบุรี ทำงานเป็นครูในโรงเรียนเล็กๆประจำชนบท
ในสมัยที่จอมพล ป.พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี รัฐบาลมีนโยบายให้คนไทยในสมัยนั้นมีลูกมีครอบครัวกันแบบขยาย เนื่องจากประเทศไทยเมื่อตอนนั้นมีจำนวนประชากรที่จะมาช่วยพัฒนาบ้านเมืองน้อยมากเมื่อเทียบชนชาติที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานอย่างจีน ญี่ปุ่น เกาหลี และอินเดียเมื่อสมัยนั้น เพราะเรามีประชากรแค่10-20ล้านเท่านั้นเอง ส่งผลให้ช่วงตั้งแต่ปีพ.ศ.2485 - 2500 ทั้งคุณตาและคุณยายต่างก็มีลูกเป็นคุณป้าคุณน้ารวมแล้วก็6คนด้วยกัน โดยคุณแม่ผมนั้นเป็นคนที่2
ต่อมาหลังจากที่คุณน้าคนสุดท้องถือกำเนิดได้ไม่นาน คุณตาก็ได้ซื้อบ้านไม้หลังใหม่ซึ่งก็คือบ้านเกิดเดิมของผมหลังปัจจุบันที่ผมกล่าวไว้ในBlogก่อนๆแล้ว นับอายุของบ้านมาก็เกือบ50ปีแล้วครับ
หลังจากนั้นไม่กี่ปีคุณตาก็เริ่มเข้าสู่สนามการเมืองโดยการลงสมัครเป็นสส.เมืองอุทัยธานี ในนามพรรคประชาธิปัตย์ แล้วได้รับเลือกตั้งเข้ามาในสภาอยู่ช่วงหนึ่งก่อนจะถูกทำรัฐประหารยุบสภาไปตามธรรมเนียม แต่ก็ยังคงทำงานในสายงานเดิมของท่านตราบจนเกษียณอายุ และใช้ชีวิตอย่างสงบจนเสียไปด้วยโรคมะเร็งในลำไส้ใหญ่เมื่อผมวัยได้แค่2-3ขวบเท่านั้นเอง เหลือคุณยายที่ยังคงแข็งแรงดีอยู่จนเสียไปเมื่อปลายปี46ที่ผ่านมา ด้วยโรคหัวใจล้มเหลว
โดยคุณแม่ผมเรียนหนังสือจนจบปริญญาตรี มศว.ประสานมิตร แล้วเริ่มงานเป็นอาจาร์ยในโรงเรียนแถวอำเภอหนองฉาง อุทัยธานี ก่อนจะย้ายมาสอนวิชาพระพุทธศาสนา อยู่โรงเรียนกุนนทีฯแถวรัชดาห้วยขวางจนปลดเกษียณตัวเองก่อนกำหนดไปเมื่อปีที่แล้วนี่ ใช้ชีวิตอย่างสงบของแม่บ้านผู้ดูแลสั่งสอนลูกๆวัยทำงานอย่างผมนี่ละ
มาถึงชีวิตครอบครัวของท่านบ้าง หลังจากที่ท่านแต่งงานกันเมื่อสักปี2519ได้ ท่ามกลางสถานการณ์การเมืองที่วุ่นวายจากการปราบปรามคอมมิวนิสต์ พี่ชายผมเกิดก่อนและเติบโตอยู่ที่บ้านเกิดที่อุทัย จากนั้นพอผมเกิดก็ได้ย้ายมาอยู่บ้านทาวน์เฮาส์เล็กๆที่ซื้อไว้ในซอยแคบๆแถวตลาดแฟลตดินแดง ก่อนจะขายทิ้งและกู้เงินไปซื้อบ้านหลังปัจจุบันที่กล่าวไว้ในBlogก่อนๆโดยไปอาศัยค้างบ้านทาวน์เฮาส์3ชั้นของน้าแถวซอยสุทธิพร ถนนประชาสงเคราะห์ก่อนจะย้ายไปอยู่จริงอีกทีหนึ่ง
ก็จบเท่านี้ละครับเกี่ยวกับเรื่องบรรพชนของผม
มุมมองขอบข่ายลำดับการเรียนรู้ของกรรมกรกระทู้
การเรียนรู้ไม่มีวันสิ้นสุดตราบใดที่เรายังมีชีวิตเวียนว่ายตายเกิดในสังสารวัฏอยู่
คำกล่าวนี้ยังเป็นจริงเสมอ เพราะเราเกิดมีความไม่รู้(อวิชชา)อยู่กับตัว ทำให้เกิดความคิดปรุงแต่ง(สังขาร)นำไปสู่ความรู้สึก(วิญญาณ) เกิดทางแห่งการเรียนรู้เพื่อขจัดความไม่รู้อย่าง(สฬายตนะ(สฬ+อายตนะ))ได้สัมผัส(ผัสสะ)เกิดเวทนา ตามด้วยความอยาก(ตัณหา) ก่อเกิดอุปาทาน ภพ ชาติ ชรามรณะ
ทั้งหมดนี้คือปฏิจสมุทบาท วงจรการเวียนว่ายตายเกิดที่พระพุทธองค์ท่านสอนไว้ วิชาการต่างๆที่เราเรียนรู้มานั้นก็เป็นส่วนหนึ่งกฏเกณฑ์แห่งธรรมชาติที่ศาสนาพุทธเข้ามามีเอี่ยวได้เช่นกัน
ช่วงที่ผมยังเป็นเด็กอยู่นั้น ผมไม่ค่อยสนใจเรื่องเรียนอาจจะเพราะว่าเมื่อเรายังเด็กคงจะสงสัยอยู่ว่า เราจะเรียนรู้ไปเพื่ออะไร ก็มันไม่เห็นจะสนุกเหมือนการเล่นเกม ดูการ์ตูนหรืออย่างอื่นตรงไหนเลย
เพราะแบบนั้นมั๊งผมถึงเรียนได้คะแนนไม่ดีเอาซะเลยในช่วงป.1-3 ปี2531เมื่อผมขึ้นป.4 ผมได้อ่านหนังสือการ์ตูนความรู้ของซีเอ็ดยูเคชั่น ลิขสิทธิ์จากสำนักพิมพ์Gakken ซึ่งแม่ซื้อมาให้2ชุดใหญ่ชุดละ9เล่มรวมแล้วก็18เล่มด้วยกัน ทำให้ผมรู้ว่าการเรียนรู้นั้นสามารถทำให้มันเป็นเรื่องสนุกและน่าติดตามได้เหมือนการ์ตูนหลายๆเรื่องที่มีให้อ่านในตอนนี้เหมือนกัน ทำให้ผมเริ่มหันมาสนใจการเรียนมากขึ้น
โดยเฉพาะคณิตศาสตร์เพียงแค่ใช้ความเข้าใจเพียงนิดเดียวก็สามารถทำโจทย์ออกมาได้อย่างสบายๆแล้วครับ วิชานี้เราเอามาใช้ในคำนวณตัวเลขบัญชีการเงินในองค์กรธุรกิจซึ่งคอยเลี้ยงชีพเรา
ส่วนภาษาไทย สังคมนั้นคะแนนออกมาไม่ดีเท่าไหร่แต่ในช่วงหลังเมื่อไม่นานมานี่เมื่อได้ลองอ่านหนังสือตีแผ่ประวัติศาสตร์โดยเฉพาะนิตยสารต่วยตูนมันก็ทำให้ผมหันมาสนใจศาสตร์พวกนี้ได้เช่นกัน รวมไปถึงศาสตร์วัฒนธรรมซึ่งเป็นรากเหง้าของสังคมและประวัติศาสตร์ด้วย เพราะประวัติศาสตร์ต้องดำเนินภายใต้กฏเกณฑ์การเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรม ศาสนา จิตวิทยาความสัมพันธ์ เศรษฐกิจ ฯลฯ ทุกอย่างล้วนแต่มีความเกี่ยวพันกันหมดแยกกันมิได้เลย
ต่อมาพูดถึงวิทยาศาสตร์มั่ง เราเริ่มเรียนกันจริงๆก็ประมาณ ป.5 ช่วงนั้นผมไม่ค่อยสนใจมันสักเท่าไหร่มาสนใจจริงจังก็ตอนม.2 ช่วงนั้นผมได้คะแนนวิทยาศาสตร์ดีมากเลย คาดว่าผมคงได้อิทธิพลจากการ์ตูนความรู้วิทยาศาสตร์อยู่พอสมควรเหมือนกันเลย
พอได้เรียนฟิสิกส์ เคมี และชีวะได้คล่องเลยเมื่อเข้าเรียนในม.ปลาย ช่วงนี้แม่ผมเริ่มซื้อหนังสือคู่มือเตรียมสอบมากมายซึ่งผมก็ได้ฟรีจากโปรโมชั่นการนำชีทข้อสอบวิชาฟิสิกส์ของโรงเรียนแยกตามระดับชั้น สถานศึกษา ปีการศึกษาเป็นชุดๆ ไปแลกหนังสือกับอาจาร์ยที่ศูนย์แอพพลายฟิสิกส์ซึ่งมีคู่มือเตรียมสอบหลายวิชาของสำนักพิมพ์ไฮเอ็ดออกขายหลายเล่มเลย ซึ่งผมก็ได้ข้อสอบจากโรงเรียนคุณแม่และของโรงเรียนผมเองไปแลกได้หนังสือมาหลายเล่มเลย ผมก็เลยกลายเป็นคนบ้าสะสมหนังสือสาระนับแต่นั้นมา
เมื่อเข้ามหาวิทยาลัยได้ผมเริ่มบ้าซื้อสะสมหนังสือสาระอุดมปัญญา โดยเฉพาะหนังสือของรีดเดอร์ไดเจสท์ราคาเล่มละเป็นพันขึ้นนับถึงตอนนี้ก็10เล่มขึ้นไปแล้วครับ เนื้อหาก็หลากหลายกันไป
หนังสือเกี่ยวกับการลงทุนในตลาดหลักทรัพย์ ผมเพิ่งหันมาสนใจในเรื่องนี้เมื่อเห็นว่าเราเองก็อยากจะรวยล้นฟ้า มีเงินใช้ซื้อโน่นซื้อนี่ได้ แน่นอนมันก็ต้องเอาไปลงทุนสิ ซื้อหุ้นในตลาดหลักทรัพย์สิง่ายสุดแล้ว ได้ผลตอบแทนสูงกว่าดอกเบี๊ยในธนาคารซะอีก แต่มันไม่ง่ายยังงั้นนะสิ เพราะถ้าเกิดผิดพลาดธุรกิจล้มขึ้นมาเงินที่เราลงไว้ก็จะสูญหายไปทั้งหมด จะลงทุนอะไรต้องมีหลักการโดยเฉพาะเรื่องเศรษฐศาสตร์ การบริหารธุรกิจ บัญชีพาณิชย์ เข้ามามีเอี่ยวจนได้ ซึ่งเรื่องนี้ก็น่าเรียนรู้ไว้ใช้ในอนาคตข้างหน้าเช่นกัน
หนังสือคอมพิวเตอร์ เนื่องจากว่าวงการนี้มีความเจริญก้าวหน้าไปอย่างมากมายในเวลาแค่ไม่กี่สิบปีเท่านั้น ทำให้หนังสือที่ซื้อไปหมดคุณค่าภายในเวลาไม่นาน ผมเลยเลิกซื้อหนังสือประเภทนี้ไปเลยหลังจากที่เคยบ้าซื้อมาในช่วงที่ยังอยู่ม.ปลาย จะซื้อเฉพาะที่เป็นสาระสำคัญที่ใกล้ตัวเราเท่านั้น ส่วนเรื่องการใช้โปรแกรมอันนั้นผมจะไม่ซื้อเลย เพราะโปรแกรมมีการเปลี่ยนแปลงได้ง่ายและรวดเร็วมากครับ
หนังสือทำอาหารของสำนักพิมพ์แม่บ้านอีกหลายสิบเล่ม เนื่องจากชีวิตคนเราอยู่ได้ด้วยอาหาร ศาสตร์แห่งการทำอาหารจึงต้องเข้ามามีบทบาทตรงนี้แม้ว่าเราจะไม่ชอบทำอาหารนักก็ตาม ควรจะเรียนรู้ไว้สักหน่อยก็ยังดีนา เรื่องนี้เพิ่งตามซื้อเก็บมาหลังจากทำงานหาเงินได้แล้วละครับ
เรื่องของหนังสือไว้รออ่านในแผนการWeblogครั้งต่อไปละกันนะครับ เพราะมีเก็บไว้เยอะจนชั้นหนังสือจะรับไม่ไหวแล้วละครับ
ช่วงที่เข้ามหาวิทยาลัยได้ แรกๆผมเคยเรียนวิศวะอยู่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ แต่หลังๆผมถึงได้ทราบว่าสมองผมเริ่มจะถูกใช้งานหนักมากโดยเฉพาะในเรื่องการคำนวณอย่างกลศาสตรฺวิศวกรรม วิเคราะห์วงจรไฟฟ้าอิเล็คทรอนิคส์ จนรับไม่ไหวเรียนมาได้2-3ปี ผมก็ต้องลาออกมาแล้วหันไปเลือกเรียนวิชาเนื้อหาเบาๆเน้นปฏิบัติอย่างสหเวชศาสตร์(เทคนิคการแพทย์)ไปซึ่งก็ได้ประสบการณ์กันไปคนละแบบ
เทคนิคการแพทย์นั้นเป็นวิทยาศาสตร์สาขาเกี่ยวกับสุขภาพร่างกายมนุษย์ในเรื่องของการตรวจทางห้องปฏิบัติการหาสาเหตุของการเกิดโรคจากในเลือด ปัสสาวะ อุจจาระ ด้วยกระบวนการทางเคมี(หาปริมาณของสารในร่างกาย เพื่อดูความผิดปกติ) วิทยาภูมิคุ้มกัน(ตรวจหาสารหรือเชื้อโรคจากการจับกันโดยจำเพาะของโปรตีนภูมิคุ้มกันในร่างกาย) และ จุลชีววิทยา(เพาะเชื้อจากสิ่งส่งตรวจเพื่อระบุชื่อและชนิดของตัวเชื้อก่อโรค)
เมื่อทำงานหาเงินได้คราวนี้ละเลยถือโอกาสกว้านซื้อการ์ตูนดังๆเนื้อหาดีๆที่ชื่นชอบ รวมถึงหนังสือสาระอื่นๆ
ผลการเรียนของผมนั้นไม่ถือว่าเก่งมากถึงระดับผู้เชี่ยวชาญ เซียนเกรดเฉลี่ยระดับ3.5ขึ้นไปนั้นเลย
อาจเป็นเพราะผมไม่ค่อยชอบสนใจจนถึงขั้นแตกฉานลึกซึ้งนักเหมือนกับคนที่ขุดดินหาสมบัติจนได้หลุมลึกแล้วแต่ตัวเองกลับพอใจที่จะขุดต่อไป เพราะจะได้เจอกับสมบัติที่ตัวเองชอบและต้องการ
ในขณะที่ผมกลับเบื่อหน่ายที่จะเรียนรู้สาระในระดับแตกฉานถึงแก่น เสมือนคนที่ขุดดินไปลึกพอสมควรก็เริ่มเบื่อหน่ายเพราะเมื่อได้สมบัติมาพอสมควรในช่วงตื้นๆแล้ว ลึกลงไปกลับหาสมบัติเจอได้ยากมากขึ้น ก็เริ่มหันมาขุดหลุมอื่นๆตามมาแต่ดูแล้วก็ไม่เป็นหลุมเอาซะเลย เหมือนเอาจอบถากขูดดินในแนวกว้างออกไปทีละนิดๆเนื่องจากต้องการสมบัติหลายๆชิ้นแตกต่างกันไปให้ได้จำนวนมากๆ ในเวลาที่รวดเร็วและความพยายามไม่มากจนเกินไป แม้ว่าสมบัติพวกนั้นหลายคนไม่ได้ใช้ แต่ก็มีอีกหลายคนเขาใช้กัน ถ้าเราตั้งใจจะใช้สมบัตินั้นในอนาคตเราก็สามารถหยิบเอามาใช้ได้เลย พอใจเมื่อไหร่เราก็ค่อยๆถากมันไปลึกลงไปเรื่อยๆซึ่งแบบนี้ใช้เวลานานมากครับกว่าจะแตกฉานในเรื่องใดเรื่องหนึ่งได้
การทำแบบนี้แม้จะทำให้เราคิดทำอะไรก็ได้ผลไม่ดีอยู่เรื่อยไปเหมือนคนจับปลาสองมือ แต่ผมกลับสนุกที่จะทำเช่นนั้นครับ ชีวิตมีรสชาติไม่น่าเบื่อด้วย
และเรื่องบางเรื่องนั้นรู้แค่ไหนจึงจะเพียงพอไม่จำเป็นต้องเจาะลึกลงไปมากนัก เราสนใจแค่นั้นก็เท่านั้นละอยู่ที่ความชอบนะ
ใครจะเป็นอย่างผมละก็ให้แน่ใจว่าจะไม่ทำให้เป้าหมายในชีวิตหรือหนทางข้างหน้าต้องพังทลายลงไปซะก่อนนะครับ
รู้สึกว่าผมยังเรียบเรียงเนื้อหาของหัวข้อBlogนี้ได้ไม่เป็นที่น่าพอใจเท่าไหร่ ผมอาจจะมีการแก้ไขปรับปรุงเพื่อความเหมาะสมในโอกาสต่อไปครับ
คำกล่าวนี้ยังเป็นจริงเสมอ เพราะเราเกิดมีความไม่รู้(อวิชชา)อยู่กับตัว ทำให้เกิดความคิดปรุงแต่ง(สังขาร)นำไปสู่ความรู้สึก(วิญญาณ) เกิดทางแห่งการเรียนรู้เพื่อขจัดความไม่รู้อย่าง(สฬายตนะ(สฬ+อายตนะ))ได้สัมผัส(ผัสสะ)เกิดเวทนา ตามด้วยความอยาก(ตัณหา) ก่อเกิดอุปาทาน ภพ ชาติ ชรามรณะ
ทั้งหมดนี้คือปฏิจสมุทบาท วงจรการเวียนว่ายตายเกิดที่พระพุทธองค์ท่านสอนไว้ วิชาการต่างๆที่เราเรียนรู้มานั้นก็เป็นส่วนหนึ่งกฏเกณฑ์แห่งธรรมชาติที่ศาสนาพุทธเข้ามามีเอี่ยวได้เช่นกัน
ช่วงที่ผมยังเป็นเด็กอยู่นั้น ผมไม่ค่อยสนใจเรื่องเรียนอาจจะเพราะว่าเมื่อเรายังเด็กคงจะสงสัยอยู่ว่า เราจะเรียนรู้ไปเพื่ออะไร ก็มันไม่เห็นจะสนุกเหมือนการเล่นเกม ดูการ์ตูนหรืออย่างอื่นตรงไหนเลย
เพราะแบบนั้นมั๊งผมถึงเรียนได้คะแนนไม่ดีเอาซะเลยในช่วงป.1-3 ปี2531เมื่อผมขึ้นป.4 ผมได้อ่านหนังสือการ์ตูนความรู้ของซีเอ็ดยูเคชั่น ลิขสิทธิ์จากสำนักพิมพ์Gakken ซึ่งแม่ซื้อมาให้2ชุดใหญ่ชุดละ9เล่มรวมแล้วก็18เล่มด้วยกัน ทำให้ผมรู้ว่าการเรียนรู้นั้นสามารถทำให้มันเป็นเรื่องสนุกและน่าติดตามได้เหมือนการ์ตูนหลายๆเรื่องที่มีให้อ่านในตอนนี้เหมือนกัน ทำให้ผมเริ่มหันมาสนใจการเรียนมากขึ้น
โดยเฉพาะคณิตศาสตร์เพียงแค่ใช้ความเข้าใจเพียงนิดเดียวก็สามารถทำโจทย์ออกมาได้อย่างสบายๆแล้วครับ วิชานี้เราเอามาใช้ในคำนวณตัวเลขบัญชีการเงินในองค์กรธุรกิจซึ่งคอยเลี้ยงชีพเรา
ส่วนภาษาไทย สังคมนั้นคะแนนออกมาไม่ดีเท่าไหร่แต่ในช่วงหลังเมื่อไม่นานมานี่เมื่อได้ลองอ่านหนังสือตีแผ่ประวัติศาสตร์โดยเฉพาะนิตยสารต่วยตูนมันก็ทำให้ผมหันมาสนใจศาสตร์พวกนี้ได้เช่นกัน รวมไปถึงศาสตร์วัฒนธรรมซึ่งเป็นรากเหง้าของสังคมและประวัติศาสตร์ด้วย เพราะประวัติศาสตร์ต้องดำเนินภายใต้กฏเกณฑ์การเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรม ศาสนา จิตวิทยาความสัมพันธ์ เศรษฐกิจ ฯลฯ ทุกอย่างล้วนแต่มีความเกี่ยวพันกันหมดแยกกันมิได้เลย
ต่อมาพูดถึงวิทยาศาสตร์มั่ง เราเริ่มเรียนกันจริงๆก็ประมาณ ป.5 ช่วงนั้นผมไม่ค่อยสนใจมันสักเท่าไหร่มาสนใจจริงจังก็ตอนม.2 ช่วงนั้นผมได้คะแนนวิทยาศาสตร์ดีมากเลย คาดว่าผมคงได้อิทธิพลจากการ์ตูนความรู้วิทยาศาสตร์อยู่พอสมควรเหมือนกันเลย
พอได้เรียนฟิสิกส์ เคมี และชีวะได้คล่องเลยเมื่อเข้าเรียนในม.ปลาย ช่วงนี้แม่ผมเริ่มซื้อหนังสือคู่มือเตรียมสอบมากมายซึ่งผมก็ได้ฟรีจากโปรโมชั่นการนำชีทข้อสอบวิชาฟิสิกส์ของโรงเรียนแยกตามระดับชั้น สถานศึกษา ปีการศึกษาเป็นชุดๆ ไปแลกหนังสือกับอาจาร์ยที่ศูนย์แอพพลายฟิสิกส์ซึ่งมีคู่มือเตรียมสอบหลายวิชาของสำนักพิมพ์ไฮเอ็ดออกขายหลายเล่มเลย ซึ่งผมก็ได้ข้อสอบจากโรงเรียนคุณแม่และของโรงเรียนผมเองไปแลกได้หนังสือมาหลายเล่มเลย ผมก็เลยกลายเป็นคนบ้าสะสมหนังสือสาระนับแต่นั้นมา
เมื่อเข้ามหาวิทยาลัยได้ผมเริ่มบ้าซื้อสะสมหนังสือสาระอุดมปัญญา โดยเฉพาะหนังสือของรีดเดอร์ไดเจสท์ราคาเล่มละเป็นพันขึ้นนับถึงตอนนี้ก็10เล่มขึ้นไปแล้วครับ เนื้อหาก็หลากหลายกันไป
หนังสือเกี่ยวกับการลงทุนในตลาดหลักทรัพย์ ผมเพิ่งหันมาสนใจในเรื่องนี้เมื่อเห็นว่าเราเองก็อยากจะรวยล้นฟ้า มีเงินใช้ซื้อโน่นซื้อนี่ได้ แน่นอนมันก็ต้องเอาไปลงทุนสิ ซื้อหุ้นในตลาดหลักทรัพย์สิง่ายสุดแล้ว ได้ผลตอบแทนสูงกว่าดอกเบี๊ยในธนาคารซะอีก แต่มันไม่ง่ายยังงั้นนะสิ เพราะถ้าเกิดผิดพลาดธุรกิจล้มขึ้นมาเงินที่เราลงไว้ก็จะสูญหายไปทั้งหมด จะลงทุนอะไรต้องมีหลักการโดยเฉพาะเรื่องเศรษฐศาสตร์ การบริหารธุรกิจ บัญชีพาณิชย์ เข้ามามีเอี่ยวจนได้ ซึ่งเรื่องนี้ก็น่าเรียนรู้ไว้ใช้ในอนาคตข้างหน้าเช่นกัน
หนังสือคอมพิวเตอร์ เนื่องจากว่าวงการนี้มีความเจริญก้าวหน้าไปอย่างมากมายในเวลาแค่ไม่กี่สิบปีเท่านั้น ทำให้หนังสือที่ซื้อไปหมดคุณค่าภายในเวลาไม่นาน ผมเลยเลิกซื้อหนังสือประเภทนี้ไปเลยหลังจากที่เคยบ้าซื้อมาในช่วงที่ยังอยู่ม.ปลาย จะซื้อเฉพาะที่เป็นสาระสำคัญที่ใกล้ตัวเราเท่านั้น ส่วนเรื่องการใช้โปรแกรมอันนั้นผมจะไม่ซื้อเลย เพราะโปรแกรมมีการเปลี่ยนแปลงได้ง่ายและรวดเร็วมากครับ
หนังสือทำอาหารของสำนักพิมพ์แม่บ้านอีกหลายสิบเล่ม เนื่องจากชีวิตคนเราอยู่ได้ด้วยอาหาร ศาสตร์แห่งการทำอาหารจึงต้องเข้ามามีบทบาทตรงนี้แม้ว่าเราจะไม่ชอบทำอาหารนักก็ตาม ควรจะเรียนรู้ไว้สักหน่อยก็ยังดีนา เรื่องนี้เพิ่งตามซื้อเก็บมาหลังจากทำงานหาเงินได้แล้วละครับ
เรื่องของหนังสือไว้รออ่านในแผนการWeblogครั้งต่อไปละกันนะครับ เพราะมีเก็บไว้เยอะจนชั้นหนังสือจะรับไม่ไหวแล้วละครับ
ช่วงที่เข้ามหาวิทยาลัยได้ แรกๆผมเคยเรียนวิศวะอยู่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ แต่หลังๆผมถึงได้ทราบว่าสมองผมเริ่มจะถูกใช้งานหนักมากโดยเฉพาะในเรื่องการคำนวณอย่างกลศาสตรฺวิศวกรรม วิเคราะห์วงจรไฟฟ้าอิเล็คทรอนิคส์ จนรับไม่ไหวเรียนมาได้2-3ปี ผมก็ต้องลาออกมาแล้วหันไปเลือกเรียนวิชาเนื้อหาเบาๆเน้นปฏิบัติอย่างสหเวชศาสตร์(เทคนิคการแพทย์)ไปซึ่งก็ได้ประสบการณ์กันไปคนละแบบ
เทคนิคการแพทย์นั้นเป็นวิทยาศาสตร์สาขาเกี่ยวกับสุขภาพร่างกายมนุษย์ในเรื่องของการตรวจทางห้องปฏิบัติการหาสาเหตุของการเกิดโรคจากในเลือด ปัสสาวะ อุจจาระ ด้วยกระบวนการทางเคมี(หาปริมาณของสารในร่างกาย เพื่อดูความผิดปกติ) วิทยาภูมิคุ้มกัน(ตรวจหาสารหรือเชื้อโรคจากการจับกันโดยจำเพาะของโปรตีนภูมิคุ้มกันในร่างกาย) และ จุลชีววิทยา(เพาะเชื้อจากสิ่งส่งตรวจเพื่อระบุชื่อและชนิดของตัวเชื้อก่อโรค)
เมื่อทำงานหาเงินได้คราวนี้ละเลยถือโอกาสกว้านซื้อการ์ตูนดังๆเนื้อหาดีๆที่ชื่นชอบ รวมถึงหนังสือสาระอื่นๆ
ผลการเรียนของผมนั้นไม่ถือว่าเก่งมากถึงระดับผู้เชี่ยวชาญ เซียนเกรดเฉลี่ยระดับ3.5ขึ้นไปนั้นเลย
อาจเป็นเพราะผมไม่ค่อยชอบสนใจจนถึงขั้นแตกฉานลึกซึ้งนักเหมือนกับคนที่ขุดดินหาสมบัติจนได้หลุมลึกแล้วแต่ตัวเองกลับพอใจที่จะขุดต่อไป เพราะจะได้เจอกับสมบัติที่ตัวเองชอบและต้องการ
ในขณะที่ผมกลับเบื่อหน่ายที่จะเรียนรู้สาระในระดับแตกฉานถึงแก่น เสมือนคนที่ขุดดินไปลึกพอสมควรก็เริ่มเบื่อหน่ายเพราะเมื่อได้สมบัติมาพอสมควรในช่วงตื้นๆแล้ว ลึกลงไปกลับหาสมบัติเจอได้ยากมากขึ้น ก็เริ่มหันมาขุดหลุมอื่นๆตามมาแต่ดูแล้วก็ไม่เป็นหลุมเอาซะเลย เหมือนเอาจอบถากขูดดินในแนวกว้างออกไปทีละนิดๆเนื่องจากต้องการสมบัติหลายๆชิ้นแตกต่างกันไปให้ได้จำนวนมากๆ ในเวลาที่รวดเร็วและความพยายามไม่มากจนเกินไป แม้ว่าสมบัติพวกนั้นหลายคนไม่ได้ใช้ แต่ก็มีอีกหลายคนเขาใช้กัน ถ้าเราตั้งใจจะใช้สมบัตินั้นในอนาคตเราก็สามารถหยิบเอามาใช้ได้เลย พอใจเมื่อไหร่เราก็ค่อยๆถากมันไปลึกลงไปเรื่อยๆซึ่งแบบนี้ใช้เวลานานมากครับกว่าจะแตกฉานในเรื่องใดเรื่องหนึ่งได้
การทำแบบนี้แม้จะทำให้เราคิดทำอะไรก็ได้ผลไม่ดีอยู่เรื่อยไปเหมือนคนจับปลาสองมือ แต่ผมกลับสนุกที่จะทำเช่นนั้นครับ ชีวิตมีรสชาติไม่น่าเบื่อด้วย
และเรื่องบางเรื่องนั้นรู้แค่ไหนจึงจะเพียงพอไม่จำเป็นต้องเจาะลึกลงไปมากนัก เราสนใจแค่นั้นก็เท่านั้นละอยู่ที่ความชอบนะ
ใครจะเป็นอย่างผมละก็ให้แน่ใจว่าจะไม่ทำให้เป้าหมายในชีวิตหรือหนทางข้างหน้าต้องพังทลายลงไปซะก่อนนะครับ
รู้สึกว่าผมยังเรียบเรียงเนื้อหาของหัวข้อBlogนี้ได้ไม่เป็นที่น่าพอใจเท่าไหร่ ผมอาจจะมีการแก้ไขปรับปรุงเพื่อความเหมาะสมในโอกาสต่อไปครับ
วันอาทิตย์ที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554
อยู่อย่างไรถ้าไม่มีGoogle
Search Engine เป็นเครื่องมือที่ใช้ในการสืบค้นข้อมูลที่จัดเก็บอยู่ในเครือข่ายคอมพิวเตอร์ทำหน้าที่เสมือนหนึ่ง ''ห้องสมุด'' ในโลกใยแก้วสำหรับผู้ที่ต้องการแสวงหาความรู้และค้นหาข้อมูลต่างๆ เพียงแค่เข้าสู่ Search Engine และพิมพ์คำไข (Key Words) หรือหัวข้อที่ต้องการค้น Search Engine จะช่วยนำพาไปสู่ Web- sites ต่างๆ ที่สามารถให้ความรู้และข้อมูลตามคำไขหรือหัวข้อที่ค้นนั้น และหนึ่งใน Search Engine ยอดฮิต คงไม่มีใครคิดที่จะปฏิเสธ google.com
Google ทะยานขึ้นมาเป็น Search Engine ยอดนิยมภายในชั่วเวลาครึ่งทศวรรษ ในแต่ละวันผู้คนในมนุษยพิภพนับร้อยล้านคนใช้บริการของ Google ท่องไปใน Cyberspace ทำให้อาณาจักรของ Google เติบโตอย่างรวดเร็ว ทาง Microsoft ยักษ์ใหญ่ในวงการคอมพิวเตอร์ จับตามองการเติบโตของ Google ด้วยอาการเกรงขาม เพราะ google กำลังถีบตัวขึ้นมาเป็นคู่แข่งของ Microsoft
บัดนี้ Google ได้กลายเป็นศัพท์ที่ใช้ในชีวิตประจำวันของมนุษย์ เกิดคำศัพท์ใหม่ๆอย่าง Googling - การค้นหาข้อมูลโดยใช้ Google และ being googled - การถูกค้นโดย Google และล่าสุดเกิดศัพท์คำใหม่ Google-isation ซึ่งถ้าถอดความรวมๆ จะมีความหมายว่า กระบวนการที่ Google แผ่ขยายอิทธิพลและบทบาทใน Cyberspace (ขออภัย หากคำแปลไม่ไพเราะ เพราะยังไม่มีศัพท์บัญญัติเป็นภาษาไทย)
ดังนั้นจึงเป็นที่แน่ใจได้ว่า Google แทรกได้ซึมเข้าไปในชีวิตประจำวันของมนุษย์ทุกสาขาวิชาชีพอย่างไม่รู้ตัว ตั้งแต่นักเรียน นักศึกษา คนทำงานในเกือบจะทุกวงการ เราลองมาฟังความเห็นกันเสียหน่อยว่า หากไม่มี Google ชีวิตจะเป็นอย่างไร
ศาตราจารย์ รังสรรค์ ธนะพรพันธุ์ อาจารย์ประจำคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ให้ความเห็นว่า “Google เอื้อประโยชน์ในด้านการค้นหาข้อมูล ผมเข้าไปใช้บริการ Google เกือบทุกวัน เพื่อหาข้อมูลมาเขียนบทความ และทำงานวิจัย สมัยที่ยังไม่มี Search Engine ผมใช้วิธีตัดข่าว หรือบทความที่น่าสนใจ จัดเก็บแยกไว้เป็นหมวดหมู่ โดยทำแผ่นการ์ดดรรชนีเพื่อให้ง่ายต่อการค้นหา หรือบางครั้งก็ไปที่ห้องสมุดประจำคณะ ห้องสมุดมหาวิทยาลัย หรือหอสมุดแห่งชาติ ถ่ายสำเนามาเก็บไว้ แต่พอเริ่มมี Search Engine ผมก็หันมาใช้วิธีการดาวน์โหลดข้อมูลมาเก็บไว้ในแผ่นดิสก์ แยกไว้เป็นหมวดหมู่เช่นกัน ช่วยได้มากในการเขียนงานแต่ละชิ้น จุดสำคัญของ Search Engine คือต้องจับ Key word ที่ผู้ใช้ป้อนเข้าไปแล้วแปรออกมาให้ตรงกับความต้องการมากที่สุด ซึ่ง Google สามารถตีโจทย์ตรงนี้ได้ดีที่สุด ระบบ Indexing technology ของ Google ดีมาก ข้อมูลที่ได้จาก Google จึงตรงกับความต้องการของผู้ใช้มากที่สุด อีกทั้งยังมีความรวดเร็วในการค้นหา จึงไม่น่าแปลกใจว่าทำไมคนจึงนิยมใช้ Google .... หากไม่มี Google ก็คงต้องถามว่ามีเว็บ Search Engine อื่นอีกไหมที่ให้บริการ ที่เห็นก็มี Yahoo ถึงแม้ว่าอาจจะไม่มีประสิทธิภาพเท่า Google แต่ก็คงจะสะดวกกว่าไปค้นข้อมูลจากที่อื่น แต่ถ้าถามว่าไม่มี Search Engine ให้ใช้เลย คำตอบก็ง่ายมากคือต้องกลับไปใช้วิธีโบราณค้นที่ห้องสมุดอย่างเดิม อาจจะเสียเวลามากขึ้น แต่คนรุ่นผมคงไม่มีปัญหา เพราะใช้วิธีเก่าๆแบบนี้ตลอดมา”
คุณอำพล เทียนสุวรรณ นักหนังสือพิมพ์ ให้ความเห็นว่า “ ถ้าถามว่า Google จำเป็นมั้ย คิดว่าคงขึ้นอยู่แต่ละสาขาอาชีพนะครับ สำหรับอาชีพนักหนังสือพิมพ์อย่างผม ถือว่าจำเป็นมาก เพราะ Google ใช้หาข้อมูลได้เที่ยงตรงฉับไว อาชีพผมต้องอาศัยความเร็วเพื่อให้ทันต่อสถานการณ์ข่าวที่มีความเคลื่อนไหวตลอดเวลา ...ถ้าไม่มี Google ผมก็คงต้องไปค้นข่าวจากห้องสมุด กางหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ เปิดทีวีวิทยุติดตามข่าวตลอดเวลา ซึ่งนับว่าเสียเวลากว่าการใช้ Google มาก คลิกเดียวก็เจอ อีกอย่างผมว่าที่คนนิยมใช้ Google เพราะความสะดวกรวดเร็ว และข้อมูลก็มีความน่าเชื่อถือ เท่าที่ผ่านว่าผมว่า Google ดีนะครับ มีประโยชน์มาก ถึงทุกอย่างจะมีข้อเสียก็ตาม แต่สำหรับผมตอนนี้ Google ยังไม่ได้ให้ข้อเสียอะไร ถ้าไม่มี Google ก็อยู่ได้ครับ..อยู่ได้ แต่ชีวิตการทำงานคงลำบากกว่านี้ เรียกได้ว่าตอนนี้มีชีวิตอยู่กับ Google ครับ ”
น้องเอก นักเรียนโรงเรียนบดินทร์เดชา บอกว่า “Google เหรอครับ ใช้ประจำครับ สุดยอดมาก อยากหาอะไรก็เจอหมด เมื่อก่อนใช้ yahoo แต่เดี๋ยวนี้หันมาใช้ Google ใช้เปิดหาข้อมูล รูปภาพ (รูปอะไรจ๊ะ) ทำการบ้าน ทำรายงาน ประจำเลยครับ ถ้าไม่มี Google สงสัยผมคงจะหาอะไรไม่เจอแน่ๆ กลายเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ไปซะแล้วล่ะครับ ”
ปัจจุบัน Google เติบโต มีอิทธิพลมากขึ้นเรื่อยๆ จนเหมือนว่าจะกลายเป็น “ สิ่งที่ขาดไม่ได้ ” ในชีวิต ... แล้วคุณล่ะคะ เคยคิดไหมถ้าไม่มี Google ชีวิตคุณจะเป็นอย่างไร
ข้อมูลจากWebMonsterแห่งyenta4.comครับ
Google ทะยานขึ้นมาเป็น Search Engine ยอดนิยมภายในชั่วเวลาครึ่งทศวรรษ ในแต่ละวันผู้คนในมนุษยพิภพนับร้อยล้านคนใช้บริการของ Google ท่องไปใน Cyberspace ทำให้อาณาจักรของ Google เติบโตอย่างรวดเร็ว ทาง Microsoft ยักษ์ใหญ่ในวงการคอมพิวเตอร์ จับตามองการเติบโตของ Google ด้วยอาการเกรงขาม เพราะ google กำลังถีบตัวขึ้นมาเป็นคู่แข่งของ Microsoft
บัดนี้ Google ได้กลายเป็นศัพท์ที่ใช้ในชีวิตประจำวันของมนุษย์ เกิดคำศัพท์ใหม่ๆอย่าง Googling - การค้นหาข้อมูลโดยใช้ Google และ being googled - การถูกค้นโดย Google และล่าสุดเกิดศัพท์คำใหม่ Google-isation ซึ่งถ้าถอดความรวมๆ จะมีความหมายว่า กระบวนการที่ Google แผ่ขยายอิทธิพลและบทบาทใน Cyberspace (ขออภัย หากคำแปลไม่ไพเราะ เพราะยังไม่มีศัพท์บัญญัติเป็นภาษาไทย)
ดังนั้นจึงเป็นที่แน่ใจได้ว่า Google แทรกได้ซึมเข้าไปในชีวิตประจำวันของมนุษย์ทุกสาขาวิชาชีพอย่างไม่รู้ตัว ตั้งแต่นักเรียน นักศึกษา คนทำงานในเกือบจะทุกวงการ เราลองมาฟังความเห็นกันเสียหน่อยว่า หากไม่มี Google ชีวิตจะเป็นอย่างไร
ศาตราจารย์ รังสรรค์ ธนะพรพันธุ์ อาจารย์ประจำคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ให้ความเห็นว่า “Google เอื้อประโยชน์ในด้านการค้นหาข้อมูล ผมเข้าไปใช้บริการ Google เกือบทุกวัน เพื่อหาข้อมูลมาเขียนบทความ และทำงานวิจัย สมัยที่ยังไม่มี Search Engine ผมใช้วิธีตัดข่าว หรือบทความที่น่าสนใจ จัดเก็บแยกไว้เป็นหมวดหมู่ โดยทำแผ่นการ์ดดรรชนีเพื่อให้ง่ายต่อการค้นหา หรือบางครั้งก็ไปที่ห้องสมุดประจำคณะ ห้องสมุดมหาวิทยาลัย หรือหอสมุดแห่งชาติ ถ่ายสำเนามาเก็บไว้ แต่พอเริ่มมี Search Engine ผมก็หันมาใช้วิธีการดาวน์โหลดข้อมูลมาเก็บไว้ในแผ่นดิสก์ แยกไว้เป็นหมวดหมู่เช่นกัน ช่วยได้มากในการเขียนงานแต่ละชิ้น จุดสำคัญของ Search Engine คือต้องจับ Key word ที่ผู้ใช้ป้อนเข้าไปแล้วแปรออกมาให้ตรงกับความต้องการมากที่สุด ซึ่ง Google สามารถตีโจทย์ตรงนี้ได้ดีที่สุด ระบบ Indexing technology ของ Google ดีมาก ข้อมูลที่ได้จาก Google จึงตรงกับความต้องการของผู้ใช้มากที่สุด อีกทั้งยังมีความรวดเร็วในการค้นหา จึงไม่น่าแปลกใจว่าทำไมคนจึงนิยมใช้ Google .... หากไม่มี Google ก็คงต้องถามว่ามีเว็บ Search Engine อื่นอีกไหมที่ให้บริการ ที่เห็นก็มี Yahoo ถึงแม้ว่าอาจจะไม่มีประสิทธิภาพเท่า Google แต่ก็คงจะสะดวกกว่าไปค้นข้อมูลจากที่อื่น แต่ถ้าถามว่าไม่มี Search Engine ให้ใช้เลย คำตอบก็ง่ายมากคือต้องกลับไปใช้วิธีโบราณค้นที่ห้องสมุดอย่างเดิม อาจจะเสียเวลามากขึ้น แต่คนรุ่นผมคงไม่มีปัญหา เพราะใช้วิธีเก่าๆแบบนี้ตลอดมา”
คุณอำพล เทียนสุวรรณ นักหนังสือพิมพ์ ให้ความเห็นว่า “ ถ้าถามว่า Google จำเป็นมั้ย คิดว่าคงขึ้นอยู่แต่ละสาขาอาชีพนะครับ สำหรับอาชีพนักหนังสือพิมพ์อย่างผม ถือว่าจำเป็นมาก เพราะ Google ใช้หาข้อมูลได้เที่ยงตรงฉับไว อาชีพผมต้องอาศัยความเร็วเพื่อให้ทันต่อสถานการณ์ข่าวที่มีความเคลื่อนไหวตลอดเวลา ...ถ้าไม่มี Google ผมก็คงต้องไปค้นข่าวจากห้องสมุด กางหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ เปิดทีวีวิทยุติดตามข่าวตลอดเวลา ซึ่งนับว่าเสียเวลากว่าการใช้ Google มาก คลิกเดียวก็เจอ อีกอย่างผมว่าที่คนนิยมใช้ Google เพราะความสะดวกรวดเร็ว และข้อมูลก็มีความน่าเชื่อถือ เท่าที่ผ่านว่าผมว่า Google ดีนะครับ มีประโยชน์มาก ถึงทุกอย่างจะมีข้อเสียก็ตาม แต่สำหรับผมตอนนี้ Google ยังไม่ได้ให้ข้อเสียอะไร ถ้าไม่มี Google ก็อยู่ได้ครับ..อยู่ได้ แต่ชีวิตการทำงานคงลำบากกว่านี้ เรียกได้ว่าตอนนี้มีชีวิตอยู่กับ Google ครับ ”
น้องเอก นักเรียนโรงเรียนบดินทร์เดชา บอกว่า “Google เหรอครับ ใช้ประจำครับ สุดยอดมาก อยากหาอะไรก็เจอหมด เมื่อก่อนใช้ yahoo แต่เดี๋ยวนี้หันมาใช้ Google ใช้เปิดหาข้อมูล รูปภาพ (รูปอะไรจ๊ะ) ทำการบ้าน ทำรายงาน ประจำเลยครับ ถ้าไม่มี Google สงสัยผมคงจะหาอะไรไม่เจอแน่ๆ กลายเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ไปซะแล้วล่ะครับ ”
ปัจจุบัน Google เติบโต มีอิทธิพลมากขึ้นเรื่อยๆ จนเหมือนว่าจะกลายเป็น “ สิ่งที่ขาดไม่ได้ ” ในชีวิต ... แล้วคุณล่ะคะ เคยคิดไหมถ้าไม่มี Google ชีวิตคุณจะเป็นอย่างไร
ข้อมูลจากWebMonsterแห่งyenta4.comครับ
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)