เมื่อไม่นานมานี่ พี่ชายผมได้มาเล่าให้แม่ที่ตอนนี้เป็นโรคอัลไซเมอร์ และผมได้ฟังถึงเรื่องที่รู้สึกเหมือนกับว่าชีวิตเหมือนเป็นละครน้ำเน่าเรื่องหนึ่ง
พี่ผมเล่าให้ฟังว่า เมื่อประมาณเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมา พ่อของผมได้ถือโอกาสใช้ช่วงเวลาที่คุณแม่ผมกลับไปเยี่ยมญาติที่อุทัยธานีบ้านเกิด และตัวผมซึ่งตอนนั้นคาดว่าคงจะออกไปซื้อการ์ตูนที่J.C.สาส์นสะพานควายหรือไม่ก็ไปงานการ์ตูนที่เซ็นทรัลเวิลด์หรือรพ.เซ็นหลุยส์ มาขอร้องให้พี่ผมที่ตอนนั้นว่างจากงานประจำมาช่วยขับรถให้แกหน่อย
แรกๆพี่ผมเข้าใจว่าพ่อจะให้ขับรถไปที่ห้องพักในอ.นครชัยศรี จ.นครปฐม เพื่อจะไปขนของสัมภาระใหญ่ที่อยู่ในห้องพักหลังจากที่เสร็จจากงานสร้างโรงพิมพ์ธนบัตรแห่งใหม่ของธนาคารแห่งประเทศไทยไปแล้ว แต่ทว่าขับรถไปได้สักพักมาจนถึงแยกวงเวียนถนนนครอินทร์-บางกรวย จู่ๆพ่อก็บอกให้เลี้ยวกลับรถมาเข้าซอยเล็กๆก่อนถึงร้านอาหารปลายจวักที่เคยไปกินกันทั้งครอบครัว
และหลังจากนั้นก็เข้าซอยมาลึกมากพอสมควร จนกระทั่งมาหยุดที่แมนชั่นแห่งหนึ่ง จากนั้นพ่อผมก็ลงจากรถเข้าไปในแมนชั่นเหมือนเข้าไปพูดคุยกับใครสักคน จนกระทั่งแกได้เรียกตัวพี่ผมให้มาทักทายกับเขา และในที่สุดคำสารภาพอันน่าตะลึงก็ได้หลุดออกมาจากปากของพ่อผมจนได้
"นี่คือ แม่อีกคนหนึ่งของแก" พี่ผมตะลึงงัน เพราะว่าหน้าตาของหญิงวัยกลางคนที่ว่านี่ หน้าตาสู้แม่ผมไม่ได้เลยแถมฟันยังหยินอีกต่างหาก และต่อมานี่คือเรื่องราวทั้งหมดที่ถูกสารภาพมาให้พี่ผมได้รับรู้ครับ
นับย้อนไปปี2522 ช่วงที่แม่ผมไปพักผ่อนช่วงที่คลอดผมที่บ้านเกิดอุทัยธานีประมาณครึ่งปีได้ พ่อผมอาศัยอย่างเดียวดายในบ้านเช่าซอยโรงเรียนพาณิชย์ ย่านเขตดินแดง ลึกเข้าไปจากถนนประชาสงเคราะห์ แกลักลอบได้เสียกับแม่คนที่ว่านี่ ซึ่งตอนนั้นยังเป็นแม่ค้าขายอาหารอยู่แถวตลาดหน้าแฟลตดินแดง
และพอแม่กลับมาแกก็ไม่ได้ติดต่ออะไรเขาอีกเลย จนกระทั่งแกมาทราบว่าในอีก2-3ปีต่อมาว่า แม่คนนั้นท้องและก็คลอดลูกหลังจากนั้นไม่นาน ถึงเพิ่งจะรู้ตัวว่าแกมีลูกชายอีกคนหนึ่งเพิ่มเข้าให้
เล่ามาถึงตรงนี้ ผมลองนึกย้อนไปว่าถ้าเกิดเรื่องพรรค์อย่างงี้มันแดงขึ้นมาซะก่อนอะไรจะเกิดขึ้น คุณตาผมเสียด้วยโรคมะเร็งในลำไส้ใหญ่เมื่อช่วงปี2526 แน่นอนว่าคุณตาซึ่งมีอดีตเป็นทนายความและยังเคยเป็นสส.อุทัยธานี เมื่อช่วงสมัยรัฐบาลจอมพลถนอม คงจะเดือดดาลอย่างที่สุด และคงจะนอนตายในโลงแบบไม่สงบไปด้วยแน่ๆ ส่วนตัวแม่ คงพูดไม่ออกว่ารู้สึกยังไงดี
พ่อผมสารภาพว่าในช่วงวันเสาร์ที่แกอ้างว่าออกไปทำงานนั้น แท้จริง แกมาเยี่ยมชู้รักและก็ลูกนอกสมรสคนนี้ที่ได้ย้ายมาอาศัยอยู่ในที่แห่งนี้มานานมากแล้ว
จนตอนนี้ลูกนอกสมรส หรือก็คือน้องชายคนละแม่ของผมเอง จบคณะวิศวะ จากมหาวิทยาลัยสยาม และกำลังทำงานอยู่ในบริษัทโตโยต้า มอเตอร์(ประเทศไทย)จำกัด
ซึ่งผมเองก็พอจะทราบคร่าวๆว่าแกอยากได้ลูกชายที่จบวิศวะมาสักคน ซึ่งแรกๆแกคิดว่าผมน่าจะเรียนจบได้ แต่สุดท้ายตัวผมไปไม่ไหวเพราะลักษณะนิสัยส่วนตัวผมมันไม่เข้ากับงานที่ทำ ผมมารู้ความจริงตรงนี้ผมพูดไม่ออกเลย ช่วงวัยเด็กที่ผ่านมาแกมักจะเจียดเงินให้ผมและพี่เป็นค่าขนมน้อยมากๆ แท้จริงแล้วแกเอาเงินรายได้ของแกที่หามาส่งเสียให้กับครอบครัวลับๆของแกตรงนี้นี่เอง เหมือนกับละครน้ำเน่าเรื่องหนึ่งยังไงยังงั้น
เอาละเพิ่งมาสารภาพตอนนี้ ไม่เป็นไร เพราะอย่างน้อยพ่อผมก็ยังประคับประคองชีวิตครอบครัวตรงนี้จนกระทั่งลูกๆเรียนจบกันไปหมดแล้ว ก็ไม่อยากว่าอะไรเพราะลูกๆเองก็รบกวนพ่อมามากอยู่
แต่จริงๆแล้วพ่อสารภาพให้พี่ผมฟังคนเดียว โดยปิดไม่ให้แม่และผมได้รับทราบด้วย แล้วทำไมจู่ๆพี่ผมถึงเอาเรื่องมาแฉให้แม่กับผมทราบในตอนนี้ละ
ก็เพราะว่า เงินบำนาญที่แม่ได้มาและเข้าบัญชีธนาคารของแม่ในตอนนี้ อาจจะถูกพ่อผมซึ่งถือATMไว้แทนแม่ซึ่งเป็นโรคอัลไซเมอร์ในตอนนี้กดไปใช้ เพราะแม้แต่สมุดบัญชีเงินฝากพ่อยังเก็บไว้กับตัวด้วย
และอีกข้อ ช่วงที่พ่อพาแม่ผมไปรับเบิกเงินจากสหกรณ์ออมทรัพย์ครูที่ครุสภา แล้วจู่ๆแม่หาเงินที่รับมาในตอนนั้นไว้ไม่เจอ ทั้งที่พ่อบอกว่าแม่เก็บไว้เองอย่างดีแล้ว พี่ผมสงสัยว่าตอนนั้นทำไมพ่อถึงไม่พาแม่เข้าไปธนาคารกรุงไทยซึ่งอยู่ใกล้ๆกันนั้นเพื่อเอาเงินเข้าบัญชี ดีกว่าจะถือติดตัวเอาไว้แบบนี้
แม่ผมมักจะสงสัยในตัวผมซึ่งตอนนี้ยังตกงาน อาจจะมาขโมยเงินก็ได้ ผมก็ย้ำนักหนาแล้วว่าไม่ได้เข้ามาในห้องของแม่เลยสักนิด ผมยังมีเงินใช้ของผมอยู่ ขาดเมื่อไหร่ตอนนั้นผมถึงอาจจะมาขอตรงๆแล้วเตรียมหางานขายของ7-11ทำ
ด้วยเหตุนี้พี่ผมซึ่งเริ่มสงสัยในตัวพ่อก็เลยติดสินใจแฉเรื่องนี้ให้ทราบกัน คุณแม่ดูเหมือนจะเฉยชากับเรื่องนี้ เพราะท่านเองก็สงสัยมานานมากแล้วอยู่เหมือนกันรวมไปถึงโรคอัลไซเมอร์ที่เป็นในตอนนี้ก็ทำให้ใจเฉื่อยชาไปด้วย
ผมยกปัดเรื่องนี้ให้พี่ผมเป็นคนจัดการเอง เพราะยังไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเงินๆทองๆในช่วงนี้ ผมมีแค่กองขุมทรัพย์หนังสือผมก็พอใจมากแล้ว
แต่ผมก็ยังต้องสังเกตท่าทีของพ่อเป็นระยะๆ เพราะผมเองช่วงนี้ก็ไม่ค่อยอยากจะพูดคุยสัมพันธ์กับพ่อสักเท่าไหร่ แต่ไม่ใช่ด้วยเรื่องที่เล่ามานี่หรอกครับ เพราะแกก็มักจะเทศน์ด่าผมในเรื่องนิสัยที่ผมเป็นเนื่องจากภาวะแอสเพอร์เกอร์ของผมเองนั้นแหละ
แถมท่านรวมไปถึงแม่เองยังเป็นสาวกสื่อเน่าๆอย่างเนชั่(ว)นและAssHoleTVตัวเป้งซะอีก ทำให้ผมยิ่งต้องหนีห่างตัว หลบไปอ่านหนังสือในช่วงที่เปิดทีวีช่องที่ว่านี่ขึ้นมา
ชีวิตผมในตอนนี้ต้องออกไปหาความสุขอย่างเดียวดายกับเน็ตข้างนอกบ้าน จะมีครอบครัวใหม่ก็ไม่ได้ งานก็หาไม่ได้อีก ผมยังหาทางออกให้ตัวเองไม่เจอเลยถ้าเกิดว่าเงินที่เก็บไว้มันหมดขึ้นมา ผมมีแต่ต้องทนทำงานขายของในร้านสะดวกซื้อเท่านั้นสินะ เอ้อ...
ข้อมูลสาระ(แนว)ระดับคุณภาพรวบรวมจากที่ต่างๆ ยกมาสำรองให้อ่านกันที่นี่ โดย ไทยวรรษ สีทันดรสมุทร
ป้ายกำกับ
Google
(13)
forum
(12)
webboard
(12)
กระดานสนทนา
(12)
ethic
(10)
มารยาท
(10)
politic
(9)
การเมือง
(9)
election
(6)
life
(6)
life style
(6)
local
(6)
การเลือกตั้ง
(6)
ชีวิต
(6)
ท้องถิ่น
(6)
cartoon
(5)
history
(5)
การ์ตูน
(5)
ประวัติศาสตร์
(5)
แบบแผนชีวิต
(5)
family
(4)
freetalk
(4)
manga
(4)
strategy
(4)
war
(4)
ยุทธศาสตร์
(4)
สงคราม
(4)
สนทนาทักทาย
(4)
data
(3)
download
(3)
sun tzu
(3)
ข้อมูล
(3)
ครอบครัว
(3)
ซุนวู
(3)
ระเบียบวิธี
(3)
Algorithm
(2)
administration
(2)
art
(2)
book
(2)
buddhist
(2)
business
(2)
chatroom
(2)
fiction
(2)
instruction
(2)
learning
(2)
management
(2)
methodology
(2)
monk
(2)
philosophy
(2)
search
(2)
society
(2)
technology
(2)
thai
(2)
website
(2)
การเรียนรู้
(2)
ค้นหา
(2)
จัดการ
(2)
ธุรกิจ
(2)
นิยาย
(2)
บริหาร
(2)
ปรัชญา
(2)
พระสงฆ์
(2)
พุทธศาสนา
(2)
ภาษาไทย
(2)
วิธีใช้
(2)
สังคม
(2)
หนังสือ
(2)
ห้องสนทนา
(2)
เทคโนโลยี
(2)
E-mail
(1)
Facebook
(1)
Gmail
(1)
Thailand
(1)
Twitter
(1)
Youtube
(1)
ads
(1)
artbook
(1)
artist
(1)
birthplace
(1)
blog
(1)
city
(1)
communication
(1)
computer
(1)
concubine
(1)
discuss
(1)
eating
(1)
fallacy
(1)
father
(1)
focus
(1)
food
(1)
future
(1)
growth
(1)
height
(1)
homeland
(1)
ink
(1)
internet
(1)
introduce
(1)
language
(1)
lie
(1)
logic
(1)
marketing
(1)
morale
(1)
open
(1)
paper
(1)
parents
(1)
political party
(1)
printer
(1)
procedure
(1)
profile
(1)
reader
(1)
scan
(1)
service
(1)
spam
(1)
start
(1)
studybook
(1)
sufficient
(1)
system
(1)
thanks
(1)
thin
(1)
three kingdoms
(1)
topic
(1)
traveling
(1)
uthaithani
(1)
video
(1)
weblog
(1)
webmaster
(1)
weight
(1)
กระดาษ
(1)
กระทู้
(1)
การกิน
(1)
การตลาด
(1)
การสื่อสาร
(1)
การเดินทาง
(1)
การเติบโต
(1)
ขยะข้อมูล
(1)
ขอบคุณ
(1)
ข้อปฏิบัติ
(1)
คติธรรม
(1)
ความสูง
(1)
คอมพิวเตอร์
(1)
ตรรกะวิบัติ
(1)
ตรรกะศาสตร์
(1)
ตระกูล
(1)
ตอแหล
(1)
นักอ่าน
(1)
น้ำหนัก
(1)
บรรพชน
(1)
บริการ
(1)
บ้านเกิด
(1)
บ้านเกิดเมืองนอน
(1)
ประเทศไทย
(1)
ผอม
(1)
พรรคการเมือง
(1)
พอเพียง
(1)
พ่อ
(1)
ภาษา
(1)
มุมมอง
(1)
ระบบ
(1)
วิจารณ์
(1)
ศิลปิน
(1)
ศีลธรรม
(1)
สามก๊ก
(1)
หมึก
(1)
อนาคต
(1)
อาหาร
(1)
อุทัยธานี
(1)
เครื่องพิมพ์
(1)
เมียน้อย
(1)
เมือง
(1)
แนะนำตัว
(1)
แบบเรียน
(1)
โฆษณา
(1)
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ ครอบครัว แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ ครอบครัว แสดงบทความทั้งหมด
วันอังคารที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554
ชาตินี้กรรมกรกระทู้อย่างเราจะมีครอบครัวไหมเนี่ย
ไม่ทราบเหมือนกันว่าถ้าผมจั่วหัวข้อBlogแบบนี้แล้วจะมีคนหลงเข้ามาอ่านเยอะกว่าปกติหรือเปล่าไม่รู้
แต่ที่แน่ๆก็คือผมถูกแม่ถามถึงเรื่องนี้อยู่บ่อยครับ ว่า
เมื่อไหร่จะมีเนื้อคู่เป็นตัวเป็นตนสักที
น่าจะทำความรู้จักกับสาวร่วมรุ่นคณะเดียวกันสักหน่อยเผื่อจะได้เพื่อนไปเที่ยวเข้าสังคมเปิดหูเปิดตาไปโลกข้างนอกบ้าง เน็ตจะได้เลิกสักที
บ้าแต่การ์ตูนกับเน็ตอย่างนี้แล้วชีวิตมันจะเจริญขึ้นได้ยังไง
ผมเพิ่งจะอ่านไทยรัฐฉบับเมื่อวานคอลัมป์สกู๊ปหน้า1พบว่าในรอบทศวรรษที่ผ่านมา เด็ก3ขวบขึ้นไปมีพัฒนาการล่าช้าไม่สมวัยโดยเฉพาะอย่างยิ่งสมอง สติปัญญา
พอเข้าสู่วัยเรียนสิ่งแวดล้อมในบ้านไม่ได้กระตุ้นพัฒนาการของเด็กให้เหมาะสม เนื่องจากผู้เลี้ยงมีปฏิสัมพันธ์กับเด็กค่อนข้างน้อย
เด็กส่วนใหญ่ใช้เวลาหมดไปกับการบ้าน เรียนพิเศษ เวลาว่างก็ทีวี วิดิโอเกม เกมออนไลน์ สุดท้ายเชาวน์ปัญญาของเด็กวัยเรียนลดลงอย่างน่าตกใจ พ่อมีบทบาทการเลี้ยงดูน้อยมากเพียง1.2%
พ่อแม่คาดหวังให้ลูกเป็นเด็กดีเรียนหนังสือเก่ง จบสูงๆมีการงานดีคิดเพียงว่าทำงานเก็บเงินให้ลูกเรียนจะเป็นวิธีบรรลุความหวัง แต่ไม่ได้ช่วยเรื่องการเรียนของลูก เอาแต่เน้นการเลี้ยงดุ กินอยู่หลับนอน แต่ขาดการส่งเสริมทางปัญญา ไม่ได้ส่งเสริมการอ่าน ส่วนใหญ่เปิดทีวีให้เด็กดู แล้วยกเรื่องการเรียนรู้ให้เป็นหน้าที่ของครูและโรงเรียน
ต่อมาผู้เลี้ยงดูมักแสดงความรักต่อเด็กเปลี่ยนแปลงไปตามอายุ เด็กเมื่อโตขึ้นพ่อแม่ก็จะชมเชยลูกน้อยลง และเพิ่มการสั่งสอนว่ากล่าวตักเตือนมากขึ้น
สังคมกับสมองของเด็กเป็นเรื่องเดียวกัน เมื่อเด็กแต่ละคนมีพัฒนาการเหมือนกัน จะต่างกันก็เพียงโอกาส ปัจจุบันสังคมคนส่วนน้อยมีโอกาสพัฒนาสมอง เข้าถึงข้อมูลความรู้ได้มากกว่า แสวงหาผลประโยชน์อยู่รอดในสถานะที่ดีกว่า ก่อให้เกิดความแตกต่างขึ้น
ปัญหาความยากจน ไม่เท่าเทียมในฐานะ ก่อให้เกิดความเครียดรุนแรงนำมาซึ่งความขัดแย้งระหว่างชนกลุ่มต่างๆในสังคม ภาวะการพัฒนาสมองก็เช่นกัน ถ้าไม่สมดุลเซลล์สมองจะเป็นปรปักษ์ เกิดการทำลายกันและกัน
การแก้ปัญหาก็คือต้องเพิ่มศักยภาพของสมองเด็กและเยาวชนไทยให้ความสำคัญกับการลงทุนเพื่อการเรียนรู้ วางรากฐานกำหนดนโยบายกันแบบระยะยาว ก่อนจะสายเกินไป
ผมอ่านแล้วย้อนกลับมาคิดถึงตัวเองว่า เราพร้อมจะมีเนื้อคู่ ครอบครัว และมีลูกไว้สืบสกุล แล้วหรือยัง
เพราะนั้นหมายถึงว่าเราไม่มีเวลามาบ้าเล่นเน็ตแบบนี้อีกต่อไปแล้ว ทุกอย่างที่ทำเป็นเล่นเป็นงานอดิเรกจะต้องลดลงไปอย่างมากหรืออาจจะต้องยุติไปเลย รวมถึงบทบาทการเป็นกรรมกรกระทู้ด้วย
การเลี้ยงดูลูกถือเป็นศาสตร์ที่ซับซ้อน ต้องสูญเสียทั้งเวลา สละความชอบความสนุกส่วนตัวมาทุ่มเทอย่างถึงที่สุดเท่านั้น เราจึงจะได้ลูกที่มีคุณภาพ ขึ้นอยู่กับว่าเราจะวางแผนเวลาชีวิตตัวเองไว้ในรูปแบบไหนกัน
แต่เรื่องนั้นช่างมันก่อนออกทะเลสาระไปไกลอีกแล้วฉัน เอาแค่ว่าชาตินี้เราจะหาสาวที่ไหนสักคนมาแอ้มได้ไหมละ ผับบาร์คาราโอเกะอะไรนั้นผมไม่สนอยู่แล้ว นอกเหนือจากนั้นผมจะไปจากไหนละ จากเน็ต? ที่ทำงาน? ร้านหนังสือ? ร้านการ์ตูน? แล้วมันจะไปเจอเหรอ? ประเภทที่เพลงสัญชาตญาณบอกนั้นนะ ผมยังไม่เจอเลยสักคนหนึ่ง
แถมเวลาเดินทางไปไหนต่อไหน ผมมักมีนิสัยชอบเดินเร็วแซงชาวบ้านแบบสุดๆ สายตามองอยู่แค่เส้นทางข้างหน้า เวลาขึ้นบันไดสะพานลอยก็วิ่งก้าวขึ้นไปทีละสองขั้นเพราะคนข้างหน้าเดินกันเชื่องช้าซะเหลือเกิน แล้วใครหน้าไหนจะมาสนใจเรามั่งละฟ่ะ
เรามันก็ไม่เหมือนชาวบ้าน หน้าตาก็ไม่หล่อเอาซะเลยแถมยังขี้เกียจโกนหนวดหวีผมอีก ไม่ทำหน้าตาให้ดีๆแล้วใครเขาจะหันมาสนใจอีกละ
เอาเป็นว่าสาวคนไหนก็ได้มีการมีงานทำแล้ว ทำอาหารเก่ง งานบ้านงานเรือนแจ๋ว ถ้าอ่านเนื้อหาทั้งหมดในWeblogของผมแล้วถูกใจขึ้นมาละก็ จะติดต่อขอทำความรู้จักกับเบอร์มือถือผมก็ได้นะครับ มีอมยิ้มพันทิปเป็นตัวเป็นตนก็ดีฮะจะได้ส่งหลังไมค์สะดวก เผื่อว่าผมจะปรับปรุงตัวเองให้มันดีขึ้นกว่านี้ ให้เป็นพ่อที่เลี้ยงดูลูกให้เจริญและมีคุณภาพอย่างที่ต้องการ
โดยเฉพาะถ้าจบทางด้านวิทยาศาสตร์อาหาร(Food Science)ละก็ อันนั้นเข้าขั้นอุดมคติในใจผมเลยละครับ แหะๆ...
ขอบคุณที่เสียสละเวลามาอ่านBlogไร้สาระเรื่อยเปื่อย(หรือเปล่าหว่า?)ของผมนะครับ
แต่ที่แน่ๆก็คือผมถูกแม่ถามถึงเรื่องนี้อยู่บ่อยครับ ว่า
เมื่อไหร่จะมีเนื้อคู่เป็นตัวเป็นตนสักที
น่าจะทำความรู้จักกับสาวร่วมรุ่นคณะเดียวกันสักหน่อยเผื่อจะได้เพื่อนไปเที่ยวเข้าสังคมเปิดหูเปิดตาไปโลกข้างนอกบ้าง เน็ตจะได้เลิกสักที
บ้าแต่การ์ตูนกับเน็ตอย่างนี้แล้วชีวิตมันจะเจริญขึ้นได้ยังไง
ผมเพิ่งจะอ่านไทยรัฐฉบับเมื่อวานคอลัมป์สกู๊ปหน้า1พบว่าในรอบทศวรรษที่ผ่านมา เด็ก3ขวบขึ้นไปมีพัฒนาการล่าช้าไม่สมวัยโดยเฉพาะอย่างยิ่งสมอง สติปัญญา
พอเข้าสู่วัยเรียนสิ่งแวดล้อมในบ้านไม่ได้กระตุ้นพัฒนาการของเด็กให้เหมาะสม เนื่องจากผู้เลี้ยงมีปฏิสัมพันธ์กับเด็กค่อนข้างน้อย
เด็กส่วนใหญ่ใช้เวลาหมดไปกับการบ้าน เรียนพิเศษ เวลาว่างก็ทีวี วิดิโอเกม เกมออนไลน์ สุดท้ายเชาวน์ปัญญาของเด็กวัยเรียนลดลงอย่างน่าตกใจ พ่อมีบทบาทการเลี้ยงดูน้อยมากเพียง1.2%
พ่อแม่คาดหวังให้ลูกเป็นเด็กดีเรียนหนังสือเก่ง จบสูงๆมีการงานดีคิดเพียงว่าทำงานเก็บเงินให้ลูกเรียนจะเป็นวิธีบรรลุความหวัง แต่ไม่ได้ช่วยเรื่องการเรียนของลูก เอาแต่เน้นการเลี้ยงดุ กินอยู่หลับนอน แต่ขาดการส่งเสริมทางปัญญา ไม่ได้ส่งเสริมการอ่าน ส่วนใหญ่เปิดทีวีให้เด็กดู แล้วยกเรื่องการเรียนรู้ให้เป็นหน้าที่ของครูและโรงเรียน
ต่อมาผู้เลี้ยงดูมักแสดงความรักต่อเด็กเปลี่ยนแปลงไปตามอายุ เด็กเมื่อโตขึ้นพ่อแม่ก็จะชมเชยลูกน้อยลง และเพิ่มการสั่งสอนว่ากล่าวตักเตือนมากขึ้น
สังคมกับสมองของเด็กเป็นเรื่องเดียวกัน เมื่อเด็กแต่ละคนมีพัฒนาการเหมือนกัน จะต่างกันก็เพียงโอกาส ปัจจุบันสังคมคนส่วนน้อยมีโอกาสพัฒนาสมอง เข้าถึงข้อมูลความรู้ได้มากกว่า แสวงหาผลประโยชน์อยู่รอดในสถานะที่ดีกว่า ก่อให้เกิดความแตกต่างขึ้น
ปัญหาความยากจน ไม่เท่าเทียมในฐานะ ก่อให้เกิดความเครียดรุนแรงนำมาซึ่งความขัดแย้งระหว่างชนกลุ่มต่างๆในสังคม ภาวะการพัฒนาสมองก็เช่นกัน ถ้าไม่สมดุลเซลล์สมองจะเป็นปรปักษ์ เกิดการทำลายกันและกัน
การแก้ปัญหาก็คือต้องเพิ่มศักยภาพของสมองเด็กและเยาวชนไทยให้ความสำคัญกับการลงทุนเพื่อการเรียนรู้ วางรากฐานกำหนดนโยบายกันแบบระยะยาว ก่อนจะสายเกินไป
ผมอ่านแล้วย้อนกลับมาคิดถึงตัวเองว่า เราพร้อมจะมีเนื้อคู่ ครอบครัว และมีลูกไว้สืบสกุล แล้วหรือยัง
เพราะนั้นหมายถึงว่าเราไม่มีเวลามาบ้าเล่นเน็ตแบบนี้อีกต่อไปแล้ว ทุกอย่างที่ทำเป็นเล่นเป็นงานอดิเรกจะต้องลดลงไปอย่างมากหรืออาจจะต้องยุติไปเลย รวมถึงบทบาทการเป็นกรรมกรกระทู้ด้วย
การเลี้ยงดูลูกถือเป็นศาสตร์ที่ซับซ้อน ต้องสูญเสียทั้งเวลา สละความชอบความสนุกส่วนตัวมาทุ่มเทอย่างถึงที่สุดเท่านั้น เราจึงจะได้ลูกที่มีคุณภาพ ขึ้นอยู่กับว่าเราจะวางแผนเวลาชีวิตตัวเองไว้ในรูปแบบไหนกัน
แต่เรื่องนั้นช่างมันก่อนออกทะเลสาระไปไกลอีกแล้วฉัน เอาแค่ว่าชาตินี้เราจะหาสาวที่ไหนสักคนมาแอ้มได้ไหมละ ผับบาร์คาราโอเกะอะไรนั้นผมไม่สนอยู่แล้ว นอกเหนือจากนั้นผมจะไปจากไหนละ จากเน็ต? ที่ทำงาน? ร้านหนังสือ? ร้านการ์ตูน? แล้วมันจะไปเจอเหรอ? ประเภทที่เพลงสัญชาตญาณบอกนั้นนะ ผมยังไม่เจอเลยสักคนหนึ่ง
แถมเวลาเดินทางไปไหนต่อไหน ผมมักมีนิสัยชอบเดินเร็วแซงชาวบ้านแบบสุดๆ สายตามองอยู่แค่เส้นทางข้างหน้า เวลาขึ้นบันไดสะพานลอยก็วิ่งก้าวขึ้นไปทีละสองขั้นเพราะคนข้างหน้าเดินกันเชื่องช้าซะเหลือเกิน แล้วใครหน้าไหนจะมาสนใจเรามั่งละฟ่ะ
เรามันก็ไม่เหมือนชาวบ้าน หน้าตาก็ไม่หล่อเอาซะเลยแถมยังขี้เกียจโกนหนวดหวีผมอีก ไม่ทำหน้าตาให้ดีๆแล้วใครเขาจะหันมาสนใจอีกละ
เอาเป็นว่าสาวคนไหนก็ได้มีการมีงานทำแล้ว ทำอาหารเก่ง งานบ้านงานเรือนแจ๋ว ถ้าอ่านเนื้อหาทั้งหมดในWeblogของผมแล้วถูกใจขึ้นมาละก็ จะติดต่อขอทำความรู้จักกับเบอร์มือถือผมก็ได้นะครับ มีอมยิ้มพันทิปเป็นตัวเป็นตนก็ดีฮะจะได้ส่งหลังไมค์สะดวก เผื่อว่าผมจะปรับปรุงตัวเองให้มันดีขึ้นกว่านี้ ให้เป็นพ่อที่เลี้ยงดูลูกให้เจริญและมีคุณภาพอย่างที่ต้องการ
โดยเฉพาะถ้าจบทางด้านวิทยาศาสตร์อาหาร(Food Science)ละก็ อันนั้นเข้าขั้นอุดมคติในใจผมเลยละครับ แหะๆ...
ขอบคุณที่เสียสละเวลามาอ่านBlogไร้สาระเรื่อยเปื่อย(หรือเปล่าหว่า?)ของผมนะครับ
ต้นตระกูลบรรพชนของกรรมกรกระทู้
วันนี้ผมมาเผยข้อมูลเล็กๆน้อยๆเท่าที่พอจะเผยได้ของต้นตระกูลบรรพชนของผมครับ
เริ่มกันที่สายพ่อของผมก่อน พ่อของผมนั้นเดิมมีบ้านเกิดอยู่แถวซัวเถา มณฑลกวางตุ้งโดยเป็นชาวจีนอพยพมาตั้งแต่เมื่อท่านยังอายุแค่10ขวบพร้อมๆกับอาก๋ง(ปู่)อาศัยอยู่แถวบ้านเกิดที่อุทัยธานี โดยอาม้า(ย่า)บังเกิดเกล้านั้นท่านได้เสียไปก่อนจะอพยพไปนานแล้วและศพก็ฝังอยู่ที่บ้านเกิดนั้นแต่น่าเสียดายที่ไม่สามารถชี้จุดเดิมซึ่งเป็นที่ฝังศพของอาม้าได้เนื่องจากการปฏิวัติศิลปะัวัฒนธรรมของจีนเมื่อสมัยท่านประธานเหมาเจ๋อตุงได้ทำลายศาลเจ้า ป้ายหลุมศพบรรพชนซะสิ้น
นอกจากนี้พ่อผมยังมีอาแปะ(ลุง)ที่อายุมากกว่าพ่อผมเกือบ10ปีด้วยกัน ซึ่งปัจจุบันยังคงยึดถิ่นฐานพำนักอยู่ที่เมืองวูฮั่น โดยคาดว่าญาติท่านอื่นๆของอาก๋งคงอาสารับเลี้ยงดูแทนท่านไป และไม่ได้เจอหน้ากันมานานมากถึง40ปีเห็นจะได้ กว่าจะได้เจอหน้ากันก็เมื่อเกือบ10ปีที่แล้วนี่เองซึ่งอาแปะท่านก็เกษียณอายุไปก่อนแล้วจึงมีเวลาและเงินทองมากพอจะมาเที่ยวเมืองไทยพร้อมๆกับอาอึ้ม(ป้าสะใภ้)เพื่อมาเจอหน้าพ่อผมสักครั้งซึ่งก็เป็นน่ายินดีแทนพวกท่านไปละครับ พอจะพูดคุยกันรู้เรื่องจากภาษาจีนแต้จิ๋วนะ
กลับเข้าเรื่องกันต่อ อาก๋งเมื่ออพยพมาอยู่เมืองไทยแล้วท่านก็ได้แต่งงานใหม่กับชาวจีนคนหนึ่งและรับอุปการะลูกบุญธรรมอายุมากกว่าพ่อผมเกือบ20ปี และเป็นชาวจีนเช่นกันคนหนึ่งไปด้วย ต่อมาเมื่ออาก๋ง อาม้าบุญธรรมเสียไป ลูกเลี้ยงคนนั้นก็รับอุปการะพ่อผมและรับเป็นอาแปะบุญธรรมไป พร้อมกับอี้หมวย(น้องสาวของอาม้าบุญธรรม)ก็ช่วยรับเลี้ยงดูต่อไปเช่นกัน
พ่อผมเรียนจบปวส.ช่างกล ปทุมวัน แล้วทำงานในสายงานถนัดของท่าน ปัจจุบันทำงานเป็นช่างเทคนิคอาวุโสในบริษัทรับเหมาก่อสร้างของสถาปนิกมือหนึ่งแห่งวงการสถาปัตยกรรมท่านหนึ่ง โดยถึงแม้พ่อผมจะแซยิดไปแล้วแต่ประธานบริษัทก็ยังคงให้ทำงานต่อไปจนถึงวัย65 จนป่านนี้เพิ่งจะทำเรื่องโอนสัญชาติมาเป็นไทยอยู่เลยครับ
มาถึงสายของคุณแม่บ้าง แม่ผมเกิดในช่วงที่สงครามโลกครั้งที่2ใกล้จะยุติพอดี โดยพักอาศัยอยู่ที่บ้านไม้เล็กๆใกล้กับตลาดสดริมแม่น้ำสะแกกรังของตัวเมืองอุทัยธานี
โดยคุณตานั้นมีรากฐานบรรพชนเดิมเป็นบ่าวไพร่ผู้รับใช้ท่านขุนผู้หนึ่งแถวๆอ.ลาดยาว นครสวรรค์ ซึ่งต่อมาก็ได้ใช้นามสกุลตามชื่อของท่านขุนไปด้วย แต่คุณตาซึ่งจบมาทำงานเป็นทนายความเห็นว่าไม่เป็นมงคลก็เลยเปลี่ยนนามสกุลซะใหม่เป็นที่ใช้อยู่ในปัจจุบันนี้ และผมก็ใช้นามสกุลตามของแม่ไป
ส่วนคุณยายนั้นก็เป็นลูกหลานของชาวจีนไหหลำที่มีถิ่นฐานเดิมอยู่ที่ริมแม่น้ำใกล้ๆอำเภอบางปลาม้า สุพรรณบุรี ทำงานเป็นครูในโรงเรียนเล็กๆประจำชนบท
ในสมัยที่จอมพล ป.พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี รัฐบาลมีนโยบายให้คนไทยในสมัยนั้นมีลูกมีครอบครัวกันแบบขยาย เนื่องจากประเทศไทยเมื่อตอนนั้นมีจำนวนประชากรที่จะมาช่วยพัฒนาบ้านเมืองน้อยมากเมื่อเทียบชนชาติที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานอย่างจีน ญี่ปุ่น เกาหลี และอินเดียเมื่อสมัยนั้น เพราะเรามีประชากรแค่10-20ล้านเท่านั้นเอง ส่งผลให้ช่วงตั้งแต่ปีพ.ศ.2485 - 2500 ทั้งคุณตาและคุณยายต่างก็มีลูกเป็นคุณป้าคุณน้ารวมแล้วก็6คนด้วยกัน โดยคุณแม่ผมนั้นเป็นคนที่2
ต่อมาหลังจากที่คุณน้าคนสุดท้องถือกำเนิดได้ไม่นาน คุณตาก็ได้ซื้อบ้านไม้หลังใหม่ซึ่งก็คือบ้านเกิดเดิมของผมหลังปัจจุบันที่ผมกล่าวไว้ในBlogก่อนๆแล้ว นับอายุของบ้านมาก็เกือบ50ปีแล้วครับ
หลังจากนั้นไม่กี่ปีคุณตาก็เริ่มเข้าสู่สนามการเมืองโดยการลงสมัครเป็นสส.เมืองอุทัยธานี ในนามพรรคประชาธิปัตย์ แล้วได้รับเลือกตั้งเข้ามาในสภาอยู่ช่วงหนึ่งก่อนจะถูกทำรัฐประหารยุบสภาไปตามธรรมเนียม แต่ก็ยังคงทำงานในสายงานเดิมของท่านตราบจนเกษียณอายุ และใช้ชีวิตอย่างสงบจนเสียไปด้วยโรคมะเร็งในลำไส้ใหญ่เมื่อผมวัยได้แค่2-3ขวบเท่านั้นเอง เหลือคุณยายที่ยังคงแข็งแรงดีอยู่จนเสียไปเมื่อปลายปี46ที่ผ่านมา ด้วยโรคหัวใจล้มเหลว
โดยคุณแม่ผมเรียนหนังสือจนจบปริญญาตรี มศว.ประสานมิตร แล้วเริ่มงานเป็นอาจาร์ยในโรงเรียนแถวอำเภอหนองฉาง อุทัยธานี ก่อนจะย้ายมาสอนวิชาพระพุทธศาสนา อยู่โรงเรียนกุนนทีฯแถวรัชดาห้วยขวางจนปลดเกษียณตัวเองก่อนกำหนดไปเมื่อปีที่แล้วนี่ ใช้ชีวิตอย่างสงบของแม่บ้านผู้ดูแลสั่งสอนลูกๆวัยทำงานอย่างผมนี่ละ
มาถึงชีวิตครอบครัวของท่านบ้าง หลังจากที่ท่านแต่งงานกันเมื่อสักปี2519ได้ ท่ามกลางสถานการณ์การเมืองที่วุ่นวายจากการปราบปรามคอมมิวนิสต์ พี่ชายผมเกิดก่อนและเติบโตอยู่ที่บ้านเกิดที่อุทัย จากนั้นพอผมเกิดก็ได้ย้ายมาอยู่บ้านทาวน์เฮาส์เล็กๆที่ซื้อไว้ในซอยแคบๆแถวตลาดแฟลตดินแดง ก่อนจะขายทิ้งและกู้เงินไปซื้อบ้านหลังปัจจุบันที่กล่าวไว้ในBlogก่อนๆโดยไปอาศัยค้างบ้านทาวน์เฮาส์3ชั้นของน้าแถวซอยสุทธิพร ถนนประชาสงเคราะห์ก่อนจะย้ายไปอยู่จริงอีกทีหนึ่ง
ก็จบเท่านี้ละครับเกี่ยวกับเรื่องบรรพชนของผม
เริ่มกันที่สายพ่อของผมก่อน พ่อของผมนั้นเดิมมีบ้านเกิดอยู่แถวซัวเถา มณฑลกวางตุ้งโดยเป็นชาวจีนอพยพมาตั้งแต่เมื่อท่านยังอายุแค่10ขวบพร้อมๆกับอาก๋ง(ปู่)อาศัยอยู่แถวบ้านเกิดที่อุทัยธานี โดยอาม้า(ย่า)บังเกิดเกล้านั้นท่านได้เสียไปก่อนจะอพยพไปนานแล้วและศพก็ฝังอยู่ที่บ้านเกิดนั้นแต่น่าเสียดายที่ไม่สามารถชี้จุดเดิมซึ่งเป็นที่ฝังศพของอาม้าได้เนื่องจากการปฏิวัติศิลปะัวัฒนธรรมของจีนเมื่อสมัยท่านประธานเหมาเจ๋อตุงได้ทำลายศาลเจ้า ป้ายหลุมศพบรรพชนซะสิ้น
นอกจากนี้พ่อผมยังมีอาแปะ(ลุง)ที่อายุมากกว่าพ่อผมเกือบ10ปีด้วยกัน ซึ่งปัจจุบันยังคงยึดถิ่นฐานพำนักอยู่ที่เมืองวูฮั่น โดยคาดว่าญาติท่านอื่นๆของอาก๋งคงอาสารับเลี้ยงดูแทนท่านไป และไม่ได้เจอหน้ากันมานานมากถึง40ปีเห็นจะได้ กว่าจะได้เจอหน้ากันก็เมื่อเกือบ10ปีที่แล้วนี่เองซึ่งอาแปะท่านก็เกษียณอายุไปก่อนแล้วจึงมีเวลาและเงินทองมากพอจะมาเที่ยวเมืองไทยพร้อมๆกับอาอึ้ม(ป้าสะใภ้)เพื่อมาเจอหน้าพ่อผมสักครั้งซึ่งก็เป็นน่ายินดีแทนพวกท่านไปละครับ พอจะพูดคุยกันรู้เรื่องจากภาษาจีนแต้จิ๋วนะ
กลับเข้าเรื่องกันต่อ อาก๋งเมื่ออพยพมาอยู่เมืองไทยแล้วท่านก็ได้แต่งงานใหม่กับชาวจีนคนหนึ่งและรับอุปการะลูกบุญธรรมอายุมากกว่าพ่อผมเกือบ20ปี และเป็นชาวจีนเช่นกันคนหนึ่งไปด้วย ต่อมาเมื่ออาก๋ง อาม้าบุญธรรมเสียไป ลูกเลี้ยงคนนั้นก็รับอุปการะพ่อผมและรับเป็นอาแปะบุญธรรมไป พร้อมกับอี้หมวย(น้องสาวของอาม้าบุญธรรม)ก็ช่วยรับเลี้ยงดูต่อไปเช่นกัน
พ่อผมเรียนจบปวส.ช่างกล ปทุมวัน แล้วทำงานในสายงานถนัดของท่าน ปัจจุบันทำงานเป็นช่างเทคนิคอาวุโสในบริษัทรับเหมาก่อสร้างของสถาปนิกมือหนึ่งแห่งวงการสถาปัตยกรรมท่านหนึ่ง โดยถึงแม้พ่อผมจะแซยิดไปแล้วแต่ประธานบริษัทก็ยังคงให้ทำงานต่อไปจนถึงวัย65 จนป่านนี้เพิ่งจะทำเรื่องโอนสัญชาติมาเป็นไทยอยู่เลยครับ
มาถึงสายของคุณแม่บ้าง แม่ผมเกิดในช่วงที่สงครามโลกครั้งที่2ใกล้จะยุติพอดี โดยพักอาศัยอยู่ที่บ้านไม้เล็กๆใกล้กับตลาดสดริมแม่น้ำสะแกกรังของตัวเมืองอุทัยธานี
โดยคุณตานั้นมีรากฐานบรรพชนเดิมเป็นบ่าวไพร่ผู้รับใช้ท่านขุนผู้หนึ่งแถวๆอ.ลาดยาว นครสวรรค์ ซึ่งต่อมาก็ได้ใช้นามสกุลตามชื่อของท่านขุนไปด้วย แต่คุณตาซึ่งจบมาทำงานเป็นทนายความเห็นว่าไม่เป็นมงคลก็เลยเปลี่ยนนามสกุลซะใหม่เป็นที่ใช้อยู่ในปัจจุบันนี้ และผมก็ใช้นามสกุลตามของแม่ไป
ส่วนคุณยายนั้นก็เป็นลูกหลานของชาวจีนไหหลำที่มีถิ่นฐานเดิมอยู่ที่ริมแม่น้ำใกล้ๆอำเภอบางปลาม้า สุพรรณบุรี ทำงานเป็นครูในโรงเรียนเล็กๆประจำชนบท
ในสมัยที่จอมพล ป.พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี รัฐบาลมีนโยบายให้คนไทยในสมัยนั้นมีลูกมีครอบครัวกันแบบขยาย เนื่องจากประเทศไทยเมื่อตอนนั้นมีจำนวนประชากรที่จะมาช่วยพัฒนาบ้านเมืองน้อยมากเมื่อเทียบชนชาติที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานอย่างจีน ญี่ปุ่น เกาหลี และอินเดียเมื่อสมัยนั้น เพราะเรามีประชากรแค่10-20ล้านเท่านั้นเอง ส่งผลให้ช่วงตั้งแต่ปีพ.ศ.2485 - 2500 ทั้งคุณตาและคุณยายต่างก็มีลูกเป็นคุณป้าคุณน้ารวมแล้วก็6คนด้วยกัน โดยคุณแม่ผมนั้นเป็นคนที่2
ต่อมาหลังจากที่คุณน้าคนสุดท้องถือกำเนิดได้ไม่นาน คุณตาก็ได้ซื้อบ้านไม้หลังใหม่ซึ่งก็คือบ้านเกิดเดิมของผมหลังปัจจุบันที่ผมกล่าวไว้ในBlogก่อนๆแล้ว นับอายุของบ้านมาก็เกือบ50ปีแล้วครับ
หลังจากนั้นไม่กี่ปีคุณตาก็เริ่มเข้าสู่สนามการเมืองโดยการลงสมัครเป็นสส.เมืองอุทัยธานี ในนามพรรคประชาธิปัตย์ แล้วได้รับเลือกตั้งเข้ามาในสภาอยู่ช่วงหนึ่งก่อนจะถูกทำรัฐประหารยุบสภาไปตามธรรมเนียม แต่ก็ยังคงทำงานในสายงานเดิมของท่านตราบจนเกษียณอายุ และใช้ชีวิตอย่างสงบจนเสียไปด้วยโรคมะเร็งในลำไส้ใหญ่เมื่อผมวัยได้แค่2-3ขวบเท่านั้นเอง เหลือคุณยายที่ยังคงแข็งแรงดีอยู่จนเสียไปเมื่อปลายปี46ที่ผ่านมา ด้วยโรคหัวใจล้มเหลว
โดยคุณแม่ผมเรียนหนังสือจนจบปริญญาตรี มศว.ประสานมิตร แล้วเริ่มงานเป็นอาจาร์ยในโรงเรียนแถวอำเภอหนองฉาง อุทัยธานี ก่อนจะย้ายมาสอนวิชาพระพุทธศาสนา อยู่โรงเรียนกุนนทีฯแถวรัชดาห้วยขวางจนปลดเกษียณตัวเองก่อนกำหนดไปเมื่อปีที่แล้วนี่ ใช้ชีวิตอย่างสงบของแม่บ้านผู้ดูแลสั่งสอนลูกๆวัยทำงานอย่างผมนี่ละ
มาถึงชีวิตครอบครัวของท่านบ้าง หลังจากที่ท่านแต่งงานกันเมื่อสักปี2519ได้ ท่ามกลางสถานการณ์การเมืองที่วุ่นวายจากการปราบปรามคอมมิวนิสต์ พี่ชายผมเกิดก่อนและเติบโตอยู่ที่บ้านเกิดที่อุทัย จากนั้นพอผมเกิดก็ได้ย้ายมาอยู่บ้านทาวน์เฮาส์เล็กๆที่ซื้อไว้ในซอยแคบๆแถวตลาดแฟลตดินแดง ก่อนจะขายทิ้งและกู้เงินไปซื้อบ้านหลังปัจจุบันที่กล่าวไว้ในBlogก่อนๆโดยไปอาศัยค้างบ้านทาวน์เฮาส์3ชั้นของน้าแถวซอยสุทธิพร ถนนประชาสงเคราะห์ก่อนจะย้ายไปอยู่จริงอีกทีหนึ่ง
ก็จบเท่านี้ละครับเกี่ยวกับเรื่องบรรพชนของผม
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)