ช่วงนี้ผมรู้สึกสิ้นหวังและไร้ประโยชน์อันใดที่จะคบค้าสมาคมกับพวกRoyalismอีกต่อไป กลุ่มRoyalismบางคนได้ทำให้สถาบันความเป็นRoyalismเสียหายอย่างร้ายแรงชนิดที่แม้แต่Royalismที่มีความตั้งใจจริง มีสมองและตรรกะพอที่จะเปิดกว้างและทำความเข้าใจกับคนที่เห็นต่าง ก็ยังถูกฝ่ายRoyalismด้วยกันและคนที่เห็นต่างเมินหน้าใส่ไปด้วย
จากการพวกRoyalismหลายคนที่ชอบใช้ตรรกะวิบัติมาโจมตีฝ่ายตรงข้ามแล้ว กระทั่งคำชี้แจงของWebmasterทำให้ผมมองเห็นถึงHidden Agendaในการใช้ตรรกะวิบัติอิงแอบเจตนาและความเห็นใจกับการตัดสินใจเข้ามาแทรกแซงพื้นที่สื่อ โดยไม่ได้คิดเลยสักนิดว่าเขาได้สร้างความลักลั่นในมาตรฐานการจัดระเบียบควบคุมสื่ออย่างเห็นได้ชัด เมื่อเทียบกับBloggangและExteenซึ่งถือว่าคู่แข่งรายสำคัญในธุรกิจผู้ให้บริการพื้นที่สื่อออนไลน์ส่วนบุคคล
ผมตั้งใจที่จะเปิดโลกกว้างในการใช้พื้นที่สื่อออนไลน์ของตัวเองให้ได้อย่างกว้างขวางที่สุด โดยที่ขาเก๋าออนไลน์หลายคนมักจะยึดติดกับพื้นที่สื่อออนไลน์ที่ใดที่หนึ่งตลอด นั้นทำให้ผมได้เรียนรู้ถึงความแตกต่างในมาตรฐานการจัดระเบียบสื่อ จุดเด่นจุดด้อยในเรื่องของลูกเล่นในแต่ละพื้นที่สื่อ
ผมเหลือเพียงแค่เว็ปblogspotกับwordpressซึ่งเป็นพื้นที่สื่อสากลเท่านั้นที่ยังไม่ได้ลองไปเปิดใช้งานกะหลายๆท่านดู และคงจะไม่ถูกแทรกแซงมากเท่ากับของไทยอย่างมากก็แค่Blockเท่านั้น
ทุกๆคนล้วนแต่มีกะลาทางความคิดเป็นของตัวเอง ผมก็มีและมันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะมาอวดเบ่งกันว่าของใครกว้างขวางกว่ากันเพราะมันเอามาวัดกันไม่ได้ ไม่มีมาตรฐานอะไรที่แน่นอนมาให้วัด เพราะทุกคนล้วนแต่สร้างมาตรฐานอุดมคติของตัวเองมาวัดด้วยกันทั้งสิ้น
และจากกรณีดราม่าวิวาทะฟิล์ม-แอนนี่ สะท้อนให้เห็นว่า ชุดศีลธรรมที่ว่าด้วยความดีแบบจารีตนิยม ที่สังคมไทยยึดถือเป็นเวลายาวนานกำลังมีปัญหา
อาจารย์วันรัก สุวรรณวัฒนา นักวิชาการจากคณะศิลปะศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มองปรากฎการณ์ฟิล์ม- แอนนี่ ผ่านมุมมองด้านสังคมวิทยา ตามกรอบแนวคิดด้านศีลธรรม จริยธรรม และวาทกรรมการสร้างความดี
พบว่าปรากฎการณ์ ฟิล์ม- แอนนี่ สะท้อนให้เห็นว่า ชุดศีลธรรมที่ว่าด้วยความดีแบบจารีตนิยม ที่สังคมไทยยึดถือเป็นเวลายาวนานกำลังมีปัญหา ไม่สอดคล้องกับสภาพความเป็นจริงของสังคมที่เปลี่ยนแปลงไป
ถึงเวลาแล้วที่คนในสังคมจะต้องร่วมกันกำหนดบรรทัดฐานใหม่ ที่ไม่ยึดติดกับความดีอันสัมบูรณ์แบบจารีตนิยม และเปิดใจให้กว้างว่าไม่มีอะไร ขาว หรือ ดำ อย่างเบ็ดเสร็จ โดยควรมองปรากฎการณ์ทางสังคมไม่ว่าจะเป็น การเมือง วัฒนธรรม ศรัทธา จารีต อย่างรอบด้าน ไม่ด่วนตัดสิน
ดูและฟังรายละเอียดเรื่องนี้ได้จากรายการIntelligence
http://www.voicetv.co.th/content/22703/
ศาสนาสอนว่าเราไม่ควรยึดมั่นถือมั่นกับอุดมคติที่สมบูรณ์แบบเกิน(Utopia)หรือแม้แต่ความเพ้อฝันจนเข้าขั้นจิตเภท เราควรปล่อยวางมันเสียบ้างเพื่อทำจิตใจผ่อนคลายและผ่องใสซึ่งถือว่าเป็นหลักสำคัญ1ใน3ข้อของพุทธศาสนา
ข้อมูลสาระ(แนว)ระดับคุณภาพรวบรวมจากที่ต่างๆ ยกมาสำรองให้อ่านกันที่นี่ โดย ไทยวรรษ สีทันดรสมุทร
ป้ายกำกับ
Google
(13)
forum
(12)
webboard
(12)
กระดานสนทนา
(12)
ethic
(10)
มารยาท
(10)
politic
(9)
การเมือง
(9)
election
(6)
life
(6)
life style
(6)
local
(6)
การเลือกตั้ง
(6)
ชีวิต
(6)
ท้องถิ่น
(6)
cartoon
(5)
history
(5)
การ์ตูน
(5)
ประวัติศาสตร์
(5)
แบบแผนชีวิต
(5)
family
(4)
freetalk
(4)
manga
(4)
strategy
(4)
war
(4)
ยุทธศาสตร์
(4)
สงคราม
(4)
สนทนาทักทาย
(4)
data
(3)
download
(3)
sun tzu
(3)
ข้อมูล
(3)
ครอบครัว
(3)
ซุนวู
(3)
ระเบียบวิธี
(3)
Algorithm
(2)
administration
(2)
art
(2)
book
(2)
buddhist
(2)
business
(2)
chatroom
(2)
fiction
(2)
instruction
(2)
learning
(2)
management
(2)
methodology
(2)
monk
(2)
philosophy
(2)
search
(2)
society
(2)
technology
(2)
thai
(2)
website
(2)
การเรียนรู้
(2)
ค้นหา
(2)
จัดการ
(2)
ธุรกิจ
(2)
นิยาย
(2)
บริหาร
(2)
ปรัชญา
(2)
พระสงฆ์
(2)
พุทธศาสนา
(2)
ภาษาไทย
(2)
วิธีใช้
(2)
สังคม
(2)
หนังสือ
(2)
ห้องสนทนา
(2)
เทคโนโลยี
(2)
E-mail
(1)
Facebook
(1)
Gmail
(1)
Thailand
(1)
Twitter
(1)
Youtube
(1)
ads
(1)
artbook
(1)
artist
(1)
birthplace
(1)
blog
(1)
city
(1)
communication
(1)
computer
(1)
concubine
(1)
discuss
(1)
eating
(1)
fallacy
(1)
father
(1)
focus
(1)
food
(1)
future
(1)
growth
(1)
height
(1)
homeland
(1)
ink
(1)
internet
(1)
introduce
(1)
language
(1)
lie
(1)
logic
(1)
marketing
(1)
morale
(1)
open
(1)
paper
(1)
parents
(1)
political party
(1)
printer
(1)
procedure
(1)
profile
(1)
reader
(1)
scan
(1)
service
(1)
spam
(1)
start
(1)
studybook
(1)
sufficient
(1)
system
(1)
thanks
(1)
thin
(1)
three kingdoms
(1)
topic
(1)
traveling
(1)
uthaithani
(1)
video
(1)
weblog
(1)
webmaster
(1)
weight
(1)
กระดาษ
(1)
กระทู้
(1)
การกิน
(1)
การตลาด
(1)
การสื่อสาร
(1)
การเดินทาง
(1)
การเติบโต
(1)
ขยะข้อมูล
(1)
ขอบคุณ
(1)
ข้อปฏิบัติ
(1)
คติธรรม
(1)
ความสูง
(1)
คอมพิวเตอร์
(1)
ตรรกะวิบัติ
(1)
ตรรกะศาสตร์
(1)
ตระกูล
(1)
ตอแหล
(1)
นักอ่าน
(1)
น้ำหนัก
(1)
บรรพชน
(1)
บริการ
(1)
บ้านเกิด
(1)
บ้านเกิดเมืองนอน
(1)
ประเทศไทย
(1)
ผอม
(1)
พรรคการเมือง
(1)
พอเพียง
(1)
พ่อ
(1)
ภาษา
(1)
มุมมอง
(1)
ระบบ
(1)
วิจารณ์
(1)
ศิลปิน
(1)
ศีลธรรม
(1)
สามก๊ก
(1)
หมึก
(1)
อนาคต
(1)
อาหาร
(1)
อุทัยธานี
(1)
เครื่องพิมพ์
(1)
เมียน้อย
(1)
เมือง
(1)
แนะนำตัว
(1)
แบบเรียน
(1)
โฆษณา
(1)
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ สนทนาทักทาย แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ สนทนาทักทาย แสดงบทความทั้งหมด
วันเสาร์ที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554
วิชาประวัติศาสตร์ในชั้นเรียนต้องมีการปฏิวัติกันหน่อยแล้ว
สงกรานต์ผ่านพ้นไปแล้ว พร้อมกับการผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ดทั้งBlogทั้งกระทู้ที่มีสมาชิกหลายคนสามัคคีกันเขียนและตอบออกมาให้อ่านกันแทบไม่ทัน แล้วผมก็มาสะดุดกับกระทู้ในห้องสมุดเรื่องของการสอนวิชาประวัติศาสตร์ของบ้านเราของคุณไม่รู้เรื่องน้ำอบ
ทำให้ผมนึกถึงช่วงที่ยังเป็นเด็กประถม มัธยมซึ่งพอได้เรียนวิชาสังคมศึกษาขึ้นมาก็เกิดอาการเบื่อหน่ายขึ้นมาทันใด
แต่พอมาช่วงหลังๆ ผมได้มีโอกาสอ่านนิตยสารต่วยตูนซึ่งนำเสนอบทความสาระเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ ศิลปะวัฒนธรรมของชนชาติต่างๆในสมัยโบราณ ผมกลับรู้สึกสนใจขึ้นมาในทันใด จนกระทั่งในที่สุดผมถึงได้ประจักษ์ขึ้นมาว่านั้นก็เพราะประวัติศาสตร์ในห้องเรียนมันไร้รสชาติ ความมีชีวิตชีวาในเสน่ห์ความเป็นประวัติศาสตร์นะสิครับ
จากนี้คือความเห็นของคนที่เข้ามาตอบครับ
เคยเรียนที่ university of Leiden, Netherlands กับ Professor Bart Terwiel ร้องจ๊ากกับประวัตฺศาสตร์ไทยที่เคยเรียนมาเลย อาจารย์สอนแบบมีมิติมาก แล้วก็สนุกมาก เรียนเสร็จแถมไปเลี้ยงดริ๊งค์นักเรียนในคาเฟ่อีก คุยกันต่อเรื่องประวัติศาสตร์ไทย เป็นที่สนุกสนาน
อยากให้เมืองไทยเปิดกว้างเรื่องนี้จริงๆจัง อาจารย์เคยถูกเพ่งเล็งไม่ให้เข้าประเทศ เพราะเขียนหนังสือออกมาตรงไปนิด น่าแปลกเนอะประวัติศาสตร์ชาติตัวเองต้องไปเรียนประเทศอื่นถึงจะดี
จากคุณ : estrella - [ วันเถลิงศก (15) 21:36:06 ]
ว่าก็มีนักประวัติศาสตร์ไทยอีกหลายคนครับที่สามารถอธิบายประวัติศาสตร์ไทยอย่างมีมิติมาก(ใช้คำเดียวกับคุณอย่างเซ็ง) และก็มีงานหลายชิ้นที่วิเคราะห์ได้ดี ค่อนข้างครบถ้วน เพียงแต่ในประวัติศาสตร์การศึกษาของไทยมันถูกกำหนดโดยลัทธิชาตินิยมมามาก ผู้ใหญ่ในบ้านเราบางคนถึงความคิดแคบไปหน่อย แต่ผมก็เชื่อว่าในประเทศเราก็ยังมีช่องทางเรียนรู้ที่ดีอีกมาก แต่ท่านต้องขวนขวายหน่อย
ผมเชื่ออีกอย่างหนึ่งว่าในต่างประเทศมีรูปแบบการสอนที่ดี มากพอควร (น่าจะดีกว่าในหลายมหาวิทลัยของไทย) แต่ก็ไม่ใช่ว่าสิ่งที่ฝรั่งสอนจะถูก ผมว่าเราเองก็สามารถสร้างภูมิความรู้ได้ไม่แพ้ฝรั่ง เพียงแต่คนไทยที่สามาสรางสิ่งนั้นได้ยังมีจำนวนไม่มากเท่านั้น
อีกอย่างหนึ่งผมว่าเรื่องอิทธิปาฏิหาริย์ในประวัติศาสตร์ จริงๆ แล้วหากเป็นงานทางประวัติศาสตร์จริงๆ เขาไม่ค่อยนำมาให้ความสำคัญมากแล้วครับ
ส่วนเรื่องการเขียนประวัติศาสตร์ให้มีเรื่องราวรัก โลภ โกรธ หลง แบบของฝรั่งนั้น ในไทยงานแบบนี้ก็มีอยุ่มากแล้วครับ เพียงแต่คงต้องสำหรับผู้สนใจเสียหน่อยเพราะอ่านยาก อีกทั้งคงจะนำมาเสนอเป็นละคร หรืออื่นๆได้น้อยหน่อย เพราะผมเชื่อว่ามันอยุ่ที่ความแตกต่างทางวัฒนธรรม โดยเฉพาะเกี่ยวกับสถาบันกษัตริย์ ยกตัวอย่างง่ายๆ ในต่างประเทศไม่อยากบอกว่าเป็นอังกฤษ เขาเอาราชินีเขามาเป็นการ์ตูนล้อเลียน ให้ดูขบขันได้อย่างไม่เป็นปัญหา แต่ลองมาทำกับกษัตริย์เราซิ ผมว่ามันจมธรณีแน่
จากคุณ : เลนิน - [ วันเถลิงศก (15) 23:43:04 A:202.57.178.207 X: TicketID:071897 ]
ถ้าศึกษาอย่างจริงๆตรงไปตรงมา ผมว่าเจ้าขุนมูลนาย บ้านเรา คงมีเรื่องให้นินทา ขุดคุ้ยมากมากเลย
เพราะเราเองก็เพิ่งจะพัฒนาขึ้นมา จากความเป็นบ้านป่าเมืองเถื่อนดีๆนี่เอง
ระบอบการปกครองก็เพิ่งจะ พัฒนามาจากราชาธิปไตย มาไม่กี่ปี
ดังนั้นประวัติศาสตร์จึงมีแต่การยกย่อง เพื่อให้คนไทยเรามีความรัก และภูมิใจในชาติมากๆ
ดังนั้นผมจึงคิดว่า เรายังมีเรื่องสำคัญให้ขบคิดอีกมากมาย มากกว่าการจะมานั่งนินทา จับผิดคนอื่น
จากคุณ : NipponJ - [ 16 เม.ย. 48 11:49:25 ]
ประวัติศาสตร์น่ะเป็นพื้นที่ของอำนาจค่ะ ใครจะเขียนตามความเป็นจริงล่ะคะ ไม่มีหรอก ใครเรืองอำนาจประวัติศาสตร์มันก็จะเข้าข้างคนนั้นล่ะค่ะ ใครยึดพื้นที่ทางประวัติศาสตร์ได้ เค้าคนนั้นก็ยึดอำนาจนั้นไปได้นานเลยล่ะค่ะ นี่งัยล่ะประวัติศาสตร์ไทยที่เราเรียนเลยน่าเบื่อเป็นไปในแนวทางการท่องจำแบบไม่เข้าใจ เหมือนกับเป็นการล้างสมอง คุณไปดูสิเด็กอนุบาลน่ะเค้าท่องคำปฏิญาณอะไรกันในตอนเข้าแถวเคารพธงชาติ เด็ก 5ขวบร้องเพลงชาติทุกวันแต่ไม่เข้าใจ ประวัติศาสตร์ของเรามันเต็มไปด้วยอคติ ความไม่เข้าใจ ความเครียดแค้นชิงชัง คิดดูสิทำไมไทยถึงต้องเกลียดพม่าด้วย ทั้งที่ตอนนี้น่ะ กรุงศรีอยุธยาต่างหากที่รบกับกรุงอังวะ กรุงหงสาวดี ไม่ใช่ประเทศไทย ไทยเพิ่งมาเป็นชาติเมื่อสมัย ร.5 และศัตรูจริงของไทยคือฝรั่งเศสกับอังกฤษ ทำไมไม่เขียนด่าฝรั่งเศสบ้างล่ะ พม่าไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าทำไมคยไทยเกลียดเค้า เพราะศัตรูในประวัติศาสตร์พม่าคืออังกฤษ
จากคุณ : Feminist - [ 16 เม.ย. 48 20:44:12 A:210.213.42.132 X: TicketID:086018 ]
เห็นไหมครับ ประวัติศาสตร์ที่แท้จริงนั้นย่อมต้องมีชีวิตมีจิตวิญญาณแฝงตัวอยู่ในเนื้อหาของมันราวกับละครสนุกๆเรื่องหนึ่งละครับ
ผมเพิ่งจะเห็นความสำคัญของประวัติศาสตร์เอาในตอนหลังนี่เองเมื่อได้อ่านนิตยสารต่วยตูน กับการ์ตูนความรู้ตีแผ่ประวัติศาสตร์อารยธรรม
แบบเรียนประวัติศาสตร์ชาติไทยของเราต้องมีการปรับปรุงกันขนานใหญ่ครับ
จากกระทู้นี้ในโต๊ะห้องสมุด
ทำให้ผมนึกถึงช่วงที่ยังเป็นเด็กประถม มัธยมซึ่งพอได้เรียนวิชาสังคมศึกษาขึ้นมาก็เกิดอาการเบื่อหน่ายขึ้นมาทันใด
แต่พอมาช่วงหลังๆ ผมได้มีโอกาสอ่านนิตยสารต่วยตูนซึ่งนำเสนอบทความสาระเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ ศิลปะวัฒนธรรมของชนชาติต่างๆในสมัยโบราณ ผมกลับรู้สึกสนใจขึ้นมาในทันใด จนกระทั่งในที่สุดผมถึงได้ประจักษ์ขึ้นมาว่านั้นก็เพราะประวัติศาสตร์ในห้องเรียนมันไร้รสชาติ ความมีชีวิตชีวาในเสน่ห์ความเป็นประวัติศาสตร์นะสิครับ
จากนี้คือความเห็นของคนที่เข้ามาตอบครับ
เคยเรียนที่ university of Leiden, Netherlands กับ Professor Bart Terwiel ร้องจ๊ากกับประวัตฺศาสตร์ไทยที่เคยเรียนมาเลย อาจารย์สอนแบบมีมิติมาก แล้วก็สนุกมาก เรียนเสร็จแถมไปเลี้ยงดริ๊งค์นักเรียนในคาเฟ่อีก คุยกันต่อเรื่องประวัติศาสตร์ไทย เป็นที่สนุกสนาน
อยากให้เมืองไทยเปิดกว้างเรื่องนี้จริงๆจัง อาจารย์เคยถูกเพ่งเล็งไม่ให้เข้าประเทศ เพราะเขียนหนังสือออกมาตรงไปนิด น่าแปลกเนอะประวัติศาสตร์ชาติตัวเองต้องไปเรียนประเทศอื่นถึงจะดี
จากคุณ : estrella - [ วันเถลิงศก (15) 21:36:06 ]
ว่าก็มีนักประวัติศาสตร์ไทยอีกหลายคนครับที่สามารถอธิบายประวัติศาสตร์ไทยอย่างมีมิติมาก(ใช้คำเดียวกับคุณอย่างเซ็ง) และก็มีงานหลายชิ้นที่วิเคราะห์ได้ดี ค่อนข้างครบถ้วน เพียงแต่ในประวัติศาสตร์การศึกษาของไทยมันถูกกำหนดโดยลัทธิชาตินิยมมามาก ผู้ใหญ่ในบ้านเราบางคนถึงความคิดแคบไปหน่อย แต่ผมก็เชื่อว่าในประเทศเราก็ยังมีช่องทางเรียนรู้ที่ดีอีกมาก แต่ท่านต้องขวนขวายหน่อย
ผมเชื่ออีกอย่างหนึ่งว่าในต่างประเทศมีรูปแบบการสอนที่ดี มากพอควร (น่าจะดีกว่าในหลายมหาวิทลัยของไทย) แต่ก็ไม่ใช่ว่าสิ่งที่ฝรั่งสอนจะถูก ผมว่าเราเองก็สามารถสร้างภูมิความรู้ได้ไม่แพ้ฝรั่ง เพียงแต่คนไทยที่สามาสรางสิ่งนั้นได้ยังมีจำนวนไม่มากเท่านั้น
อีกอย่างหนึ่งผมว่าเรื่องอิทธิปาฏิหาริย์ในประวัติศาสตร์ จริงๆ แล้วหากเป็นงานทางประวัติศาสตร์จริงๆ เขาไม่ค่อยนำมาให้ความสำคัญมากแล้วครับ
ส่วนเรื่องการเขียนประวัติศาสตร์ให้มีเรื่องราวรัก โลภ โกรธ หลง แบบของฝรั่งนั้น ในไทยงานแบบนี้ก็มีอยุ่มากแล้วครับ เพียงแต่คงต้องสำหรับผู้สนใจเสียหน่อยเพราะอ่านยาก อีกทั้งคงจะนำมาเสนอเป็นละคร หรืออื่นๆได้น้อยหน่อย เพราะผมเชื่อว่ามันอยุ่ที่ความแตกต่างทางวัฒนธรรม โดยเฉพาะเกี่ยวกับสถาบันกษัตริย์ ยกตัวอย่างง่ายๆ ในต่างประเทศไม่อยากบอกว่าเป็นอังกฤษ เขาเอาราชินีเขามาเป็นการ์ตูนล้อเลียน ให้ดูขบขันได้อย่างไม่เป็นปัญหา แต่ลองมาทำกับกษัตริย์เราซิ ผมว่ามันจมธรณีแน่
จากคุณ : เลนิน - [ วันเถลิงศก (15) 23:43:04 A:202.57.178.207 X: TicketID:071897 ]
ถ้าศึกษาอย่างจริงๆตรงไปตรงมา ผมว่าเจ้าขุนมูลนาย บ้านเรา คงมีเรื่องให้นินทา ขุดคุ้ยมากมากเลย
เพราะเราเองก็เพิ่งจะพัฒนาขึ้นมา จากความเป็นบ้านป่าเมืองเถื่อนดีๆนี่เอง
ระบอบการปกครองก็เพิ่งจะ พัฒนามาจากราชาธิปไตย มาไม่กี่ปี
ดังนั้นประวัติศาสตร์จึงมีแต่การยกย่อง เพื่อให้คนไทยเรามีความรัก และภูมิใจในชาติมากๆ
ดังนั้นผมจึงคิดว่า เรายังมีเรื่องสำคัญให้ขบคิดอีกมากมาย มากกว่าการจะมานั่งนินทา จับผิดคนอื่น
จากคุณ : NipponJ - [ 16 เม.ย. 48 11:49:25 ]
ประวัติศาสตร์น่ะเป็นพื้นที่ของอำนาจค่ะ ใครจะเขียนตามความเป็นจริงล่ะคะ ไม่มีหรอก ใครเรืองอำนาจประวัติศาสตร์มันก็จะเข้าข้างคนนั้นล่ะค่ะ ใครยึดพื้นที่ทางประวัติศาสตร์ได้ เค้าคนนั้นก็ยึดอำนาจนั้นไปได้นานเลยล่ะค่ะ นี่งัยล่ะประวัติศาสตร์ไทยที่เราเรียนเลยน่าเบื่อเป็นไปในแนวทางการท่องจำแบบไม่เข้าใจ เหมือนกับเป็นการล้างสมอง คุณไปดูสิเด็กอนุบาลน่ะเค้าท่องคำปฏิญาณอะไรกันในตอนเข้าแถวเคารพธงชาติ เด็ก 5ขวบร้องเพลงชาติทุกวันแต่ไม่เข้าใจ ประวัติศาสตร์ของเรามันเต็มไปด้วยอคติ ความไม่เข้าใจ ความเครียดแค้นชิงชัง คิดดูสิทำไมไทยถึงต้องเกลียดพม่าด้วย ทั้งที่ตอนนี้น่ะ กรุงศรีอยุธยาต่างหากที่รบกับกรุงอังวะ กรุงหงสาวดี ไม่ใช่ประเทศไทย ไทยเพิ่งมาเป็นชาติเมื่อสมัย ร.5 และศัตรูจริงของไทยคือฝรั่งเศสกับอังกฤษ ทำไมไม่เขียนด่าฝรั่งเศสบ้างล่ะ พม่าไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าทำไมคยไทยเกลียดเค้า เพราะศัตรูในประวัติศาสตร์พม่าคืออังกฤษ
จากคุณ : Feminist - [ 16 เม.ย. 48 20:44:12 A:210.213.42.132 X: TicketID:086018 ]
เห็นไหมครับ ประวัติศาสตร์ที่แท้จริงนั้นย่อมต้องมีชีวิตมีจิตวิญญาณแฝงตัวอยู่ในเนื้อหาของมันราวกับละครสนุกๆเรื่องหนึ่งละครับ
ผมเพิ่งจะเห็นความสำคัญของประวัติศาสตร์เอาในตอนหลังนี่เองเมื่อได้อ่านนิตยสารต่วยตูน กับการ์ตูนความรู้ตีแผ่ประวัติศาสตร์อารยธรรม
แบบเรียนประวัติศาสตร์ชาติไทยของเราต้องมีการปรับปรุงกันขนานใหญ่ครับ
จากกระทู้นี้ในโต๊ะห้องสมุด
คติธรรมความใฝ่ฝันกับที่มาของฉายากรรมกรกระทู้
คนจรOnline(ได้แค่ฝัน)แห่งห้วงสมุทรสีทันดร
(Online Dreaming Traveler of Sitandon Ocean)
เนื่องจากพื้นเพเดิมของผมเหมือนกบที่ชอบออกนอกกะลาไปเรียนรู้สาระนอกสาขาความถนัดตัวเองเสริมภูมิปัญญาและโลกทัศน์ที่กว้างขวางมากขึ้น
และการออกนอกกะลานั้นไม่ใช่ว่าออกไปแล้วจะเจอกับท้ิองฟ้าเลยนั้นมันไม่ใช่เสมอไป เพราะสิ่งที่เราเห็นว่ามันคือท้องฟ้านั้นแท้ที่จริงแล้วมันอาจจะมีกะลาที่กว้างใหญ่แต่เรายังมองไม่เห็นมันครอบไว้อยู่ก็ได้เมื่อเราเรียนรู้อะไรมากขึ้นเราก็จะทราบถึงขอบเขตและความชัดเจนของกะลาที่ว่านั้นละครับ เมื่อเราเรียนรู้โลกในกะลามาอย่างพอใจแล้วค่อยทะลายกะลาที่ว่านั้นแล้วกระโดดออกไปข้างนอกเรื่อยตามลำดับขั้นครับ
ในที่นี้ผมเปรียบตัวเองเป็นคนเร่ร่อนพเนจรไปเรื่อยๆไม่ยึดติดกับบอร์ดหรือเว็ปสังกัดใดสังกัดหนึ่งเป็นพิเศษนัก
ทำไมถึงได้แค่ฝันละ ก็เพราะว่าพอผมคิดอยากจะทำอะไรบางครั้งมันก็มิได้สำเร็จอย่างที่ตัวเองคิดไว้เสมอไปซึ่งเราก็เข้าใจแต่เราก็ยินดีและมีความสุขที่จะฝันเช่นนั้นไปเรื่อยๆแม้ว่าฝันนั้นจะไม่มีวันเป็นจริงก็ตาม
ส่วนห้วงสมุทรสีทันดรนั้นเป็นชื่อของมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ที่ล้อมรอบเขาพระสุเมรุและรองรับทวีปทั้งสี่ในจักรวาลตามหนังสือไตรภูมิพระร่วง นอกจากนี้คุณกฤษณา อโศกสินผู้แต่งนิยายชื่อดังได้ยืมชื่อนี้มาใช้เป็นชื่อนิยายสะท้อนชีวิตคนติดยาเสพติดเรื่องเยี่ยมอย่างข้ามสีทันดรด้วยครับ โดยมีความหมายถึงการก้าวข้ามห้วงน้ำอันกว้างใหญ่แห่งจิตใจในการจะต่อสู้เพื่อเอาชนะความอยากยานั้นเองครับ
ซึ่งเปรียบตัวเองเหมือนกำลังล่องเรืออยู่ในห้วงสมุทรนี้เพื่อจะก้าวข้ามขอบเขตแห่งจิตใจเพื่อที่จะเรียนรู้ในเรื่องที่นอกสาขาความถนัดของตัวเองอย่างที่กล่าวไปครับ เพราะการจะเรียนรู้ให้ได้ผลนั้นจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องปรับอคติปรับจิตใจกันพอสมควรครับถึงจะเรียนรู้อะไรให้เข้าใจได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น
เพราะการเรียนรู้นั้นไม่มีวันจบสิ้น ยิ่งเป็นโลกออนไลน์แล้วการแสวงหาความรู้นั้นง่ายดายมากเพียงแค่กดพิมพ์สิ่งที่ต้องการแล้วEnterเท่านั้นเอง
กรรมกรกระทู้อิสระโลกขี้เกียจจำแห่งโลกออนไลน์(Forgotten Free Comment Worker of Online World)
เนื่องจากผมชอบที่จะอ่านกระทู้หลากหลายเรื่องเสริมปัญญาและอยากมีส่วนร่วมในการออกความเห็นสาระดีๆในกระทู้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ก็เหมือนคนที่หากินอะไรกับกระทู้นั้นเองละครับ พอได้อ่านหนังสือกรรมกรข่าวของเฮียสรยุทธแล้ว จึงได้รู้สึกว่าผมเองก็เหมือนเป็นกรรมกรคนหนึ่งเหมือนกันแต่เป็นสาขากระทู้ในโลกออนไลน์
ซึ่งความเคลื่อนไหวของเรานั้นเงียบเชียบไม่หวือหวาเหมือนดาราคนดังๆที่สร้างคุณประโยชน์ให้กับวงการต่างๆทั้งหลายมนุษย์โลกเราก็มีเนื้อที่ความจำจำกัดอยู่แล้วคงไม่บ้าไปจำในสิ่งที่ไม่มีประโยชน์อะไร โลกก็ย่อมขี้เกียจจะจำเป็นเรื่องธรรมดาเช่นกัน
หนุ่มสันโดษ(ผู้ชื่นชอบชีวิตที่พอเพียง) นิสัยและความสนใจแปลกแยกในหมู่ญาติพี่น้องและคนรู้จัก
(Forrest Gump of the family)
เรื่องความสันโดษผมเขียนไว้ในBlogหัวข้อLife Styleไปตามอ่านดูได้ ส่วนเรื่องความแปลกแยกนั้นแค่Weblogที่ผมสร้างมาเนี่ยแสดงให้เห็นถึงความแปลกแยกไม่เหมือนชาวบ้านได้หรือเปล่าก็ไม่ทราบได้ ผมว่าตัวผมเองก็แปลกกว่าคนอื่นแล้วนะ แม้แต่ญาติผมเองยังว่าผมแปลกๆอยู่เลยเหมือนกัน
มีความใฝ่ฝันดังนี้ :
- ได้เห็นการ์ตูนนิยายในฝันของตัวเองเป็นรูปเป็นร่างแม้จะต้องให้ผู้อื่นช่วยแต่งเสริมให้ก็ไม่เป็นไร เชิญอ่านชมได้ในBlogนิยายแต่งเล่นได้เลยครับ สำนักพิมพ์ไหน(ยังอุตสาห์)ต้องการจะเอาโครงเรื่องผมไปใช้กรุณาโพสต์ทิ้งเมล์ติดต่อของท่านทางบล็อกนิยายนั้นนะครับ แล้วผมจะติดต่อไปหาท่านเอง
- เห็นวงการการ์ตูนหนังสือและทีวีของไทยเจริญรุ่งเรืองไม่แพ้ต้นตำรับญี่ปุ่น ผมมันก็บ้าการ์ตูนมาตั้งแต่เด็กแล้วอยากจะเห็นเนื้อหาของการ์ตูนที่ดูเป็นคนไทยมีศาสนาศิลปวัฒนธรรม วิถีชีวิตความเป็นอยู่ของคนไทยแฝงเร้นในเรื่องปนๆกับความสมัยใหม่ แน่นอนว่าไม่เอาพวกนิยายพื้นบ้านอยากที่เราชมเป็นละครในเช้าๆวันหยุดของช่อง7นั้นหรอกครับเอาที่เป็นเนื้อหาสมัยใหม่จริงๆดีกว่าครับ
- เนื่องจากว่าผมมีนิสัยเสียอย่างหนึ่งคือบ้าซื้อสะสมหนังสือประเภทสาระเพิ่มรอยหยักในสมองนะครับ(นิยายไม่เอา ถ้าเนื้อหามันไม่โดนใจหรือสร้างกระแสความนิยมในสังคมได้จริงๆ) ด้วยเหตุนี้ก็เลยอยากจะเอาหนังสือเก็บๆพวกนั้นมาทำห้องสมุดให้บริการยืมอ่านเฉพาะในร้านและบริการถ่ายเอกสารครับ พร้ัอมๆกับเปิดให้เช่าการ์ตูน+นิยายไปด้วย
- และสุดท้ายอยากมากที่สุดคือได้เห็นศาสนาพุทธเจริญรุ่งเรืองเป็นสรณะแก่คนทั้งโลกได้ประพฤติปฏิบัติตัวดำรงตนอยู่ในศีล5กันทุกๆคน เท่านี้โลกก็สงบสุขปราศจากสงครามก่อการร้ายทั้งปวง(จริงๆมันไม่ได้ผลหรอกครับ ตราบใดที่มนุษย์ยังมีกิเลส รัก โลภ โกรธ หลง แม้เพียงเศษตะกอนนอนก้นเท่านั้น ถ้าไม่มีเลยนั้นหมายถึงการเป็นอรหันต์แล้วครับ)
แน่นอนว่าสันติสุขแบบตลอดกาลชั่วนิรันดร์นั้นไม่มีในโลกหรือจักรวาลใดๆทั้งสิ้นครับ
ผมเองก็ชอบดูละครหรือการ์ตูนมาก็เยอะหลายเรื่อง ได้เห็นเรื่องสอนใจเอามาคิดก็มาก จึงขอสรุปคติประจำใจไว้ดังนี้ครับ :
- ไม่มีมิตรสหายในหมู่คนพาล
- ไม่มีใครที่รู้กว้างและลึกหมดทุกเรื่อง
- ไม่มีใครที่ดีหรือชั่วแบบ100%
- ไม่ว่าอะไรร้ายๆจะเกิดขึ้น จงเชื่อมั่นในกรรมดีที่เราทำไปทั้งวันนี้และวันหน้า เพราะการไม่เชื่อมั่นในกรรมดีนั้นย่อมบั่นทอนจิตใจเราให้หันมาทำชั่วได้ครับ
- จงเชื่อในภูมิปัญญาของตัวเองเท่านั้น(แม้ว่ามันอาจจะมีผิดพลาดบ้าง แต่ก็ยังดีกว่าไปเชื่อในภูมิปัญญาคนอื่นๆ) มนุษย์เราต้องเรียนรู้ครับให้ลึกซึ้งถึงแก่นแห่งเหตุผลจริงๆ ไปฟังเขามาแล้วเชื่อเลยนั้นไม่ได้นะครับตามหลักกาลามสูตร
- ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน(อัตตาหิอัตตาโน นาโถ)
- ค่าของคนซื้อได้ด้วยใจเท่านั้น มนุษย์เราอยู่อย่างมีความสุขได้ด้วยความใฝ่ฝัน ความสนใจเฉพาะทางกับความชอบส่วนตัว การจะเอาเขามาทำงานร่วมกับเราได้นั้นจำเป็นต้องสนองสิ่งเหล่านี้ของเขาให้จงได้ครับ ถ้าเราทำไม่ได้เขาก็อยู่กับเราไม่ได้หรอกครับ ผมถึงบอกว่าต้องใช้ทุนทางใจเท่านั้นมาซื้อครับ แต่ต้องไม่ซ่อนเร้นความปอกลอกเห็นแก่ตัว
และสุดท้ายอย่าได้เชื่อถือข้อความอะไรต่อมิอะไรที่ผมโพสต์ลงไปในกระทู้หรือแม้แต่ในWeblogแห่งนี้ เพราะศาสนาพุทธสอนให้คนเชื่อโดยใช้ภูมิปัญญาของตัวเราเองเท่านั้นครับ
ผมขยันตอบกระทู้มิใช่เพราะความอยากมีหน้ามีตามีชื่อในโลกออนไลน์นี่ ทำแบบนั้นมันไม่สนุกหรอก แค่อยากจะมีส่วนร่วมให้อะไรกับบอร์ดพันทิพย์บ้างมิใช่แต่มุ่งจะหาประโยชน์จากการอ่านผลงานกระทู้และความเห็นจากสมาชิกผู้เชี่ยวชาญขาประจำโต๊ะแต่เพียงอย่างเดียวเท่านั้น เพื่อเป็นกำลังส่วนหนึ่งให้สังคมออนไลน์คงไว้ซึ่งคุณภาพอย่างแท้จริง เท่านี้ก็ผมก็สนุกและมีความสุขแล้วละครับ
Weblogของผมถึงยอดคนเข้ามาเยี่ยมจะน้อยกว่าของหลายๆท่านก็ไม่เป็นไรครับ เราขายกันแต่คุณภาพล้วนๆ ไม่จำเป็นต้องมีสมาชิกมาช่วยลงชื่อเยี่ยมให้กำลังใจกันให้มากมาย มีข้อติชมชี้แนะก็โพสต์เสนอมาได้ครับ
ผมเขียนอะไรเข้าใจยากไปไหมเนี่ย เพราะผมเองเรียบเรียงเนื้อหาไม่ค่อยจะเก่งนะครับ
(Online Dreaming Traveler of Sitandon Ocean)
เนื่องจากพื้นเพเดิมของผมเหมือนกบที่ชอบออกนอกกะลาไปเรียนรู้สาระนอกสาขาความถนัดตัวเองเสริมภูมิปัญญาและโลกทัศน์ที่กว้างขวางมากขึ้น
และการออกนอกกะลานั้นไม่ใช่ว่าออกไปแล้วจะเจอกับท้ิองฟ้าเลยนั้นมันไม่ใช่เสมอไป เพราะสิ่งที่เราเห็นว่ามันคือท้องฟ้านั้นแท้ที่จริงแล้วมันอาจจะมีกะลาที่กว้างใหญ่แต่เรายังมองไม่เห็นมันครอบไว้อยู่ก็ได้เมื่อเราเรียนรู้อะไรมากขึ้นเราก็จะทราบถึงขอบเขตและความชัดเจนของกะลาที่ว่านั้นละครับ เมื่อเราเรียนรู้โลกในกะลามาอย่างพอใจแล้วค่อยทะลายกะลาที่ว่านั้นแล้วกระโดดออกไปข้างนอกเรื่อยตามลำดับขั้นครับ
ในที่นี้ผมเปรียบตัวเองเป็นคนเร่ร่อนพเนจรไปเรื่อยๆไม่ยึดติดกับบอร์ดหรือเว็ปสังกัดใดสังกัดหนึ่งเป็นพิเศษนัก
ทำไมถึงได้แค่ฝันละ ก็เพราะว่าพอผมคิดอยากจะทำอะไรบางครั้งมันก็มิได้สำเร็จอย่างที่ตัวเองคิดไว้เสมอไปซึ่งเราก็เข้าใจแต่เราก็ยินดีและมีความสุขที่จะฝันเช่นนั้นไปเรื่อยๆแม้ว่าฝันนั้นจะไม่มีวันเป็นจริงก็ตาม
ส่วนห้วงสมุทรสีทันดรนั้นเป็นชื่อของมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ที่ล้อมรอบเขาพระสุเมรุและรองรับทวีปทั้งสี่ในจักรวาลตามหนังสือไตรภูมิพระร่วง นอกจากนี้คุณกฤษณา อโศกสินผู้แต่งนิยายชื่อดังได้ยืมชื่อนี้มาใช้เป็นชื่อนิยายสะท้อนชีวิตคนติดยาเสพติดเรื่องเยี่ยมอย่างข้ามสีทันดรด้วยครับ โดยมีความหมายถึงการก้าวข้ามห้วงน้ำอันกว้างใหญ่แห่งจิตใจในการจะต่อสู้เพื่อเอาชนะความอยากยานั้นเองครับ
ซึ่งเปรียบตัวเองเหมือนกำลังล่องเรืออยู่ในห้วงสมุทรนี้เพื่อจะก้าวข้ามขอบเขตแห่งจิตใจเพื่อที่จะเรียนรู้ในเรื่องที่นอกสาขาความถนัดของตัวเองอย่างที่กล่าวไปครับ เพราะการจะเรียนรู้ให้ได้ผลนั้นจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องปรับอคติปรับจิตใจกันพอสมควรครับถึงจะเรียนรู้อะไรให้เข้าใจได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น
เพราะการเรียนรู้นั้นไม่มีวันจบสิ้น ยิ่งเป็นโลกออนไลน์แล้วการแสวงหาความรู้นั้นง่ายดายมากเพียงแค่กดพิมพ์สิ่งที่ต้องการแล้วEnterเท่านั้นเอง
กรรมกรกระทู้อิสระโลกขี้เกียจจำแห่งโลกออนไลน์(Forgotten Free Comment Worker of Online World)
เนื่องจากผมชอบที่จะอ่านกระทู้หลากหลายเรื่องเสริมปัญญาและอยากมีส่วนร่วมในการออกความเห็นสาระดีๆในกระทู้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ก็เหมือนคนที่หากินอะไรกับกระทู้นั้นเองละครับ พอได้อ่านหนังสือกรรมกรข่าวของเฮียสรยุทธแล้ว จึงได้รู้สึกว่าผมเองก็เหมือนเป็นกรรมกรคนหนึ่งเหมือนกันแต่เป็นสาขากระทู้ในโลกออนไลน์
ซึ่งความเคลื่อนไหวของเรานั้นเงียบเชียบไม่หวือหวาเหมือนดาราคนดังๆที่สร้างคุณประโยชน์ให้กับวงการต่างๆทั้งหลายมนุษย์โลกเราก็มีเนื้อที่ความจำจำกัดอยู่แล้วคงไม่บ้าไปจำในสิ่งที่ไม่มีประโยชน์อะไร โลกก็ย่อมขี้เกียจจะจำเป็นเรื่องธรรมดาเช่นกัน
หนุ่มสันโดษ(ผู้ชื่นชอบชีวิตที่พอเพียง) นิสัยและความสนใจแปลกแยกในหมู่ญาติพี่น้องและคนรู้จัก
(Forrest Gump of the family)
เรื่องความสันโดษผมเขียนไว้ในBlogหัวข้อLife Styleไปตามอ่านดูได้ ส่วนเรื่องความแปลกแยกนั้นแค่Weblogที่ผมสร้างมาเนี่ยแสดงให้เห็นถึงความแปลกแยกไม่เหมือนชาวบ้านได้หรือเปล่าก็ไม่ทราบได้ ผมว่าตัวผมเองก็แปลกกว่าคนอื่นแล้วนะ แม้แต่ญาติผมเองยังว่าผมแปลกๆอยู่เลยเหมือนกัน
มีความใฝ่ฝันดังนี้ :
- ได้เห็นการ์ตูนนิยายในฝันของตัวเองเป็นรูปเป็นร่างแม้จะต้องให้ผู้อื่นช่วยแต่งเสริมให้ก็ไม่เป็นไร เชิญอ่านชมได้ในBlogนิยายแต่งเล่นได้เลยครับ สำนักพิมพ์ไหน(ยังอุตสาห์)ต้องการจะเอาโครงเรื่องผมไปใช้กรุณาโพสต์ทิ้งเมล์ติดต่อของท่านทางบล็อกนิยายนั้นนะครับ แล้วผมจะติดต่อไปหาท่านเอง
- เห็นวงการการ์ตูนหนังสือและทีวีของไทยเจริญรุ่งเรืองไม่แพ้ต้นตำรับญี่ปุ่น ผมมันก็บ้าการ์ตูนมาตั้งแต่เด็กแล้วอยากจะเห็นเนื้อหาของการ์ตูนที่ดูเป็นคนไทยมีศาสนาศิลปวัฒนธรรม วิถีชีวิตความเป็นอยู่ของคนไทยแฝงเร้นในเรื่องปนๆกับความสมัยใหม่ แน่นอนว่าไม่เอาพวกนิยายพื้นบ้านอยากที่เราชมเป็นละครในเช้าๆวันหยุดของช่อง7นั้นหรอกครับเอาที่เป็นเนื้อหาสมัยใหม่จริงๆดีกว่าครับ
- เนื่องจากว่าผมมีนิสัยเสียอย่างหนึ่งคือบ้าซื้อสะสมหนังสือประเภทสาระเพิ่มรอยหยักในสมองนะครับ(นิยายไม่เอา ถ้าเนื้อหามันไม่โดนใจหรือสร้างกระแสความนิยมในสังคมได้จริงๆ) ด้วยเหตุนี้ก็เลยอยากจะเอาหนังสือเก็บๆพวกนั้นมาทำห้องสมุดให้บริการยืมอ่านเฉพาะในร้านและบริการถ่ายเอกสารครับ พร้ัอมๆกับเปิดให้เช่าการ์ตูน+นิยายไปด้วย
- และสุดท้ายอยากมากที่สุดคือได้เห็นศาสนาพุทธเจริญรุ่งเรืองเป็นสรณะแก่คนทั้งโลกได้ประพฤติปฏิบัติตัวดำรงตนอยู่ในศีล5กันทุกๆคน เท่านี้โลกก็สงบสุขปราศจากสงครามก่อการร้ายทั้งปวง(จริงๆมันไม่ได้ผลหรอกครับ ตราบใดที่มนุษย์ยังมีกิเลส รัก โลภ โกรธ หลง แม้เพียงเศษตะกอนนอนก้นเท่านั้น ถ้าไม่มีเลยนั้นหมายถึงการเป็นอรหันต์แล้วครับ)
แน่นอนว่าสันติสุขแบบตลอดกาลชั่วนิรันดร์นั้นไม่มีในโลกหรือจักรวาลใดๆทั้งสิ้นครับ
ผมเองก็ชอบดูละครหรือการ์ตูนมาก็เยอะหลายเรื่อง ได้เห็นเรื่องสอนใจเอามาคิดก็มาก จึงขอสรุปคติประจำใจไว้ดังนี้ครับ :
- ไม่มีมิตรสหายในหมู่คนพาล
- ไม่มีใครที่รู้กว้างและลึกหมดทุกเรื่อง
- ไม่มีใครที่ดีหรือชั่วแบบ100%
- ไม่ว่าอะไรร้ายๆจะเกิดขึ้น จงเชื่อมั่นในกรรมดีที่เราทำไปทั้งวันนี้และวันหน้า เพราะการไม่เชื่อมั่นในกรรมดีนั้นย่อมบั่นทอนจิตใจเราให้หันมาทำชั่วได้ครับ
- จงเชื่อในภูมิปัญญาของตัวเองเท่านั้น(แม้ว่ามันอาจจะมีผิดพลาดบ้าง แต่ก็ยังดีกว่าไปเชื่อในภูมิปัญญาคนอื่นๆ) มนุษย์เราต้องเรียนรู้ครับให้ลึกซึ้งถึงแก่นแห่งเหตุผลจริงๆ ไปฟังเขามาแล้วเชื่อเลยนั้นไม่ได้นะครับตามหลักกาลามสูตร
- ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน(อัตตาหิอัตตาโน นาโถ)
- ค่าของคนซื้อได้ด้วยใจเท่านั้น มนุษย์เราอยู่อย่างมีความสุขได้ด้วยความใฝ่ฝัน ความสนใจเฉพาะทางกับความชอบส่วนตัว การจะเอาเขามาทำงานร่วมกับเราได้นั้นจำเป็นต้องสนองสิ่งเหล่านี้ของเขาให้จงได้ครับ ถ้าเราทำไม่ได้เขาก็อยู่กับเราไม่ได้หรอกครับ ผมถึงบอกว่าต้องใช้ทุนทางใจเท่านั้นมาซื้อครับ แต่ต้องไม่ซ่อนเร้นความปอกลอกเห็นแก่ตัว
และสุดท้ายอย่าได้เชื่อถือข้อความอะไรต่อมิอะไรที่ผมโพสต์ลงไปในกระทู้หรือแม้แต่ในWeblogแห่งนี้ เพราะศาสนาพุทธสอนให้คนเชื่อโดยใช้ภูมิปัญญาของตัวเราเองเท่านั้นครับ
ผมขยันตอบกระทู้มิใช่เพราะความอยากมีหน้ามีตามีชื่อในโลกออนไลน์นี่ ทำแบบนั้นมันไม่สนุกหรอก แค่อยากจะมีส่วนร่วมให้อะไรกับบอร์ดพันทิพย์บ้างมิใช่แต่มุ่งจะหาประโยชน์จากการอ่านผลงานกระทู้และความเห็นจากสมาชิกผู้เชี่ยวชาญขาประจำโต๊ะแต่เพียงอย่างเดียวเท่านั้น เพื่อเป็นกำลังส่วนหนึ่งให้สังคมออนไลน์คงไว้ซึ่งคุณภาพอย่างแท้จริง เท่านี้ก็ผมก็สนุกและมีความสุขแล้วละครับ
Weblogของผมถึงยอดคนเข้ามาเยี่ยมจะน้อยกว่าของหลายๆท่านก็ไม่เป็นไรครับ เราขายกันแต่คุณภาพล้วนๆ ไม่จำเป็นต้องมีสมาชิกมาช่วยลงชื่อเยี่ยมให้กำลังใจกันให้มากมาย มีข้อติชมชี้แนะก็โพสต์เสนอมาได้ครับ
ผมเขียนอะไรเข้าใจยากไปไหมเนี่ย เพราะผมเองเรียบเรียงเนื้อหาไม่ค่อยจะเก่งนะครับ
ป้ายกำกับ:
คติธรรม,
ปรัชญา,
สนทนาทักทาย,
freetalk,
philosophy
กว่าจะเป็นกรรมกรกระทู้ในวันนี้ผมขอขอบคุณ
คุณพ่อและคุณแม่ บุฟการีผู้ให้กำเนิด ให้ชีวิตและเลือดเนื้อ และยังเป็นผู้เสียสละเวลาส่วนตัวมาใช้ชีวิตคู่สมรสและครอบครัวร่วมกัน และมอบความทรงจำดีๆอันแสนงดงามทั้งคำสั่งสอนดีๆ ทั้งเป็นธุระพาไปท่องเที่ยวตามสถานที่ดีในจังหวัดต่างๆ
โดยเฉพาะวัด เพื่อช่วยปลูกฝังจิตสำนึกในความเป็นพุทธศาสนิกชนที่มีมานับแต่ครั้งบรรพชนไทยเราให้กับตัวผม
เป็นธุระในการดูแลรับผิดชอบค่าเล่าเรียน แม้ว่าบางช่วงชีวิตผมได้ตัดสินใจในการเรียนผิดพลาด แต่ก็พยายามให้อภัยจนในที่สุดก็สามารถเรียนจบออกมาได้
ทุกวันนี้ก็ยังมีโอกาสมาพบปะทานข้าวเย็นกันที่ศูนย์อาหารของคาร์ฟูร์รัชดาทุกๆสัปดาห์ ถือผมมีพ่อแม่ที่ดีมากขยันดูแลเอาใจใส่สั่งสอนบุตรหลานดีกว่าหลายๆครอบครัวด้วยกัน รวมถึงพี่ชายที่แสนดีของผมอีกท่านหนึ่งด้วยซึ่งเชี่ยวชาญเรื่องการซ่อมคอม ให้ความรู้และคำชี้แนะและหาโปรแกรมดีมาฝากกัน
ครูบาอาจาร์ย ทุกๆท่านที่คอยประสิทธิ์ประสาทวิชาความรู้ในทุกๆระดับชั้น เป็นรากฐานสำคัญในการตอบกระทู้แนววิชาการให้ผมในวันนี้ได้ รวมถึงเพื่อนร่วมชั้นทุกท่านแม้ว่าผมจะเป็นคนที่ไม่ค่อยได้ติดต่อปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนบ่อยนักก็ตาม แต่ก็ช่วยในเรื่องการเรียนด้วยเช่นกัน
สถานศึกษา ทุกระดับที่เอื้อเฟื้ออุปกรณ์การศึกษาและสถานที่มอบความทรงจำดีๆให้ไม่ว่าจะเป็นปัญจทรัพย์(ประถมศึกษา) หอวัง(มัธยมศึกษา) มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์(อุดมศึกษา)
คณะสหเวชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ขอยกมาขอบคุณเป็นพิเศษเพราะนอกจากจะเอื้อเฟื้อสถานที่และอุปกรณ์การศึกษาแล้ว
ยังเอื้อเฟื้อInternetฟรีๆให้เล่นโดยไม่คิดค่าบริการ(เพราะรวมอยู่ในค่าเล่าเรียนแล้ว) ทำให้ผมสามารถสั่งสมความรู้ ภูมิปัญญา การเข้าสังคมและประสบการณ์ในโลกออนไลน์มากมายที่หาไม่ได้จากโรงเรียนที่ไหนๆก็ตาม
โรงพยาบาลตำรวจ ผู้เอื้อเฟื้องานให้ผมทำแม้จะได้เงินเดือนน้อยไปหน่อยก็ตามแต่ก็มีเคเบิ้ลทีวีและก็เน็ตให้ใช้ฟรีๆไม่เสียค่าบริการ ให้ผมสามารถออนไลน์อ่านตอบกระทู้ได้อย่างต่อเนื่อง ทั้งยังตั้งอยู่ใกล้ย่านเศรษฐกิจอย่างสยามสแควร์ทำให้ติดตามแผงหนังสือการ์ตูนและนิตยสารบันเทิงออกใหม่ได้เรื่อยๆ
google.com Search Engineยอดนิยมข้ามชาติโดยฝีมือคุณSergey BrinและคุณLarry Page ที่ช่วยเป็นเครื่องมือในการค้นหาข้อมูลและรูปภาพผ่านทางKeywordไว้นำมาใช้ประโยชน์ในการหาความรู้เป็นข้อมูลช่วยในการตอบกระทู้ครับ
Insitecartoon.com โดยคุณtung Webmasterที่มอบความทรงจำดีๆกับการได้เป็นStaffผู้ดูแลบอร์ดการ์ตูน และร่วมสร้างสังคมในบอร์ดจากที่เป็นบอร์ดร้างๆกลายเป็นบอร์ดการ์ตูนใหญ่ๆในตอนนี้
Pocket Webboard โดยคุณPriteผู้ก่อตั้ง และสมาชิกในบอร์ดที่คอยสรรหาสาระและความเฮฮาของการ์ตูน ช่วยคลายเครียดได้อย่างดีครับ
All-Final Forum โดยคุณJ-renderer Webmaster และสมาชิกบอร์ดที่มอบความทรงจำ สอนมารยาทและประสบการณ์ในการใช้บอร์ดระบบเรียงกระทู้ตามความเห็นล่าสุด(Last Reply)และสาระความเฮฮาผ่านกระทู้ครับ
ดาราวิดิโอ โดยคุณเจี๊ยบ บก.ที่ให้โอกาสมีบอร์ดเก็บข้อมูลและสาระดีๆเกี่ยวกับการ์ตูน แม้จะไม่เกี่ยวข้องกับแฟนคลับดาราละคร และเป็นเวลายาวนานเพียงแค่1ปีกว่าก็ตาม
ดีด้า แฟนตาซีทาวน์ โดยคุณบอล Webmasterที่ให้โอกาสผมได้เป็นModeratorดูแลบอร์ด หลังจากที่เสนอแนะLinkโหลดโปรแกรมบอร์ดดีๆให้ไปพร้อมกับอาสาดูแลให้ชั่วคราว เป็นความทรงจำที่ดีกว่าครึ่งปีด้วยกัน
PANTIP.COM โดยคุณวันฉัตร Webmaster และสมาชิกบอร์ดผู้ร่วมสร้างสังคมออนไลน์ทุกท่านที่มอบความทรงจำดีๆ และสาระความเห็นเยี่ยมๆโดนใจ รวมถึงความเฮฮาผ่านทางกระทู้โดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย และยังช่วยจัดงานMeetingดีๆให้ได้พบปะหน้าค่าตาสมาชิกตัวเป็นๆได้พูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์ความรู้กันครับ
TwitterและFacebook เครือข่ายสังคมออนไลน์ยอดนิยมรุ่นใหม่ที่ช่วยเปิดโลกกว้างในการบริโภคและเผยแพร่สื่อออนไลน์ที่หลากหลายช่องทางมากขึ้นกว่าเดิม
และสุดท้ายซึ่งสำคัญที่สุดก็คือBloggang.com ในเครือPANTIP.COM, Exteen.com , Blogger.com ที่เอื้อเฟื้อเนื้อที่Serverและโปรแกรมอุปกรณ์ในการสร้างWeblogส่วนตัวไว้ใช้เผยแพร่สาระและประสบการณ์ดีๆในตอนนี้ครับ
โดยเฉพาะวัด เพื่อช่วยปลูกฝังจิตสำนึกในความเป็นพุทธศาสนิกชนที่มีมานับแต่ครั้งบรรพชนไทยเราให้กับตัวผม
เป็นธุระในการดูแลรับผิดชอบค่าเล่าเรียน แม้ว่าบางช่วงชีวิตผมได้ตัดสินใจในการเรียนผิดพลาด แต่ก็พยายามให้อภัยจนในที่สุดก็สามารถเรียนจบออกมาได้
ทุกวันนี้ก็ยังมีโอกาสมาพบปะทานข้าวเย็นกันที่ศูนย์อาหารของคาร์ฟูร์รัชดาทุกๆสัปดาห์ ถือผมมีพ่อแม่ที่ดีมากขยันดูแลเอาใจใส่สั่งสอนบุตรหลานดีกว่าหลายๆครอบครัวด้วยกัน รวมถึงพี่ชายที่แสนดีของผมอีกท่านหนึ่งด้วยซึ่งเชี่ยวชาญเรื่องการซ่อมคอม ให้ความรู้และคำชี้แนะและหาโปรแกรมดีมาฝากกัน
ครูบาอาจาร์ย ทุกๆท่านที่คอยประสิทธิ์ประสาทวิชาความรู้ในทุกๆระดับชั้น เป็นรากฐานสำคัญในการตอบกระทู้แนววิชาการให้ผมในวันนี้ได้ รวมถึงเพื่อนร่วมชั้นทุกท่านแม้ว่าผมจะเป็นคนที่ไม่ค่อยได้ติดต่อปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนบ่อยนักก็ตาม แต่ก็ช่วยในเรื่องการเรียนด้วยเช่นกัน
สถานศึกษา ทุกระดับที่เอื้อเฟื้ออุปกรณ์การศึกษาและสถานที่มอบความทรงจำดีๆให้ไม่ว่าจะเป็นปัญจทรัพย์(ประถมศึกษา) หอวัง(มัธยมศึกษา) มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์(อุดมศึกษา)
คณะสหเวชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ขอยกมาขอบคุณเป็นพิเศษเพราะนอกจากจะเอื้อเฟื้อสถานที่และอุปกรณ์การศึกษาแล้ว
ยังเอื้อเฟื้อInternetฟรีๆให้เล่นโดยไม่คิดค่าบริการ(เพราะรวมอยู่ในค่าเล่าเรียนแล้ว) ทำให้ผมสามารถสั่งสมความรู้ ภูมิปัญญา การเข้าสังคมและประสบการณ์ในโลกออนไลน์มากมายที่หาไม่ได้จากโรงเรียนที่ไหนๆก็ตาม
โรงพยาบาลตำรวจ ผู้เอื้อเฟื้องานให้ผมทำแม้จะได้เงินเดือนน้อยไปหน่อยก็ตามแต่ก็มีเคเบิ้ลทีวีและก็เน็ตให้ใช้ฟรีๆไม่เสียค่าบริการ ให้ผมสามารถออนไลน์อ่านตอบกระทู้ได้อย่างต่อเนื่อง ทั้งยังตั้งอยู่ใกล้ย่านเศรษฐกิจอย่างสยามสแควร์ทำให้ติดตามแผงหนังสือการ์ตูนและนิตยสารบันเทิงออกใหม่ได้เรื่อยๆ
google.com Search Engineยอดนิยมข้ามชาติโดยฝีมือคุณSergey BrinและคุณLarry Page ที่ช่วยเป็นเครื่องมือในการค้นหาข้อมูลและรูปภาพผ่านทางKeywordไว้นำมาใช้ประโยชน์ในการหาความรู้เป็นข้อมูลช่วยในการตอบกระทู้ครับ
Insitecartoon.com โดยคุณtung Webmasterที่มอบความทรงจำดีๆกับการได้เป็นStaffผู้ดูแลบอร์ดการ์ตูน และร่วมสร้างสังคมในบอร์ดจากที่เป็นบอร์ดร้างๆกลายเป็นบอร์ดการ์ตูนใหญ่ๆในตอนนี้
Pocket Webboard โดยคุณPriteผู้ก่อตั้ง และสมาชิกในบอร์ดที่คอยสรรหาสาระและความเฮฮาของการ์ตูน ช่วยคลายเครียดได้อย่างดีครับ
All-Final Forum โดยคุณJ-renderer Webmaster และสมาชิกบอร์ดที่มอบความทรงจำ สอนมารยาทและประสบการณ์ในการใช้บอร์ดระบบเรียงกระทู้ตามความเห็นล่าสุด(Last Reply)และสาระความเฮฮาผ่านกระทู้ครับ
ดาราวิดิโอ โดยคุณเจี๊ยบ บก.ที่ให้โอกาสมีบอร์ดเก็บข้อมูลและสาระดีๆเกี่ยวกับการ์ตูน แม้จะไม่เกี่ยวข้องกับแฟนคลับดาราละคร และเป็นเวลายาวนานเพียงแค่1ปีกว่าก็ตาม
ดีด้า แฟนตาซีทาวน์ โดยคุณบอล Webmasterที่ให้โอกาสผมได้เป็นModeratorดูแลบอร์ด หลังจากที่เสนอแนะLinkโหลดโปรแกรมบอร์ดดีๆให้ไปพร้อมกับอาสาดูแลให้ชั่วคราว เป็นความทรงจำที่ดีกว่าครึ่งปีด้วยกัน
PANTIP.COM โดยคุณวันฉัตร Webmaster และสมาชิกบอร์ดผู้ร่วมสร้างสังคมออนไลน์ทุกท่านที่มอบความทรงจำดีๆ และสาระความเห็นเยี่ยมๆโดนใจ รวมถึงความเฮฮาผ่านทางกระทู้โดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย และยังช่วยจัดงานMeetingดีๆให้ได้พบปะหน้าค่าตาสมาชิกตัวเป็นๆได้พูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์ความรู้กันครับ
TwitterและFacebook เครือข่ายสังคมออนไลน์ยอดนิยมรุ่นใหม่ที่ช่วยเปิดโลกกว้างในการบริโภคและเผยแพร่สื่อออนไลน์ที่หลากหลายช่องทางมากขึ้นกว่าเดิม
และสุดท้ายซึ่งสำคัญที่สุดก็คือBloggang.com ในเครือPANTIP.COM, Exteen.com , Blogger.com ที่เอื้อเฟื้อเนื้อที่Serverและโปรแกรมอุปกรณ์ในการสร้างWeblogส่วนตัวไว้ใช้เผยแพร่สาระและประสบการณ์ดีๆในตอนนี้ครับ
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)