ป้ายกำกับ

Google (13) forum (12) webboard (12) กระดานสนทนา (12) ethic (10) มารยาท (10) politic (9) การเมือง (9) election (6) life (6) life style (6) local (6) การเลือกตั้ง (6) ชีวิต (6) ท้องถิ่น (6) cartoon (5) history (5) การ์ตูน (5) ประวัติศาสตร์ (5) แบบแผนชีวิต (5) family (4) freetalk (4) manga (4) strategy (4) war (4) ยุทธศาสตร์ (4) สงคราม (4) สนทนาทักทาย (4) data (3) download (3) sun tzu (3) ข้อมูล (3) ครอบครัว (3) ซุนวู (3) ระเบียบวิธี (3) Algorithm (2) administration (2) art (2) book (2) buddhist (2) business (2) chatroom (2) fiction (2) instruction (2) learning (2) management (2) methodology (2) monk (2) philosophy (2) search (2) society (2) technology (2) thai (2) website (2) การเรียนรู้ (2) ค้นหา (2) จัดการ (2) ธุรกิจ (2) นิยาย (2) บริหาร (2) ปรัชญา (2) พระสงฆ์ (2) พุทธศาสนา (2) ภาษาไทย (2) วิธีใช้ (2) สังคม (2) หนังสือ (2) ห้องสนทนา (2) เทคโนโลยี (2) E-mail (1) Facebook (1) Gmail (1) Thailand (1) Twitter (1) Youtube (1) ads (1) artbook (1) artist (1) birthplace (1) blog (1) city (1) communication (1) computer (1) concubine (1) discuss (1) eating (1) fallacy (1) father (1) focus (1) food (1) future (1) growth (1) height (1) homeland (1) ink (1) internet (1) introduce (1) language (1) lie (1) logic (1) marketing (1) morale (1) open (1) paper (1) parents (1) political party (1) printer (1) procedure (1) profile (1) reader (1) scan (1) service (1) spam (1) start (1) studybook (1) sufficient (1) system (1) thanks (1) thin (1) three kingdoms (1) topic (1) traveling (1) uthaithani (1) video (1) weblog (1) webmaster (1) weight (1) กระดาษ (1) กระทู้ (1) การกิน (1) การตลาด (1) การสื่อสาร (1) การเดินทาง (1) การเติบโต (1) ขยะข้อมูล (1) ขอบคุณ (1) ข้อปฏิบัติ (1) คติธรรม (1) ความสูง (1) คอมพิวเตอร์ (1) ตรรกะวิบัติ (1) ตรรกะศาสตร์ (1) ตระกูล (1) ตอแหล (1) นักอ่าน (1) น้ำหนัก (1) บรรพชน (1) บริการ (1) บ้านเกิด (1) บ้านเกิดเมืองนอน (1) ประเทศไทย (1) ผอม (1) พรรคการเมือง (1) พอเพียง (1) พ่อ (1) ภาษา (1) มุมมอง (1) ระบบ (1) วิจารณ์ (1) ศิลปิน (1) ศีลธรรม (1) สามก๊ก (1) หมึก (1) อนาคต (1) อาหาร (1) อุทัยธานี (1) เครื่องพิมพ์ (1) เมียน้อย (1) เมือง (1) แนะนำตัว (1) แบบเรียน (1) โฆษณา (1)
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ แบบแผนชีวิต แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ แบบแผนชีวิต แสดงบทความทั้งหมด

วันอังคารที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554

ว่่าด้วยชีวิตออนไลน์เมื่อได้เปิดFacebookและTwitterของตัวเอง

เมื่อวันที่24กรกฎาคมที่ผ่านมาFacebookของผมมีอายุเปิดทำการครบรอบ1ปีพอดี และในวันที่31กรกฎาคมนี้Twitterของผมซึ่งใช้เป็นฐานหลักในการส่งข้อความสื่อสารระบายอย่างสั้นๆก็จะมีอายุทำการครบ1ปีเช่นกัน
จริงๆแล้วเรื่องที่ผมลงเป็นข้อความสั้นๆทางTwitterหรือFacebook ถ้าผมสามารถเขียนอย่างยาวๆจนเกินขีดจำกัดของการส่งข้อความละก็ ผมน่าจะมาเขียนลงเป็นBlogที่นี่และสาขาที่อื่นอีก2ที่แทน แต่น่าเสียดายที่ผมเขียนไม่ได้ยาวเท่าไหร่เลย

ในช่วงแรกผมบ้าส่งและอ่านข้อความของชาวบ้านทางTwitterไปก่อนในช่วงที่กระแสวิวาทะการเมืองทางTwitterกำลังร้อนแรงขึ้นมา 
จุดประสงค์ในตอนนั้นของผมที่ตัดสินใจเปิดTwitterขึ้นมาก็คือการแจ้งข่าวสารอัพเดตข้อมูลในWeblogของผมเอง เพราะทุกครั้งที่ผมอัพBlogไปผมมักจะอัพอย่างเงียบๆโดยที่ไม่รู้ว่าจะมีใครสนใจติดตามความเคลื่อนไหว
จนกระทั่งFacebookมีApplicationพิเศษที่เชื่อมTwitterเข้ามานั้นก็คือการส่งข้อความจากTwitterแล้วมาขึ้นที่Facebookโดยอัตโนมัติแทน ตอนแรกผมใช้Facebookเป็นเพียงที่สำรองข้อความจากTweet
แต่แล้วต่อมาเมื่อกระแสการเมืองร้อนแรงมากขึ้นบังเอิญUserที่ผมFollowingไว้หลายคนเป็นพวกสลิ่มบ้าง สีขี้บ้างแต่ผมตัดใจUnfollowทิ้งไม่ได้ นั้นก็เพราะว่าผมต้องการติดตามข้อมูลข่าวสารสำคัญที่มิใช่การเมืองจากพวกเขา และนั้นเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้ผมเริ่มผละจากสังคมTwitterมาสู่สังคมFacebookแทน 
กลายเป็นว่าตอนนี้ผมติดFacebookมากกว่าTwitterไปซะยังงั้น เนื่องจากเพื่อนคอเดียวกันแวะเวียนเข้ามาเพิ่มชื่อFacebookของผมมาเป็นเพื่อนกันไม่เว้น แถมยังมีOption Fanpageให้สร้างหรือเข้าร่วมเพื่อสนองตัณหาส่วนตัวอยู่มากมายรวมถึงระบบทักทายหน้าWallของผู้ใช้ซึ่งเป็นข้อดีที่Twitterให้ไม่ได้ในWeblogของผมมากแค่ไหนกันแน่

ต่อมาเมื่อผมตัดสินใจมาปัดฝุ่นMy-IDตัวเองหลังจากที่อัพเกรดรุ่นไปตั้งแต่ต้นปีที่แล้วไปเมื่อช่วงต้นธันวาปีที่แล้วนี่เอง และได้รู้จักกับระบบVoiceประกาศสถานะที่การใช้งานดูไปแล้วก็คล้ายๆFacebook และเมื่อมาเปิดระบบGroupเข้าไปอีกทำให้ผมรู้สึกว่าระบบGroupนี่ก็ยิ่งไปพ้องกับระบบFanpageของFacebookเข้าให้อีกแล้ว ซึ่งระบบVoiceประกาศสถานะผมเก็บเอาไว้ใช้แจ้งความเคลื่อนไหวของตัวเองที่เกี่ยวข้องกับชุมชนเด็กดีแห่งนี้ แยกต่างหากจากความเคลื่อนไหวอื่นๆแต่ผมก็ยังผูกโยงการส่งข้อความของระบบVoiceเข้ากับTwitterตัวเองผ่านระบบAPIของที่นี่ที่ได้จัดเตรียมไว้

ครบรอบ1ปีที่จะถึงนี่คาดว่าจำนวนข้อความที่ผมส่งไปจะเฉียดใกล้ๆ3800ข้อความ ถือว่าไม่เยอะคิดเป็นอัตราจำนวนข้อความเฉลี่ยต่อวันอยู่ที่10-11ข้อความด้วยกัน จำนวนFollowerขึ้นไปที่610กว่าๆUser ในขณะที่จำนวนเพื่อนในFacebookของผมอยู่777Userโดยผมเป็นฝ่ายแอดเองประมาณไม่เกิน150Userนอกนั้นผมเป็นฝ่ายรับแอดทั้งหมด
อีกทั้งFacebookยังเก็บรายชื่อFanpageน่าสนใจซึ่งผมได้คลิกปุ่มถูกใจมาเป็นแฟนคลับเก็บเอาไว้ รวมไปถึงTwitterที่เพิ่งเปิดระบบจัดทะเบียนListของตัวเองเมื่อช่วงปลายปีที่แล้ว ทำให้ผมสนุกสนานมากกับการเจาะไปตามรายชื่อFollowingและListของชาวบ้านเพื่อเสาะแสวงUser Twitterสำคัญๆที่สร้างสรรค์กระแสสังคมทั้งกลุ่มธุรกิจ,ดาราคนดัง,วงการสื่อ,การเมืองแยกทั้งไทยและเทศ และสร้างสรรค์ภูมิปัญญาความรู้ให้เพิ่มพูน เป็นอาณาจักรทะเบียนTwitterที่ผมภูมิใจกับการสร้างมันขึ้นมามากมายเหมือนกันและมีFollowerติดตามListรวมกันเฉลี่ยListละ6Userด้วยกันจากทั้งหมด20Listที่ใช้งานเต็มที่

ผมไม่นิยมการส่งข้อความต่อวันแบบถี่ๆเยอะเกินไป เพราะFollowerจะคิดว่าเราคงกำลังจะส่งSpamไปก่อกวนหน้ารวมTwitterของเขาซึ่งต้องแบ่งๆกันให้ข้อความของUserอื่นๆบ้าง ถ้ารำคาญมากและบ่อยครั้งเข้าก็อาจจะคลิกUnfollowเลิกติดตามไปเลย Userไหนที่Tweetน้อยๆผมก็สามารถคลิกFollowingได้ แต่ถ้าUserไหนจำนวนTweetสูงและถี่มากๆก็จะเก็บไว้แค่ในListแทนโดยไม่มีการคลิกFollowing
นอกจากนี้เวลาที่ผมส่งข้อความ ผมมักจะอัดตัวอักษรลงไปให้เต็มที่ให้คุ้มค่าขีดจำกัด140ตัวอักษรที่สามารถส่งไปได้ลงไปโดยผมจะกระชับพื้นที่ใส่ให้ได้สัก120-130ตัวอักษรใน1ข้อความ ดังนั้นข้อความของผมที่ปรากฏในหน้าPageของผมจะมีแต่ข้อความยาวๆติดกันพรืดไปหมด เพราะผมไม่อยากจะแยกออกมาเป็นหลายๆข้อความ อีกทั้งการส่งข้อความสั้นๆมากมันรู้สึกเหมือนว่าผมใช้เนื้อที่ไปกับเนื้อหาการส่งTweetข้อความได้ไม่คุ้มค่าเลย ผมรู้สึกว่ามันสิ้นเปลืองจนต้องใส่ให้เต็มที่ที่สุดจะได้ไม่เกิดความรู้สึกเสียดายแบบนั้น

มาคิดดูแล้วผมน่าจะขุดเอาข้อความดีๆเก่าเก็บในTwitterมารวบรวมลงในWeblogสักหน่อยก็น่าจะดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องเสียเวลาคลิกปุ่มmoreลงไปอ่านจนสุด

กรรมกรกระทู้กับบทบาทหนอนหนังสือการ์ตูน

ผมทำBlogเกี่ยวกับการ์ตูนมาก็เยอะแล้ว แต่ยังไม่ได้พูดถึงตัวกรรมกรเลยว่าทำไมถึงได้บ้าการ์ตูนขนาดนี้
ตอบตามตรงว่า การ์ตูนที่ผมโพสต์ๆลงหิ้งชั้นการ์ตูนนั้นล้วนแต่เป็นการ์ตูนที่เพิ่งจะซื้อมาสะสมในช่วง2-3ปีนับตั้งแต่หาเงินได้จากการทำงานแทบทั้งสิ้น
นับย้อนอดีตไป ผมเริ่มอ่านการ์ตูนมาตั้งแต่ป.4-5ได้มั๊ง ช่วงที่การ์ตูนโดเรมอนฉบับไพเรตยังขายกันเกลื่อนเมือง 
และการ์ตูนนั้นมีทั้งประเภทที่เฉพาะเด็กอ่าน เฉพาะผู้ใหญ่อ่าน หรือแม้แต่อ่านได้ทุกวัย การ์ตูนเจาะตลาดผู้หญิงก็เยอะเอาการอยู่ ในช่วงนั้นก็ชอบตามเก็บนิตยสารการ์ตูนไพเรตรายสัปดาห์อย่างThe Zeroของวิบูลย์กิจ และThe Talentของมิตรไมตรี ตังแต่สมัยราคาเล่มละ10บาทจนก่อนจะเลิกไปและเริ่มต้นยุคการ์ตูนลิขสิทธิ์แทนเมื่อช่วงปี2536ก็เล่มละ20-25บาท รู้สึกว่าจะมีเจ้าชายจอมพลัง และก็โดเรมอนฉบับไพเรตเก็บเอาไว้ก่อนจะชั่งกิโลขายไปนานมากแล้วด้วย
ลิขสิทธิ์แรกๆก็ตามการ์ตูนเด็กผู้ชายหัวMagazineของKodansha ในKC.Weeklyมา11-12ปีได้(ก่อนจะเลือกซื้อไปเนื่องจากเกิดภาวะการ์ตูนเฟ้อรออ่านจนดองสะสม) และก็โค(ตร)นานอีกเรื่องหนึ่ง ส่วนการ์ตูนเด็กผู้ชายของหัวJumpของเครือShueishaในBoomกับC-Kidก็อาศัยของคนอื่นอ่านไปเรื่อยๆ 
ช่วงที่ยังเด็กเรียนหนังสืออยู่ ผมยังไม่ได้บ้าการ์ตูนมากถึงขนาดนี้เลย ซึ่งก็ถือว่าโชคดีครับ เพราะถ้ามีคนมาคอยเลือกและซื้อการ์ตูนมาให้อ่านกันมากกว่านี้ มีหวังไม่เป็นอันเรียนแหงๆครับ แถมช่วงนั้นก็ยังติดVDOเกมFamicomและก็Super Famiconไปมากแล้วเหมือนกัน(แต่ตอนนี้ติดเน็ตแทนแล้วครับเกมไม่ได้เล่นไม่ได้ซื้ออีกต่อไปแล้วแม้กระทั่งเกมออนไลน์ด้วย) แต่ก็โชคดีที่ช่วงป.5-6ครอบครัวผมซื้อการ์ตูนความรู้ลิขสิทธิ์จากGakkenของสำนักพิมพ์ซีเอ็ดยูเคชั่นเป็นชุดกล่องใหญ่2ชุดราคาเกือบ1000บาทได้ เป็นเล่มปกแข็งชุดละ9เล่มได้(ถ้าเป็นราคาในสมัยนี้ถือว่าถูกสุดๆเลยละครับ แต่ในสมัยโน้นถือว่าแพงพอสมควร)
จนเมื่อ2-3ปีมานี่ทำงานได้เงินเก็บมาเหลือเฟือ แถมเวลาว่างก็เยอะ ประกอบร้านเช่าการ์ตูนก็กำลังบูมสุดขีด ก็เลยบ้าซื้อการ์ตูนอ่านกันเป็นว่าเล่นเก็บกระทั่งการ์ตูนผู้หญิงดีๆบางเรื่องที่เนื้อหาสอบผ่านอีกต่างหาก และก็ได้รู้ว่าการ์ตูนถ้ารู้จักคัดเลือกให้ดีมันจะมีคุณค่าพอๆกับหนังสือสาระน้ำดี ไปจนถึงวรรณกรรมชีวิตผจญภัยสุดเข้มข้นต้นแบบชิ้นเยี่ยมเสริมจินตนาการเล่มหนึ่งเลยละครับ

การเดินทางสัญจรไปมาของกรรมกรกระทู้

การเดินทางไปไหนมาไหนของกรรมกรนั้น ตัวกรรมกรนิยมเดินทางด้วยรถเมล์ร้อนเป็นหลักเนื่องจากว่าค่าโดยสารนั้นถูกมากเพียงเที่ยวละ7บาท แม้ว่าจะต้องเจอกับรถติดซึ่งเป็นปัญหาประจำแต่ก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรมากนักเพราะกรรมกรวางแผนเลี่ยงเส้นทางไว้อย่างดีแล้ว อีกทั้งเวลาที่เสียก็สามารถจัดการได้แค่เพียงพกการ์ตูนไปอ่านเล่นฆ่าเวลาไปเรื่อยๆ
โดยเส้นทางถนนต่อไปนี้ถ้าไม่จำเป็นไม่ควรจะผ่านเด็ดขาดด้วยประการทั้งปวง ในช่วงเวลาเช้าและเย็นถึงหัวค่ำ
1.อโศกมนตรี
2.เพชรบุรีระหว่างแยกประตูน้ำกับราชเทวี
3.พญาไทช่วงอนุสาวรีย์กับราชเทวี
4.ห้าแยกลาดพร้าว
5.ลาดพร้าวทั้งสาย
6.สาทรทั้งสาย
7.วงเวียนใหญ่
8.สุขุมวิทช่วงตั้งแต่แยกพระโขนงผ่านแยกเอกมัย แยกทองหล่อ แยกอโศก ยาวไปจนถึงเพลินจิตแยกราชประสงค์

รถเมล์ร้อนครีมแดงของขสมก.ซึ่งผมสามารถใช้ตั๋ว7บาทที่ซื้อจากอู่ลดราคา10%และผมใช้บ่อยก็มี
1.สาย136 เป็นสายสุดฮิตที่ผมใช้ขึ้นประจำเพื่อไปยังศูนย์สิริกิต์เวลาไปเที่ยวงานคอมมาร์ทหรือว่างานหนังสือซึ่งจัดกัน2-3ครั้งใน1ปี ไปตลาดนัดจตุจักรเพื่อไปซื้อการ์ตูนมือสองและการ์ตูนใหม่ราคาลด20%ที่JC.สาส์นแถวสะพานควายโดยออกกำลังเดินเท้าไปสักหน่อย
2.สาย137 สายนี้ใช้เดินทางไปแถวบางกะปิ กับตลาดรามคำแหง
3.สาย179 สายนี้ใช้สำหรับเดินทางไปแถวแยกวงศ์สว่าง กับเชิงสะพานพระราม7เพื่อต่อรถเมล์ร้อนแถวนั้นเดินทางตามถนนประชาราษฎร์-สามเสนไปสนามหลวง เทเวศน์ บางลำภู ได้
4.สาย206 สายนี้ใช้สำหรับเดินทางไปซีคอนสแควร์แถวถนนศรีนครินทร์ซึ่งอยู่ไกลไปจากบ้านกรรมกรมากในช่วงที่วิบูลย์กิจจัดงานการ์ตูนของตัวเองที่นั้นในช่วงปลายเดือนตุลาคมของทุกปี

ส่วนรถเมล์แอร์ที่ผมมักจะใช้เดินทางก็มี
1.สาย73ก. สายนี้ใช้เวลาเดินทางไปมาบุญครอง ,ตลาดสะพานเหล็ก เยาวราช (ค่าโดยสาร16-18บาท)
2.สาย514 สายนี้ใช้เวลาเดินทางไปสีลม ,ศูนย์Thailand Book Towerกับโรงพยาบาลเซ็นหลุยส์(ลงแถวแยกถนนปั้นแล้วเดินเข้าถนนปั้นไปจากนั้นเลี้ยวซ้ายก็เจอแล้วครับ) ,แยกบางรัก (ค่าโดยสาร16บาท)
3.สาย187 สายนี้ใช้เวลาเดินทางไปแถวตลาดสะพานใหม่ และฟิวเจอร์พาร์ครังสิต (ค่าโดยสาร22บาท)
4.สาย517 สายนี้ใช้เวลาเดินทางไปแถวถนนอ่อนนุช-ลาดกระบัง ซึ่งสามารถต่อรถที่นั้นเพื่อเข้าไปสนามบินสุวรรณภูมิได้

นอกจากนี้ก็มีรถเมล์ร้อนที่กรรมกรชอบใช้เดินทางแม้จะไม่ได้แล่นผ่านแถวบ้านซึ่งก็มี
1.สาย47 สายนี้ใช้เวลาเดินทางไปมาระหว่างตลาดคลองเตย(เดินเท้าสักนิดข้ามแยกพระราม4ก็ถึงศูนย์สิริกิต์แล้ว) ,มาบุญครองสยามสแควร์ ,ย่านร้านขายส่งหนังสือแถวหลานหลวง ,สนามหลวง
2.สาย3 สายนี้ใช้เวลาเดินทางไปมาระหว่างจตุจักรสะพานควาย ,ที่ตั้งค่ายทหารแถวเขตดุสิต ,ศรีย่าน ,เทเวศน์ ,บางลำภู ,สนามหลวง ,วงเวียนใหญ่ตลาดคลองสาน
3.สาย205 สายนี้ใช้เวลาเดินทางไปมาตามถนนพระราม3ช่วงเขตยานนาวากับบางคอแหลม ระหว่างตลาดคลองเตย ,เดอะมอลล์ท่าพระ
4.สาย4 สายนี้ใช้เวลาเดินทางไปมาระหว่างวงเวียนใหญ่ ,ตลาดเยาวราช ,ตลาดคลองเตย
5.จำชื่อสายไม่ได้ ใช้เวลาเดินทางไปมาระหว่างสนามหลวง ,แยกดาวคะนอง ,ตลาดบางปะกอก ,ท่าน้ำพระประแดง
6.สาย12 สายนี้ใช้เวลาเดินทางไปมาระหว่างตลาดห้วยขวาง ,ตลาดดินแดง ในเส้นทางถนนราชสีมา(ผ่านสวนอัมพร) ,ถนนสุโขทัย ,วัดสุทัศน์ฯ ,สวนเจ้าเชตุ
7.สาย45 สายนี้ใช้เวลาเดินทางไปมาระหว่างตลาดคลองเตย ,แยกกล้วยน้ำไท ,แยกอ่อนนุช ,ศูนย์ไบเทคบางนา

สเปคคอมเครื่องที่ใช้อยู่ตอนนี้เทียบกับคอมเครื่องเก่าโบราณอายุ8ปีครึ่ง

- Intel Pentium4 2.66D GHz. Socket775 64bit ประกัน3ปี(เอ... ถ้าPentium5ออกเมื่อไหร่จะยังใช้Socketนี้อยู่หรือเปล่าหว่า มีคนมาบอกต่อว่าCPUรุ่นใหม่จะใช้กับChipsetตัวที่ผมซื้อนี่ไม่ได้ ต้องไปถามพี่ดูสักหน่อย)
- Mainboard ASUS P5GD1-PRO ประกัน3ปี
(สเปคหวังใช้ระยะยาวเลยครับ ช่องเสียบการ์ดPCI3ช่อง ช่องเสียบการ์ดจอPCI Express1ช่อง ช่องเสียบHDD.แบบS-ATA Socket CPU 775 ที่น่าเสียดายก็คือช่องเสียบแค่DDR4ช่อง เพราะแบบช่องเสียบDDR.II ทำให้งบบานเกินฮะ)
- DDR RAM ยี่ห้อKington 256Mb. Bus 400MHz.2แผง 
- Hard Disk ยี่ห้อSeagate ความจุ80Gb. ความเร็วการหมุน7200RPM.(รอบต่อนาที) ช่องเสียบS-ATA ประกัน5ปี
- การ์ดจอ GeForce6200 RAM128Mb./TV out/16X ช่องเสียบPCI Express ประกัน3ปี
- FDD.1.44Mb. / CD-RW Drive 52x32x52 ยี่ห้อLite On ประกัน1ปี
- Case ATX Power Supply350Watt ประกัน1ปี พร้อม Card reader 9in1
เหลือMonitor17นิ้วเครื่องใหม่นี่แหละต้องซื้อใช้แทนเครื่องเก่าที่มัวเต็มที จะเป็นจอFlatหนัก3ลูกแตงโมราคา4000-5000บาท หรือไม่ก็LCD(ถนอมสายตา)หนัก1ลูกแตงโม8000บาทขึ้น ต้องมาตัดสินอีกทีหนึ่งว่าแบบไหนใช้ทนใช้คุ้มกว่ากัน แต่ตอนนี้ต้องขอสะสมทุนใหม่อีกรอบ
ซื้อมาใช้งานตั้งแต่กลางเดือนสิงหาคมปี2548 ใช้งานมา5ปีครึ่งแล้ว
ส่วนเครื่องเก่าอายุ8ปีครึ่งก่อนปลดระวางออกไปตอนที่ซื้อเครื่องใหม่ก็
- Mainboard 4ISA 4PCI 4ช่องเสียบEDO RAM
- EDO RAM4แผง รวมแล้วก็48Mb. (เพิ่มทีหลัง แรกๆให้แค่16Mb.)
- HDD Maxtor ความจุ4Gb. ช่องเสียบIDE (เพิ่มทีหลัง ตอนแรกให้แค่1.2Gb.)
- CD-ROM Drive 8x ยี่ห้อNEC + FDD 1.44Mb.
- Sound card(ISA) + VGA card(PCI)
- Pentium 166MHz.
- ลำโพง2ตัว160Watt.+Mouse+Keyboard+Mouse pad
- Monitor CRT Mag Innovistion 17นิ้ว
- โต๊ะวางคอมพร้อมเก้าอี้1ชุด+อบรมคอมฟรี+เน็ต
ซื้อมาจากสามารถคอมฯตอนนั้นแพงถึง50000กว่า - -" ช่วงต้นปี40ได้ก่อนลอยตัวค่าเงินบาท ทนใช้มาได้ตั้ง8ปีครึ่ง เอ้อ....


งานคอมมาร์ทเมื่อกลางปี2550 ผมถือโอกาสซื้อเครื่องDVD Rewriterยี่ห้อLGที่บู๊ทของLGในราคาเกือบ1200บาท โดยสเปกของมันก็คือใช้ช่องและสายเสียบแบบSata ช่วยให้ส่งผ่านข้อมูลเพื่อทำการไรท์เป็นไปอย่างสะดวกรวดเร็วขึ้น และสามารถพิมพ์ลายลงไปบนแผ่น(LightScribe)ได้ ความเร็วการไรท์สูงสุด15x
โดยผมทดลองไรท์แผ่นDVDข้อมูล4.7Gb. ความเร็ว15xใช้เวลาแค่15-20นาทีเอง มากกว่าไรท์CDธรรมดาไม่มากเท่าไหร่

ต่อมาก็ได้ฤกษ์ซื้อHard Diskตัวใหม่เมื่อช่วงปลายสิงหาปี2550เพิ่มไปด้วย เนื่องจากตัวเก่าเกิดอาการมีเสียงผิดปกติดังเป็นจังหวะๆเกรงถ้าไม่รีบเปลี่ยนหรือแก้ไขอาจส่งผลร้ายต่อไฟล์ข้อมูลมีค่าที่อุตสาห์สะสมมาทั้งหมด ดังนั้นเพื่อเป็นการประกันความเสี่ยงต่อความเสียหายในข้อมูลจึงต้องรีบซื้อตัวใหม่มาใช้สำรองข้อมูลไปเลย
ในที่สุดก็ได้Hard Diskตัวใหม่ยี่ห้อSeagate ความจุ250Gb. ช่องและสายเสียบSata กับBuffer Memory 8Mb. ราคา2300กว่าบาท เอามาใช้รองรับไฟล์ข้อมูลรวมแล้วตอนนี้กว่า65Gb.ซึ่งก็เกือบจะเต็มของตัวเก่าความจุ80Gb.เข้าไปแล้ว แถมมีปัญหาโหลดช้าเนื่องจากเหลือเนื้อที่ว่างน้อย ซึ่งก็คงจะใช้ได้คุ้มไปอีกนานเลยตามหลักเศรษฐกิจพอเพียง
และวันนี้ผมเพิ่งจะไปรับเอาHard Disk ความจุ80Gb.ตัวใหม่มาใช้แทนที่ตัวเก่าที่เอาไปเปลี่ยนที่ศูนย์Synnex สาขาห้างพันทิพย์

การอัพครั้งหน้าผมกะเอาไว้ว่าอนาคตถ้ามีMainBoard ใช้กับSocket CPU Intelแบบใหม่ที่ดีกว่าSocket775 รองรับDDR3ที่เริ่มมีออกมาให้ยั่วกระเป๋าเงินเล่นแล้ว และมีการพัฒนาSata3ใช้แล้วหรือแม้แต่ช่องเสียบการ์ดจอแบบใหม่ที่พัฒนาขึ้นไปจากช่องเสียบPCI Express ถึงตอนนั้นอาจจะได้ซื้อเครื่องใหม่เลยก็ได้คุ้มแน่นอน แม้ว่าตัวเก่าอาจจะยังใช้ได้อยู่ก็ตาม

ชีวิตที่พอเพียงของกรรมกรกระทู้

มาตรฐานความสบายของมนุษย์นั้น อันที่จริงมันก็ไม่เหมือนกันเอามาเปรียบเทียบกันมิได้อยู่แล้ว
เรื่องของการหาความสุขกับการใช้จ่ายเงินนั้นเป็นเรื่องที่มาคู่กันอยู่เรื่อยๆ โดยเฉพาะเกมออนไลน์ซึ่งเสียไปกับค่าชั่วโมงการเล่นกับค่าเน็ต
นอกจากนี้ก็มีสารพัดธุรกิจที่เรียกเงินในกระเป๋าของคนมีเงินแบบฟุ่มเฟือยทั้งส่งSMSชิงรางวัล ,โทร.1900ฯ ,โหลดWallpaper Ringtone Screensaver Javagame ,เสื้อผ้ารองเท้าแฟชั่นหลากสไตล์ ,ซอฟท์เกมทั้งของPlay Station2 Gameboyadvance X-Box
นอกจากนี้ก็มีอาหารประเภทFast foodขนมปังซึ่งก็ถือกันว่าเป็นอาหารขยะ(Junk food)ดีอยู่แล้วทั้ง Mc.Donald ,KFC ,Pizzahut ,The Pizza ,Mr.Donut ,Dunkin Donut

เกมออนไลน์นั้นผมรู้สึกไม่ค่อยดีนักเมื่อคนมาร้องเรียนทางกระทู้ในบอร์ดเยาวชนใหญ่ๆว่าโดนแฮคขโมยของที่เก็บสะสมมาทั้งหมดบ้าง ใช้โปรแกรมบอทช่วยเล่นบ้าง หรือแม้แต่ขายของหรือIDตัวละครในเกมด้วยเงินจริงๆ อย่างนี้เป็นต้น ซึ่งส่วนตัวผมเห็นว่าการเล่นเกมตรงนี้ไร้แก่นสารในชีวิตมากครับ เอาเวลาไปทำอย่างอื่นที่มันมีประโยชน์จะดีกว่า 
ผมเองเคยเล่นเกมROมาก่อนจนกระทั่งมันเริ่มเก็บเงินเมื่อปลายก.พ.46ก็เลิกไป

แฟชั่นตามกระแสนิยม ไม่ว่าจะเป็นการโหลดWallpaper Ringtone Screensaver Javagame พวกนี้โดยรวมแล้วมันก็คือแฟชั่นมือถืออวดโก้ให้ใครเขารู้กันทั่วว่าตัวเองทันกระแสIntrend ซึ่งถ้าโหลดมาใช้เพื่อประดับให้เข้ากับตัวเองจริงๆเพียงไม่กี่ลายก็แล้วไปครับ แต่ถ้าใช้ๆแล้วอยู่เกิดเบื่อขึ้นมามันก็ต้องหาของใหม่ก็ต้องไปโหลดของใหม่แล้วก็ต้องเงินเพิ่มอีกเป็นวัฏจักรแบบเนี่ยไม่รู้จักจบสักที เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายก็เช่นกันครับ ถ้ามันไม่ทำให้ตัวเองดูแปลกแยกจากคนรอบข้างมากจนเกินไปนักละก็ใส่ๆชุดเดิมไปเถอะครับอย่าเป็นคนประเภทซื้อง่าย หน่ายเร็วตามกระแสนิยมจะดีกว่าฮะ การตามกระแสนิยมจนเกินไปอาจผลาญเงินกระเป๋าท่านอย่างน่าเสียดาย
มือถือนั้นจริงๆก็มีไว้ใช้แค่ติดต่อฉุกเฉิน ตามตัวพูดคุยกันได้ถึงตัวตรงๆในตอนแรกๆ แต่หลังๆมือถือมีOptionอื่นๆดึงดูดใจมากมายไม่ว่าจะเป็นเกม เปลี่ยนเสียงเรียกเข้า(Ringtone) รับส่งข้อความตัวอักษร เครื่องคิดเลข นาฬิกา โอนสาย ถ่ายรูป เล่นWap GPRSฯลฯ ซึ่งก็อัพเดตไปอย่างรวดเร็วไม่แพ้คอมพิวเตอร์เลย
ซึ่งแนะนำว่าซื้อเท่าที่จำเป็นจะใช้ และคุ้มค่ากับเงินที่เสียไปจะดีกว่านะครับ คอมพิวเตอร์ก็เช่นกัน

เกมคอนโซล ทั้งPlay Station2 Gameboyadvance X-Box พวกนี้ถ้าโลกนี้ไม่มีInternetละก็ผมอาจจะยังเล่นเกมพวกนี้อยู่ก็ได้ ปัจจุบันถ้าให้ผมกลับมาเล่นเกมพวกนี้อีกครั้งผมก็เริ่มเล่นไม่ถูกแล้วละ
เนื่องจากผมเป็นคนชอบแก้เซ็งหาความสนุก ความสนใจให้กับตัวเองอย่างมีประโยชน์ไม่ไร้แก่นสารให้ชีวิตโดยไม่ต้องเสียเงิน โดยเฉพาะการตอบกระทู้ออกความเห็นสาระดีๆช่วยเหลือคนในโลกออนไลน์ อ่านสาระและความเฮฮาผ่านทางกระทู้และความเห็นดีๆจากสมาชิก เท่านี้ก็มีความสุขแล้วครับ
นอกจากนี้ก็มีหนังสือโดยเฉพาะการ์ตูนที่ให้สาระแง่คิดและความสนุก เสริมเติมจินตนาการให้กับผู้อ่านเอาไปใช้ประโยชน์ในการแต่งเรื่องสนุกๆในสไตล์ของตัวเองได้ 
เมื่อมีการ์ตูนเรื่องใหม่ๆออกวางแผง แรกๆผมจะลองเช่าอ่านดูก่อน บางเรื่องถ้าเนื้อหาดีมากโดนใจก็ซื้อมาเก็บสะสมซะเลย บางเรื่องถ้าเนื้อหายังไม่ถึงขั้นก็จบแค่ที่การเช่านั้นละครับ

บันเทิง ผมสนใจโทรทัศน์ซึ่งหาดูได้ฟรีๆแน่นอนอยู่แล้วไม่เสียเงินเหมือนภาพยนตร์ อีกทั้งดูภาพยนตร์ที่เคยฉายไปแล้วทางนี้ได้เช่นกัน ช่วงนี้ผมเริ่มอิ่มตัวกับบันเทิงทีวีในยุคนี้โดยเฉพาะละครยุคก่อนที่เฮียสรยุทธจะลาออกจากเนชั่นแล้วมาทำเรื่องเล่าเช้านี้ กับ ถึงลูกถึงคน ปลุกปั่นกระแสคนดูโทรทัศน์อยู่แม้ในตอนนี้
หันมาสนใจอ่านหนังสือแนวสาระประโยชน์มากขึ้น จากที่เคยเบื่อนิยายหนังสือ ตอนนี้กลับซื้ออ่านและสะสมนิยายแนวสืบสวนสาระของแดนบราวน์ทั้ง3เรื่อง

อาหารการกิน ผมก็เหมือนหลายๆท่านที่ชอบกินอาหารตรงที่รสชาติทั้งๆที่รู้ว่ามันให้คุณค่าทางอาหารกับร่างกายเราไม่คุ้มกับเงินที่เสียไปเลย 
อีกทั้งถ้ากินสะสมมากไปก็จะกลายเป็นโรคอ้วนเป็นปัญหาต่อสุขภาพอีก เผลอๆจะพ่วงโรคมะเร็งจากสารปรุงแต่งแปลกๆที่ร่างกายไม่เคยได้รับมาก่อนเข้าไปอีกคราวนี้ได้ตายผ่อนส่งแน่ๆเลย
ซึ่งผมจะใช้เงินซื้ออาหารที่ตัวเองชอบกินแค่พอรู้สึกอิ่มท้องเท่านั้นละครับ และพยายามปรับนิสัยหาผักที่ตัวเองกินได้โดยไม่กระดากลิ้นมากินให้เยอะๆ ถึงจะไม่มากเป็นครึ่งหนึ่งของที่กินไปอย่างที่เขารณรงค์ ผักครึ่งหนึ่งอย่างอื่นครึ่งหนึ่ง นั้นละครับ

น้ำ ไฟฟ้า โทรศัพท์ บ้านผมใช้รวมกันบางเดือนยังไม่ถึง1500บาทด้วยซ้ำ หลายคนมักจะมองข้ามการประหยัดเงินตรงนี้ไปเพราะเห็นแก่ความสะดวกสบาย กับนิสัยมักง่ายเป็นหลัก

การเดินทาง สำหรับผมถือว่าโชคดีที่มีบ้านที่อยู่อาศัยในทำเลที่การคมนาคมเดินทางสะดวกสุดๆอย่างที่เคยเล่าๆไปแล้ว ถือว่าเป็นกำไรอย่างดีที่ใช้ได้คุ้มจนวันตายเลย 
เพราะมีคนอีกหลายคนที่มีบ้านอยู่ห่างไกลโซนธุรกิจ ต้องนั่งรถเมล์ ใช้รถส่วนตัวทนภาวะรถติด เสียทั้งน้ำมัน เสียทั้งเวลาเป็นปัญหาเรื้อรังของคนเมืองจนถึงเดี๋ยวนี้ บางคนจำเป็นต้องใช้มอเตอร์ไซด์รับจ้างเนื่องจากมีบ้านอยู่ห่างไกลจากถนนใหญ่จนอาจต้องเสียเวลากับการเดินเท้ามาก 
ดังนั้นการมีบ้านอยู่ในโซนที่การคมนาคมสะดวก วางแผนที่ให้เรียบร้อยก่อนซื้อจะช่วยในเรื่องนี้ได้มากมายเลยนะครับ
อ่านจบแล้ว จะเอาไปใช้ก็ไม่ขัดข้องขอให้มีเงินพอกินพอใช้เจริญในการงานการเงินไปตลอดชาตินะครับ....